အင္းဝေခတ္ နန္းမေတာ္မယ္ႏု ကိုးကြယ္တဲ့ ဆရာ​ေတာ္​ ဦး​ဗုဓ္​ဆီကုိ စစ္​ကုိင္​းက ကုိရင္​ေလးတစ္​ပါး လာပါတယ္​။ ဘုရား႐ွိခိုးတယ္​။ သင္​့​ေလ်ာ္တဲ့​ေ​နရာမွာ ထိုင္​တယ္​။ ဆရာ​ေတာ္​ဦး​ဗုဓ္​က လံုးဝ မၾကည္​့ဘူး။ သူ႔စာသူ ဖတ္​​ေနတာ၊ လံုးဝ ဂ႐ုမျပဳဘူး။

ၾကာလာ​ေတာ့ ကုိရင္​​ေလးက ​ေျပာတယ္​ ” ျမတ္​စြာဘုရားကုိ သတိရလိုက္​တာ”….တဲ့။ ဆရာ​ေတာ္​ဥိီး​ဗုဓ္​ နည္​းနည္​းတြန္​႔သြားတယ္​။ ဂ႐ုမျပဳလို႔ မျဖစ္​​ေတာ့ဘူး။ ျမတ္​စြာဘုရားဆိုတဲ့အသံကုိ ၾကားလိုက္​တာကုိး။ ကုိရင္​က ဆက္​​ေျပာတယ္​… “ျမတ္​စြာဘုရားကုိ သတိရလိုက္တာ အာဝါသိကဝတ္​ကုိ မသိတဲ့​ေက်ာင္​းတိုက္​ကုိ ​ ေရာက္တဲ့အခါ အာဂႏၲဳေတြ အ​ေနရခက္​တယ္​လို႔ ​ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တာ မွန္လိုက္တာ….”တဲ့။

ဘုရား​ေဒသနာအတိုင္​း ​ေက်ာင္​း​ေနရဟန္​းဝတ္​ ​ေျပာတာကုိ ဆရာ​ေတာ္​​ဗုဓ္​ၾကား​ေတာ့… ျပာျပာသလဲ “ထိုင္​ပါကုိရင္ ထိုင္​ပါခု ငါေမးပါတယ္​ကြာ ကိုရင့္ ဘြဲ႔အမည္​က ဘယ္လိုေခၚလဲ ဘာကိစၥနဲ႔ ႂကြလာသလဲ​” ေပါ့.. ျဖစ္​​ေရာ။ ကုိရင္​ကေလွ်ာက္တယ္ “အ႐ွင္​ဘုရားက ဝိနည္​း၊ သုတၱန္၊ အဘိဓမၼာ​ေတြကုိ အာဂုံရြတ္​ဆိုရင္​ ႏွစ္​သက္​တယ္​​ေျပာလို႔ စာလာျပန္တာပါဘုရား”လို႔ ​ေလွ်ာက္ေတာ့ “ႂကြပါကိုရင္” ဆိုၿပီး ခ်က္​ခ်င္​းပဲ ​ ေနရာ​ထိုင္ခင္း ကိုယ္တိုင္ က်က်နန ခင္းေပးၿပီး အဲဒီအခင္းေပၚမွာ ကိုရင္ကို ထိုင္ခိုင္းပါတယ္။

ကုိရင္​က ဓမၼစၾကာတရားကုိ ျပန္​ပါတယ္​။ တရားဆံုး​ေတာ့ ဆရာ​ေတာ္​ၾကီးက “သာဓု သာဓု သာဓု” ဆိုၿပီး သာဓု သုံးၾကိမ္​ ေခၚဆိုပါတယ္​။ ၿပီး​ေတာ့ သကၤန္​းတစ္​စံုကို ႐ို႐ိုေသေသ ကပ္လႉပါတယ္​။ သကၤန္​းလႉတာ သာမန္​ကိစၥ ထား​ေတာ့…။ သကၤန္​းလႉျပီး ဆရာ​ေတာ္​​ဗုဓ္​​ေျပာတဲ့စကားက နမူနာထား အတုယူစရာ​ေကာင္​းတဲ့ ရာဇဝင္​တြင္​က်န္​ရစ္​တဲ့ စကားျဖစ္​​ေစခဲ့ပါတယ္​။

႐ွင္​ဘုရင္​၊ အမတ္​ၾကီး၊ မဟာဒါန္​ဝန္​တို႔အ​ေပၚ တင္​းတင္​းမာမာ ျပတ္​ျပတ္​​ေတာင္​​း​ေတာင္​း ေျပာဆိုခဲ့တဲ့ ဆရာ​ေတာ္​​က… ကုိရင္​​ေလး​အ​ေပၚ အႏူးအညႊတ္​ေတာင္​းပန္​ၿပီး ေျပာလိုက္​တဲ့စကားက “​ေနာက္​မ်ား ဝိနည္​း​ေတာ္​နဲ႔ မညီတာမ်ား​ေတြ႔ရင္​ တပည့္ေတာ္ကုိ ဆံုးမပါဘုရား”တဲ့။ သူ​ေတာ္​​ေကာင္​းတို႔ စကားဟာ ၾကားရသူ နားဝမွာေအးျမ​ေစၿပီိး ၾကက္သီးထေလာက္ ပါေပတယ္​….။

သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ႏွလံုးသားဟာ မာေၾကာသင့္တဲ့ေနရာမွာ သံမဏိလို မာေၾကာၿပီး ေပ်ာ့ေျပာင္းသင့္တဲ့ေနရာမွာလည္း မာန္မာနမရွိ ေဖာ့ဖေယာင္းလို ေပ်ာ့ေျပာင္း ႏူးညံ့လြန္းသည္မွာ အသည္းခိုက္တမွ် ဦးတိုက္ ပူေဇာ္ထိုက္ပါေပစြတကား….။

ဖိုးသူေတာ္(www.phothutaw.com)
Credit: A Shin Ar Sarra

#Unicode Version#
အင်းဝခေတ် နန်းမတော်မယ်နု ကိုးကွယ်တဲ့ ဆရာတော် ဦးဗုဓ်ဆီကို စစ်ကိုင်းက ကိုရင်လေးတစ်ပါး လာပါတယ်။ ဘုရားရှိခိုးတယ်။ သင့်လျော်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်တယ်။ ဆရာတော်ဦးဗုဓ်က လုံးဝ မကြည့်ဘူး။ သူ့စာသူ ဖတ်နေတာ၊ လုံးဝ ဂရုမပြုဘူး။

ကြာလာတော့ ကိုရင်လေးက ပြောတယ် ” မြတ်စွာဘုရားကို သတိရလိုက်တာ”….တဲ့။ ဆရာတော်ဦးဗုဓ် နည်းနည်းတွန့်သွားတယ်။ ဂရုမပြုလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ မြတ်စွာဘုရားဆိုတဲ့အသံကို ကြားလိုက်တာကိုး။ ကိုရင်က ဆက်ပြောတယ်… “မြတ်စွာဘုရားကို သတိရလိုက်တာ အာဝါသိကဝတ်ကို မသိတဲ့ကျောင်းတိုက်ကို  ရောက်တဲ့အခါ အာဂန္တုတွေ အနေရခက်တယ်လို့  မိန့်တော်မူခဲ့တာ မှန်လိုက်တာ….”တဲ့။

ဘုရားဒေသနာအတိုင်း ကျောင်းနေရဟန်းဝတ် ပြောတာကို ဆရာတော်ဗုဓ်ကြားတော့… ပြာပြာသလဲ “ထိုင်ပါကိုရင် ထိုင်ပါခု ငါမေးပါတယ်ကွာ ကိုရင့် ဘွဲ့အမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ ဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာသလဲ” ပေါ့.. ဖြစ်ရော။ ကိုရင်ကလျှောက်တယ် “အရှင်ဘုရားက ဝိနည်း၊ သုတ္တန်၊ အဘိဓမ္မာတွေကို အာဂုံရွတ်ဆိုရင် နှစ်သက်တယ်ပြောလို့ စာလာပြန်တာပါဘုရား”လို့ လျှောက်တော့ “ကြွပါကိုရင်” ဆိုပြီး ချက်ချင်းပဲ  နေရာထိုင်ခင်း ကိုယ်တိုင် ကျကျနန ခင်းပေးပြီး အဲဒီအခင်းပေါ်မှာ ကိုရင်ကို ထိုင်ခိုင်းပါတယ်။

ကိုရင်က ဓမ္မစကြာတရားကို ပြန်ပါတယ်။ တရားဆုံးတော့ ဆရာတော်ကြီးက “သာဓု သာဓု သာဓု” ဆိုပြီး သာဓု သုံးကြိမ် ခေါ်ဆိုပါတယ်။ ပြီးတော့ သင်္ကန်းတစ်စုံကို ရိုရိုသေသေ ကပ်လှူပါတယ်။ သင်္ကန်းလှူတာ သာမန်ကိစ္စ ထားတော့…။ သင်္ကန်းလှူပြီး ဆရာတော်ဗုဓ်ပြောတဲ့စကားက နမူနာထား အတုယူစရာကောင်းတဲ့ ရာဇဝင်တွင်ကျန်ရစ်တဲ့ စကားဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။

ရှင်ဘုရင်၊ အမတ်ကြီး၊ မဟာဒါန်ဝန်တို့အပေါ် တင်းတင်းမာမာ ပြတ်ပြတ်တောင်းတောင်း ပြောဆိုခဲ့တဲ့ ဆရာတော်က… ကိုရင်လေးအပေါ် အနူးအညွှတ်တောင်းပန်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့စကားက “နောက်များ ဝိနည်းတော်နဲ့ မညီတာများတွေ့ရင် တပည့်တော်ကို ဆုံးမပါဘုရား”တဲ့။ သူတော်ကောင်းတို့ စကားဟာ ကြားရသူ နားဝမှာအေးမြစေပြီး ကြက်သီးထလောက် ပါပေတယ်….။

သူတော်ကောင်းတို့ နှလုံးသားဟာ မာကြောသင့်တဲ့နေရာမှာ သံမဏိလို မာကြောပြီး ပျော့ပြောင်းသင့်တဲ့နေရာမှာလည်း မာန်မာနမရှိ ဖော့ဖယောင်းလို ပျော့ပြောင်း နူးညံ့လွန်းသည်မှာ အသည်းခိုက်တမျှ ဦးတိုက် ပူဇော်ထိုက်ပါပေစွတကား….။


ဖိုးသူတော်(www.phothutaw.com)
Credit: A Shin Ar Sarra


 
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top