ရြာတစ္​ရြာမွာ ဆင္​းရဲၿပီး ​ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္​း မရိွတဲ့ “ဦးတက္​လူ”ဆိုတဲ့ လူႀကီးတစ္​​ေယာက္​ ရိွတယ္​။

တစ္​​ေန႔​ေတာ့ ဦးတက္​လူဟာ နာမက်န္​းျဖစ္​ၿပီး ​ေသအံ့ဆဲဆဲ အ​ေျခအ​ေနကို ​ေရာက္​ရိွခဲ့တယ္​။ ဦးတက္​လူမွာက ျပဳစုကုသမဲ့ ​ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္​းလည္​း မရိွ – ​ေငြ​ေရး​ေၾကး​ေရးလည္​း မျပည္​့စုံ​ေတာ့ အိမ္​နီးနားခ်င္​းက ရြာသား​ေတြပဲ ​ေရာက္​လာၿပီး လာၾကည္​့ရတာ​ေပါ့..

ရြာသား​ေတြက ဦးတက္​လူရဲ႕အ​ေျခအ​ေန မ​ေကာင္​းမွန္​း သိ​ေတာ့ – ဦးတက္​လူ အ​ေလာင္​း ​ေျမက်ဖို႔ ​ေဆြး​ေႏြးတိုင္​ပင္​ၾကသတဲ့ ” အ​ေျခအ​ေနက​ေတာ့ မ​ေကာင္​းဘူ​း​ ေဟ့ – ဒီ​ေန႔လား နက္​ျဖန္​လားပဲ ”

” ငင္​”

ရြာသား​ေတြ ​ေျပာတာကို လူမမာ ဦးတက္​လူက ၾကား​ေနရတာ​ေပါ့ ​ေသမွ.. မ​ေသ​ေသးပဲ။ “အာ့ဆိုလည္​း အသုဘ ခ်ဖို႔ ႀကိဳစီစဥ္​ထားရင္​ ​ေကာင္​းမယ္​​ေနာ္​ ” ” သုသာန္​ ကို သယ္​ဖို႔- ထြန္​းၿမိဳင္​ရဲ႕ ​ေထာ္​လဂ်ီ အကူအညီ ​ေတာင္​းရင္​​ေကာ ” ” အမ​ေလး ရလိမ္​့မယ္​.. အားႀကီးႀကီး -ထြန္​းျမဳင္​က သူ႔​ေထာ္​လဂ်ီ​ေပၚ ဒီမသာႀကီး တင္​မလား ”

ရြာသား​ေတြစကားကို ၾကား​ေတာ့ အိပ္​ယာထဲက ဦးတက္​လူက အသံယဲ့ယဲ့​ေလးနဲ႔..ထ ​ေျပာတယ္​။ ” ငါ.. ငါ မ​ေသ.. ​ေသးဘူး ​ေလ ဟယ္​ ” ဤအခါ ရြာသားတစ္​​ေယာက္​က ” ကဲ ဦးတက္​လူ — ကြကိုယ္​ ၿငိမ္​ၿငိမ္​​ေလး တရားမွတ္​​ေနစမ္​းပါ — ဒီမွာ ႐ွင္​့ အတြက္​ တိုင္​ပင္​​ေနၾကတာ – ”

” အြန္​”

ရြာသား​ေတြက ဆက္​​ေျပာတယ္​။ ” ဒါဆို ဘယ္​လို လုပ္​မလဲ?” ” အို သုသာန္​က သိပ္​မွ မ​ေဝးတာ – ဖ်ာနဲ႔ပတ္​ၿပီး တစ္​​ေယာက္​​ေယာက္​ ထမ္​းသြားရင္​​ေကာ ” ” အလို​ေလ – စဥ္​းစဥ္​းစားစားလည္​း ​ေျပာစမ္​းပါ​ေအ – ဒီအ​ေလာင္​းႀကီး ဘယ္​သူက ထမ္​းခ်င္​မွာလဲ ”

ထိအခါ အိ္​ပ္​ယာထဲက ဥိးတက္​လူက အသံယဲ့ယဲ့​ေလးနဲ႔ ထ ​ေျပာျပန္​တယ္​။ ” ဟဲ့ ကမ​ေတြ –ငါ.ငါ မ​ေသ မ​ေသ​ေသးဘူးလုို႔ ” ဤအခါ ရြာသားတစ္​​ေယာက္​က လွည္​့ၾကည္​့ၿပိ္​း ” ဂ႐ုစိုက္​မ​ေနနဲ႔​ေအ – ​ ေသခါနီး လူ​ေတြက ဒီလိုပဲ က​ေယာင္​ကတမ္​း ထ ထ ​ေျပာၾကတာပဲ ”

” အြန္​ ”

ရြာသား​ေတြက ဆက္​​ေျပာၾကျပန္​တယ္​။ ” ဒါဆိုလည္​း ႏြားလွည္​းနဲ႔ ဆိုရင္​​ေကာ -” ” အမ​ေလး ​ေျပာတတ္​ပ​ေအ – လွည္​းငါးခက​ ​ေစ်းက ႀကီႀကီးနဲ႔ – အဲ့ လွည္​းခက ဘယ္​သူက ​ေပးမွာလဲ ?” ” ဒါ ဆို – ဒီမသာႀကီး သုသာန္​ ​ေရာက္​ဖို႔ ဘယ္​လို သယ္​ၾကမွာလဲ?”

ထိုအခါ အိပ္​ယာထဲက ဦးတက္​လူက စိတ္​မ႐ွည္​စြာျဖင္​့ ဤသို႔ ထ ​ေျပာလိုက္​ပါ​ေတာ့တယ္​။ ” ငါ့ကို ဖိနပ္​သာ ယူ​ေပးၾကပါဟယ္​ – ငါ့ဖာသာ ငါပဲ သုသာန္​ကို လမ္​း​ေလွ်ာက္​ သြားလိုက္​ပါ့မယ္​ ”

” တိန္​ ”

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit:ဖိုးျပံဳးခ်ိဳ
# Unicode Version # ျဖင့္ ဖတ္ပါ #

ရွာတစ်ရွာမှာ ဆင်းရဲပြီး ဆွေမျိုးသားချင်း မရှိတဲ့ “ဦးတက်လူ”ဆိုတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။

တစ်နေ့တော့ ဦးတက်လူဟာ နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်။ ဦးတက်လူမှာက ပြုစုကုသမဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းလည်း မရှိ – ငွေရေးကြေးရေးလည်း မပြည့်စုံတော့ အိမ်နီးနားချင်းက ရွာသားတွေပဲ ရောက်လာပြီး လာကြည့်ရတာပေါ့..

ရွာသားတွေက ဦးတက်လူရဲ့အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိတော့ – ဦးတက်လူ အလောင်း မြေကျဖို့ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြသတဲ့ ” အခြေအနေကတော့ မကောင်းဘူး ဟေ့ – ဒီနေ့လား နက်ဖြန်လားပဲ ”

” ငင်”

ရွာသားတွေ ပြောတာကို လူမမာ ဦးတက်လူက ကြားနေရတာပေါ့ သေမှ.. မသေသေးပဲ။ “အာ့ဆိုလည်း အသုဘ ချဖို့ ကြိုစီစဉ်ထားရင် ကောင်းမယ်နော် ” ” သုသာန် ကို သယ်ဖို့- ထွန်းမြိုင်ရဲ့ ထော်လဂျီ အကူအညီ တောင်းရင်ကော ” ” အမလေး ရလိမ့်မယ်.. အားကြီးကြီး -ထွန်းမြုင်က သူ့ထော်လဂျီပေါ် ဒီမသာကြီး တင်မလား ”

ရွာသားတွေစကားကို ကြားတော့ အိပ်ယာထဲက ဦးတက်လူက အသံယဲ့ယဲ့လေးနဲ့..ထ ပြောတယ်။ ” ငါ.. ငါ မသေ.. သေးဘူး လေ ဟယ် ” ဤအခါ ရွာသားတစ်ယောက်က ” ကဲ ဦးတက်လူ — ကွကိုယ် ငြိမ်ငြိမ်လေး တရားမှတ်နေစမ်းပါ — ဒီမှာ ရှင့် အတွက် တိုင်ပင်နေကြတာ – ”

” အွန်”

ရွာသားတွေက ဆက်ပြောတယ်။ ” ဒါဆို ဘယ်လို လုပ်မလဲ?” ” အို သုသာန်က သိပ်မှ မဝေးတာ – ဖျာနဲ့ပတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် ထမ်းသွားရင်ကော ” ” အလိုလေ – စဉ်းစဉ်းစားစားလည်း ပြောစမ်းပါအေ – ဒီအလောင်းကြီး ဘယ်သူက ထမ်းချင်မှာလဲ ”

ထိအခါ အိပ်ယာထဲက ဥိးတက်လူက အသံယဲ့ယဲ့လေးနဲ့ ထ ပြောပြန်တယ်။ ” ဟဲ့ ကမတွေ –ငါ.ငါ မသေ မသေသေးဘူးလို့ ” ဤအခါ ရွာသားတစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်ပြိး ” ဂရုစိုက်မနေနဲ့အေ –  သေခါနီး လူတွေက ဒီလိုပဲ ကယောင်ကတမ်း ထ ထ ပြောကြတာပဲ ”

” အွန် ”

ရွာသားတွေက ဆက်ပြောကြပြန်တယ်။ ” ဒါဆိုလည်း နွားလှည်းနဲ့ ဆိုရင်ကော -” ” အမလေး ပြောတတ်ပအေ – လှည်းငါးခက ဈေးက ကြီကြီးနဲ့ – အဲ့ လှည်းခက ဘယ်သူက ပေးမှာလဲ ?” ” ဒါ ဆို – ဒီမသာကြီး သုသာန် ရောက်ဖို့ ဘယ်လို သယ်ကြမှာလဲ?”

ထိုအခါ အိပ်ယာထဲက ဦးတက်လူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဤသို့ ထ ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။ ” ငါ့ကို ဖိနပ်သာ ယူပေးကြပါဟယ် – ငါ့ဖာသာ ငါပဲ သုသာန်ကို လမ်းလျှောက် သွားလိုက်ပါ့မယ် ”

” တိန် ”

ဖိုးသူတော် (www.phothutaw.com)
Credit:ဖိုးပြုံးချို
 
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top