ကြၽန္​မ Skirt တို ဝတ္​ထားတဲ့ post တစ္​ခု​ေအာက္​မွာ comment တစ္​ခု ႐ွိခဲ့တယ္​။

” ဒူးမဲ ” တဲ့…။ ကြၽန္​မ နဲ႔ လံုးဝ မရင္​းႏွီးတဲ့သူပါ။ ကြၽန္​မ ႐ိုး႐ိုး​ေလးပဲ ျပန္​မန္​႔လိုက္​ပါတယ္​။ ” problem? “​ေနာက္​​ေတာ့ comment ကို ျပန္​ဖ်က္​သြားတာ ​ေတြ႔ရတယ္​။

စိတ္​လည္​းမဆိုးသလို ႐ွက္​လည္​းမ႐ွက္​ခဲ့ပါဘူး။ အဲ….ဒါ​ေပမယ္​့ အ​ေတြး​ေလးတစ္​ခု​ေတာ့ ရခဲ့တယ္​။
လူတိုင္​းလူတိုင္​းမွာ အားနည္​းခ်က္​ တစ္​ခုစီ အနည္​းဆံုး ႐ွိတတ္​ၾကတယ္​တဲ့။ ဒါ​ေပမယ္​့ ကြၽန္​မမွာ အားနည္​းခ်က္​တစ္​ခုမွ မ႐ွိပါဘူး။
အဲ့ဒီလို​ေျပာရင္​ ခ်ိဳရည္​မြန္​ က ​ေသာက္​ႀကီး​ေသာက္​က်ယ္​လို႔ ထင္​​ေကာင္​းထင္​ပါလိမ္​့မယ္​။ မတတ္​ႏိုင္​ပါ။ ကြၽန္​မ မွာ အားနည္​းခ်က္​မ႐ွိပါ။
ဘာ​ေၾကာင္​့လဲဆို​ေတာ့ ကြၽန္​မရဲ႕ အျပင္​ပန္​းပံုသ႑ာန္​ကို​ေရာ ၊ အတြင္​းစိတ္​ကိုပါ ကြၽန္​မကိုယ္​ကြၽန္​မ လက္​ခံႏိုင္​လို႔ပါ။

ကြၽန္​မက ခႏၶာကိုယ္​​ေရာ ႐ုပ္​ရည္​ပါ မလွပါဘူး။ အျပင္​မွာ ႐ွိရင္​းစြဲအသက္​ထက္​ အမ်ားႀကီးပိုရင္​့ပါတယ္​။ ဒါက အားနည္​းခ်က္​လို႔ ကြၽန္​မကိုယ္​ ကြၽန္​မ မခံယူပါဘူး။ ကြၽန္​မဆိုတဲ့ သီးသန္​႔ျဖစ္​တည္​မႈဟာ အားနည္​းခ်က္​လို႔ ခံယူလိုက္​ရမယ္​လို႔ မယူဆခဲ့ဖူးဘူး။ ကြၽန္​မက အသားအရည္​ မ​ေကာင္​းသူပါ။ ငယ္​ငယ္​​ေလးကတည္​းက လက္​သည္​း႐ွည္​ထားလို႔မရသလို ႐ွိတဲ့ လက္​သည္​းပိစိ​ေလးနဲ႔ ကိုယ္​့ဘာသာကိုယ္​ ျပန္​ကုပ္​မိလို႔ အဆိပ္​ျဖစ္​ၿပီး အနာ​ေတြ ျဖစ္​ခဲ့ရတယ္​။ ကြၽန္​မရဲ႕ ​ေျခ​ေထာက္​မွာ အမာရြတ္​​ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ အရင္​က​ေတာ့ တအား႐ွက္​တယ္​။ အဲ့ဒါက အားနည္​းခ်က္​တစ္​ခုလို႔ ​ေတြးထင္​ခဲ့ဖူးတယ္​။ ဒီအမာရြတ္​​ေတြ​ေၾကာင္​့ ကိုယ္​့ကိုယ္​ကို ယံုၾကည္​မႈ​ေတြ ​ေပ်ာက္​ဆံုးသလို ျဖစ္​​ေနတတ္​တယ္​။

ဒါ​ေပမယ္​့ အသက္​အရြယ္​ ႀကီးလာတာနဲ႔အမ်ွ ​ေတြး​ေခၚမႈ ပံုစံ​ေတြ ​ေျပာင္​းလာတယ္​။ ကိုယ္​့စိတ္​ကို အရင္​မျပင္​ရင္​ ဘယ္​အရာမွ မ​ေအာင္​ျမင္​ႏိုင္​ဘူးဆိုတာ သိၿပီးတဲ့​ေနာက္​ ရ​ေအာင္​ ​ေျပာင္​းလဲပစ္​တယ္​။ ထင္​သ​ေလာက္​ မခက္​ခဲ့ပါဘူး။ အ႐ွိကို အ႐ွိအတိုင္​း ကိုယ္​ကိုယ္​တိုင္​ လက္​ခံႏိုင္​ျခင္​းဟာ အားနည္​းခ်က္​​ေတြကို ​ေလ်ာ့ပါး​ေစပါတယ္​။

” ႐ုပ္​ႀကီးကလည္​း….ဆိုးလိုက္​တာ….” အဲ့ဒီစကားက ကြၽန္​မကို ရည္​ၫြန္​းၿပီး ​ေျပာတာပါ။
” ဟယ္​….ငါ ႐ုပ္​ဆိုးတာ သူ႔အားနည္​းခ်က္​ ျဖစ္​သြားသလား မသိဘူး….အားနာလိုက္​တာဟယ္​…”

ငယ္​စိတ္​နဲ႔ဆို​ေတာ့ ျပန္​ၿပီး ရြဲ႔​ေစာင္​း​ေျပာခဲ့တယ္​။ ကြၽန္​မရဲ႕ ႐ုပ္​ရည္​ကို ကြၽန္​မ လက္​ခံႏိုင္​​ေသးတာပဲ။ ဘာလို႔မ်ား ျပစ္​တင္​​ေဝဖန္​ၾကရတာလဲ။ ဝိုင္​းဝန္​း​ေဖးမ​ေပးမယ္​့လူ​ေတြ ဘယ္​​ေပ်ာက္​​ေနသလဲ လို႔​ေတာင္​ ​ေတြးမိ​ေသးတယ္​။ ငယ္​ငယ္​ကတည္​းက ခံယူခ်က္​တစ္​ခု ကြၽန္​မ မွာ ႐ွိတယ္​။ အဲ့ဒါက မိန္​းမတိုင္​းမွာ မတူညီတဲ့အလွတရား ကိုယ္​စီ ႐ွိတယ္​ ဆိုတာပါပဲ။ ဘယ္​​ေလာက္​ပဲ ႐ုပ္​ဆိုး​ေနပါ​ေစ…သူ႔မွာ အလွတရားနစ္​ခု ႐ွိပါတယ္​။ ကြၽန္​မမွာလည္​း အလွတရားတစ္​ခု ႐ွိမယ္​လို႔ ယံုၾကည္​တယ္​။ အဲ့ဒီယံုၾကည္​ခ်က္​​ေၾကာင္​့ ကြၽန္​မရဲ႕ ႐ုပ္​ရည္​ဟာ အားနည္​းခ်က္​လို႔ မ​ေတြးခဲ့မိဘူး။

အသက္​ႀကီးလာ​ေတာ့ သူငယ္​ခ်င္​းထဲမွာ တ႐ုတ္​မ​ေလးတစ္​​ေယာက္​႐ွိတယ္​။ တစ္​​ေန႔​ေတာ့ သူတို႔အတြဲနဲ႔ ကြၽန္​မ ​ေန႔လည္​စာ စားျဖစ္​တယ္​။ ​ေနာက္​​ေန႔​ေရာက္​​ေတာ့ အဲ့ဒီတ႐ုတ္​မ​ေလးက ကြၽန္​မကို ​ေျပာတယ္​။

” ခ်ိဳရည္​မြန္​က လက္​ဆစ္​​ေတြ ​ေျခဆစ္​​ေတြ မဲလိုက္​တာ​ေနာ္​ ” တဲ့။ အဲ့ဒါ သူ႔​ေကာင္​​ေလးက သူ႔ကို ​ေျပာတာကို ကြၽန္​မ ကို ျပန္​​ေျပာျပတာပါ။ ကြၽန္​မ သူငယ္​ခ်င္​းကို ​ေျပာလိုက္​ပါတယ္​။
” ဟဲ့ ငါ့အ​ေဖ ငါ့အ​ေမက ​ေပါင္​းၿပီး ငါ ထြက္​လာမွာ​ေတာ့ ဒီပံုပဲ ျဖစ္​မွာ​ေပါ့။ နင္​့အ​ေဖ တ႐ုတ္​ ၊ နင္​့အ​ေမတ႐ုတ္​ျဖစ္​ၿပီး ငါ့လို ပံုထြက္​လာမလား…” စကားအႏိုင္​ယူခ်င္​လို႔ ၊ ႐ွက္​ၿပီး ​ေျပာခ်င္​တာ ​ေျပာတာမဟုတ္​ပါဘူး။ ကြၽန္​မရဲ႕ခံယူခ်က္​ကို ကြၽန္​မ ​ေျပာျပတာပါ။ သူငယ္​ခ်င္​းက သိပ္​လွပါတယ္​။ အသားအ​ရ​ည္​​ေလး ျဖဴႏုဖတ္​​ေနၿပီး ​ေသြး​ေၾကာ​ေလး​ေတြ စိမ္​း​ေနတာ​ေလးကို ကြၽန္​မ သိပ္​သ​ေဘာက်ပါတယ္​။ ဒါ​ေပမယ္​့ သူကသူ ၊ ကြၽန္​မကကြၽန္​မ​ေလ။ ဒီလို႐ုပ္​မ်ိဳးထြက္​လာ​ေပးတာကို​ေတာင္​ အ​ေဖနဲ႔အ​ေမကို သိပ္​​ေက်းဇူးတင္​လွၿပီ။ ကြၽန္​မ အသားအရည္​ မလွတာ၊ ကြၽန္​မရဲ႕ ​ေျခလက္​အဆစ္​​ေတြ မဲတာ အားနည္​းခ်က္​လို႔ ကြၽန္​မ မခံယူပါဘူး။

ခ်ိဳရည္​မြန္​ဆိုတာ….
ကိုယ္​့ကိုယ္​ကို ဝ​ေနတယ္​ထင္​ရင္​ ဝိတ္​ခ်လိုက္​တယ္​။ က်တာ မက်တာ ​ေနာက္​။ စိတ္​ခ်မ္​းသာတာက အရင္​ လို႔ သတ္​မွတ္​သူ….
ယံုၾကည္​ခ်က္​​ေတြ ​ေပ်ာက္​ဆံုး​ေနတယ္​ဆိုတာ ဗိုက္​ဆာတဲ့အခ်ိန္​ ျဖစ္​​ေလ့ျဖစ္​ထ႐ွိတဲ့ အရာလို႔ ခံယူထားသူ…

တစ္​ခါတစ္​ရံ လိုင္​းကားစီးတာ​ေပ်ာ္​ၿပီး တစ္​ခါတစ္​ရံ လိုင္​းကားစီးတာ မုန္​း​ေနတတ္​တဲ့သူ…
စိတ္​ကူးထဲမွာ အိပ္​မက္​​ေတြ မက္​​ေကာင္​းမက္​မယ္​ လက္​​ေတြ႔မွာ အယံုအၾကည္​မ႐ွိသူ…..

ကြၽန္​မရဲ႕ လွျခင္​း မလွျခင္​း​ေတာ္​ျခင္​း ညံ့ျခင္​း​ေနာက္​ဆံုး ကုန္​ကုန္​​ေျပာရရင္​ ညစ္​ပတ္​ျခင္​းကအစ ကိုယ္​့ကိုယ္​ကို လက္​ခံႏိုင္​တယ္​။ တကယ္​​ေတာ့ ကြၽန္​မတို႔မွာ အားနည္​းခ်က္​႐ွိတယ္​လို႔ သတ္​မွတ္​လိုက္​တာ ကြၽန္​မတို႔ကိုယ္​တိုင္​ပါပဲ။ အဲ့ဒီအားနည္​းခ်က္​ဆိုတဲ့အရာကို​ေတြးၿပီး ​ေၾကာက္​​ေနတတ္​တယ္​။ ရြံ႕​ေနခဲ့တယ္​။ အဲ့ဒါက သူမ်ားကို တစ္​ပန္​း႐ွံုးတာပဲ။ ကြၽန္​မက​ေတာ့ ကြၽန္​မရဲ႕​ေအာက္​ နိမ္​့က်​ေနတဲ့ လူ​ေတြကိုလည္​း မၾကည္​့ဘူး။ ကြၽန္​မထက္​ သာလြန္​​ေနတဲ့ သူ​ေတြကိုလည္​း မၾကည္​့ဘူး။ ကြၽန္​မကိုယ္​ကြၽန္​မပဲ ၾကည္​့ပါတယ္​။

ဘာ​ေတြ လိုအပ္​​ေနလဲ….
ဘာ​ေတြ ျပင္​ရဦးမလဲ…..
ဘာ​ေတြျဖစ္​ခ်င္​တာလဲ….
စိတ္​က်န္​းမာ​ေရးလား….႐ုပ္​က်န္​းမာ​ေရးလား…
လုပ္​ႏိုင္​သ​ေလာက္​ ခ်က္​ခ်င္​းထလုပ္​ပစ္​လိုက္​တယ္​။

ဘယ္​မွာလဲ…ကြၽန္​မရဲ႕ အားနည္​းခ်က္​။ အကုန္​လံုးကို လက္​ခံႏိုင္​တယ္​။ တစ္​​ေန႔ထက္​ တစ္​​ေန႔ ႐ုပ္​​ေရာစိတ္​ပါ တိုးတက္​​ေအာင္​ လုပ္​​ေနသ​ေရြ႔ အားနည္​းခ်က္​ဆိုတာ ဘယ္​မွာ႐ွိဦးမွာလဲ…

ကဲ….မမ….ညီမ​ေလးတို႔​ေရာ…အားနည္​းခ်က္​႐ွိ​ေသးလား….

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: Cho Yee Mon Mon

#Unicode Version# ျဖင့္ဖတ္ပါ ။

ကျွန်မ Skirt တို ဝတ်ထားတဲ့ post တစ်ခုအောက်မှာ comment တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။

” ဒူးမဲ ” တဲ့…။ ကျွန်မ နဲ့ လုံးဝ မရင်းနှီးတဲ့သူပါ။ ကျွန်မ ရိုးရိုးလေးပဲ ပြန်မန့်လိုက်ပါတယ်။ ” problem? “နောက်တော့ comment ကို ပြန်ဖျက်သွားတာ တွေ့ရတယ်။

စိတ်လည်းမဆိုးသလို ရှက်လည်းမရှက်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ….ဒါပေမယ့် အတွေးလေးတစ်ခုတော့ ရခဲ့တယ်။
လူတိုင်းလူတိုင်းမှာ အားနည်းချက် တစ်ခုစီ အနည်းဆုံး ရှိတတ်ကြတယ်တဲ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုမှ မရှိပါဘူး။
အဲ့ဒီလိုပြောရင် ချိုရည်မွန် က သောက်ကြီးသောက်ကျယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်ပါလိမ့်မယ်။ မတတ်နိုင်ပါ။ ကျွန်မ မှာ အားနည်းချက်မရှိပါ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ အပြင်ပန်းပုံသဏ္ဍာန်ကိုရော ၊ အတွင်းစိတ်ကိုပါ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ လက်ခံနိုင်လို့ပါ။

ကျွန်မက ခန္ဓာကိုယ်ရော ရုပ်ရည်ပါ မလှပါဘူး။ အပြင်မှာ ရှိရင်းစွဲအသက်ထက် အများကြီးပိုရင့်ပါတယ်။ ဒါက အားနည်းချက်လို့ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ မခံယူပါဘူး။ ကျွန်မဆိုတဲ့ သီးသန့်ဖြစ်တည်မှုဟာ အားနည်းချက်လို့ ခံယူလိုက်ရမယ်လို့ မယူဆခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မက အသားအရည် မကောင်းသူပါ။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက လက်သည်းရှည်ထားလို့မရသလို ရှိတဲ့ လက်သည်းပိစိလေးနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ကုပ်မိလို့ အဆိပ်ဖြစ်ပြီး အနာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်မှာ အမာရွတ်တွေ အများကြီးပါ။ အရင်ကတော့ တအားရှက်တယ်။ အဲ့ဒါက အားနည်းချက်တစ်ခုလို့ တွေးထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီအမာရွတ်တွေကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသလို ဖြစ်နေတတ်တယ်။

ဒါပေမယ့် အသက်အရွယ် ကြီးလာတာနဲ့အမျှ တွေးခေါ်မှု ပုံစံတွေ ပြောင်းလာတယ်။ ကိုယ့်စိတ်ကို အရင်မပြင်ရင် ဘယ်အရာမှ မအောင်မြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိပြီးတဲ့နောက် ရအောင် ပြောင်းလဲပစ်တယ်။ ထင်သလောက် မခက်ခဲ့ပါဘူး။ အရှိကို အရှိအတိုင်း ကိုယ်ကိုယ်တိုင် လက်ခံနိုင်ခြင်းဟာ အားနည်းချက်တွေကို လျော့ပါးစေပါတယ်။

” ရုပ်ကြီးကလည်း….ဆိုးလိုက်တာ….” အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မကို ရည်ညွန်းပြီး ပြောတာပါ။
” ဟယ်….ငါ ရုပ်ဆိုးတာ သူ့အားနည်းချက် ဖြစ်သွားသလား မသိဘူး….အားနာလိုက်တာဟယ်…”

ငယ်စိတ်နဲ့ဆိုတော့ ပြန်ပြီး ရွဲ့စောင်းပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကျွန်မ လက်ခံနိုင်သေးတာပဲ။ ဘာလို့များ ပြစ်တင်ဝေဖန်ကြရတာလဲ။ ဝိုင်းဝန်းဖေးမပေးမယ့်လူတွေ ဘယ်ပျောက်နေသလဲ လို့တောင် တွေးမိသေးတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ခံယူချက်တစ်ခု ကျွန်မ မှာ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါက မိန်းမတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့အလှတရား ကိုယ်စီ ရှိတယ် ဆိုတာပါပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ရုပ်ဆိုးနေပါစေ…သူ့မှာ အလှတရားနစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်မမှာလည်း အလှတရားတစ်ခု ရှိမယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ အဲ့ဒီယုံကြည်ချက်ကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ရည်ဟာ အားနည်းချက်လို့ မတွေးခဲ့မိဘူး။

အသက်ကြီးလာတော့ သူငယ်ချင်းထဲမှာ တရုတ်မလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ တစ်နေ့တော့ သူတို့အတွဲနဲ့ ကျွန်မ နေ့လည်စာ စားဖြစ်တယ်။ နောက်နေ့ရောက်တော့ အဲ့ဒီတရုတ်မလေးက ကျွန်မကို ပြောတယ်။

” ချိုရည်မွန်က လက်ဆစ်တွေ ခြေဆစ်တွေ မဲလိုက်တာနော် ” တဲ့။ အဲ့ဒါ သူ့ကောင်လေးက သူ့ကို ပြောတာကို ကျွန်မ ကို ပြန်ပြောပြတာပါ။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
” ဟဲ့ ငါ့အဖေ ငါ့အမေက ပေါင်းပြီး ငါ ထွက်လာမှာတော့ ဒီပုံပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ နင့်အဖေ တရုတ် ၊ နင့်အမေတရုတ်ဖြစ်ပြီး ငါ့လို ပုံထွက်လာမလား…” စကားအနိုင်ယူချင်လို့ ၊ ရှက်ပြီး ပြောချင်တာ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ခံယူချက်ကို ကျွန်မ ပြောပြတာပါ။ သူငယ်ချင်းက သိပ်လှပါတယ်။ အသားအရည်လေး ဖြူနုဖတ်နေပြီး သွေးကြောလေးတွေ စိမ်းနေတာလေးကို ကျွန်မ သိပ်သဘောကျပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူကသူ ၊ ကျွန်မကကျွန်မလေ။ ဒီလိုရုပ်မျိုးထွက်လာပေးတာကိုတောင် အဖေနဲ့အမေကို သိပ်ကျေးဇူးတင်လှပြီ။ ကျွန်မ အသားအရည် မလှတာ၊ ကျွန်မရဲ့ ခြေလက်အဆစ်တွေ မဲတာ အားနည်းချက်လို့ ကျွန်မ မခံယူပါဘူး။

ချိုရည်မွန်ဆိုတာ….
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝနေတယ်ထင်ရင် ဝိတ်ချလိုက်တယ်။ ကျတာ မကျတာ နောက်။ စိတ်ချမ်းသာတာက အရင် လို့ သတ်မှတ်သူ….
ယုံကြည်ချက်တွေ ပျောက်ဆုံးနေတယ်ဆိုတာ ဗိုက်ဆာတဲ့အချိန် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ အရာလို့ ခံယူထားသူ…

တစ်ခါတစ်ရံ လိုင်းကားစီးတာပျော်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လိုင်းကားစီးတာ မုန်းနေတတ်တဲ့သူ…
စိတ်ကူးထဲမှာ အိပ်မက်တွေ မက်ကောင်းမက်မယ် လက်တွေ့မှာ အယုံအကြည်မရှိသူ…..

ကျွန်မရဲ့ လှခြင်း မလှခြင်းတော်ခြင်း ညံ့ခြင်းနောက်ဆုံး ကုန်ကုန်ပြောရရင် ညစ်ပတ်ခြင်းကအစ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လက်ခံနိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့မှာ အားနည်းချက်ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်တာ ကျွန်မတို့ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။ အဲ့ဒီအားနည်းချက်ဆိုတဲ့အရာကိုတွေးပြီး ကြောက်နေတတ်တယ်။ ရွံ့နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက သူများကို တစ်ပန်းရှုံးတာပဲ။ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့အောက် နိမ့်ကျနေတဲ့ လူတွေကိုလည်း မကြည့်ဘူး။ ကျွန်မထက် သာလွန်နေတဲ့ သူတွေကိုလည်း မကြည့်ဘူး။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မပဲ ကြည့်ပါတယ်။

ဘာတွေ လိုအပ်နေလဲ….
ဘာတွေ ပြင်ရဦးမလဲ…..
ဘာတွေဖြစ်ချင်တာလဲ….
စိတ်ကျန်းမာရေးလား….ရုပ်ကျန်းမာရေးလား…
လုပ်နိုင်သလောက် ချက်ချင်းထလုပ်ပစ်လိုက်တယ်။

ဘယ်မှာလဲ…ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်။ အကုန်လုံးကို လက်ခံနိုင်တယ်။ တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ရုပ်ရောစိတ်ပါ တိုးတက်အောင် လုပ်နေသရွေ့ အားနည်းချက်ဆိုတာ ဘယ်မှာရှိဦးမှာလဲ…

ကဲ….မမ….ညီမလေးတို့ရော…အားနည်းချက်ရှိသေးလား….

ဖိုးသူတော် (www.phothutaw.com)
Credit: Cho Yee Mon Mon
 
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top