ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ Facility အမ်ားဆံုးပါတဲ့ ကမၻာ့အဆင့္မီ Diamond Inya Palace ကြန္ဒို အထူးအေရာင္းျပပြဲၾကီး
×

ၿမိဳ႔ရြာထဲကို ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၾကြတဲ့အခါတိုင္း “သံဃာေတြကို ကပ္ထားတဲ့စားပြဲကို သြားမကိုင္နဲ႔-မထိနဲ႔ ” လို႔ ဒကာ-ဒကာမေတြက တျခားသူေတြကို တားျမစ္တဲ့စကားကိုအၿမဲလိုလိုၾကားရပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြကိုဆက္ကပ္ထားတဲ့စားပြဲကိုထိမိရင္အကပ္ခံပ်က္သြားတယ္လို႔ထင္လို႔ေျပာေနတဲ့စကားပါ။

သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းကပ္တဲ့အခါမွာ ဆြမ္း၊ဆြမ္းဟင္းပုဂံ၊စားပြဲနဲ႔ အျခားအကပ္ခံထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ဒကာ၊ဒကာမေတြက မထိရဘူး၊သြားထိလို့ရွိရင္ ကပ္ထားတာပ်က္လို႔ သံဃာေတာ္ ေတြက မဘုဥ္းေပး မသံုးေဆာင္ေကာင္းဘူးလို႔ အထင္ရွိေနၾကပါတယ္။

တခ်ိဳ႔ဆိုရင္ဆြမ္းဟင္းလိုက္ရင္ေတာင္အကပ္ခံပ်က္သြားတယ္ထင္ၿပီးထပ္ခါထပ္ခါကပ္တာေတာင္ႀကံဳဖူးပါတယ္။တကယ္ေတာ့ဒကာ၊ဒကာမေတြကသံဃာေတာ္ေတြကိုဆက္ကပ္ထားတဲ့ပစၥည္း၀တၳဳအစုစုဟာတစ္ေယာက္ေယာက္က ထိရံု၊ကိုင္တြယ္ရံုနဲ႔ ကပ္ထားတဲ့အာနိသင္ ပ်က္မသြားပါဘူး။

သံဃာေတာ္ေတြကို ပစၥည္း၀တၳဳအစုစုဆက္ကပ္တဲ့အခါမွာ “အကပ္ခံေျမာက္တဲ့အဂၤါ နဲ႔ အကပ္ ခံပ်က္တဲ့အဂၤါေတြအသီးသီးရွိၾကပါတယ္”အကပ္ခံေျမာက္တဲ့အဂၤါက(၅)ပါးရွိၿပီး၊အကပ္ခံပ်က္တဲ့အဂၤါက (၆)ပါးရွိပါတယ္။

ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ မိမိပိုင္ ပစၥည္းကို ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးပိုင္ ပစၥည္းကို ျဖစ္ေစ လူ, သာမေဏ, တိရစၧာန္ တစ္ဦးဦးက ဆက္ကပ္မွသာ ဘုဥ္းေပးသံုးေဆာင္ ေကာင္းပါတယ္။ အကပ္မခံဘဲနဲ႔ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေကာတပါးသူပိုင္ပစၥည္းပါမသံုးေဆာင္ေကာင္းပါဘူး။ေရနဲ႔ဒန္ပူအခုေခတ္အေခၚ သြားတိုက္တံ(၂)ခုသာ ခြ်င္းခ်က္အေနနဲ႔ အကပ္မခံဘဲ သံုးေဆာင္မွီ၀ဲေကာင္းပါတယ္။ တျခားအရာေတြကေတာ့အကပ္ခံၿပီးမွသာသံုးေဆာင္ေကာင္းပါတယ္။ရွင္သာမေဏမ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့ ဘယ္၀တၳဳပစၥည္းမဆိုအကပ္ခံစရာမလိုအပ္ဘဲ ဘုဥ္းေပးႏိုင္ သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဒကာ၊ဒကာမမ်ားအေနနဲ႔အကပ္ခံေျမာက္တဲ့အဂၤါနဲ႔အကပ္ခံပ်က္တဲ့အဂၤါေတြကို မျဖစ္မေနသိထားသင့္ပါတယ္။ အကပ္ခံေျမာက္တဲ့အဂၤါက (၅)ပါးရွိပါတယ္-

(၁) ကပ္မည့္ ကပၸိယကာရက ဒကာ၊ဒကာမသည္ သံဃာေတာ္ကိုကပ္လွႈမည့္ ပစၥည္း၀တၳဳကို ဦးစြာေရွးရႈယူေဆာင္၍လာရပါမယ္။ျပီးလွ်င္ ကပ္လွႈမည့္ပစၥည္းကို လက္ျဖင့္ ေရွ႕တုိးေပးကာ ဆက္ကပ္ လွႈဒါန္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ဦးေခါင္း စသည္ျဖင့္ ရြက္ထားေသာ လွဴဖြယ္ကို လွဴဒါန္းလိုက ဦးေခါင္း အနည္းငယ္ ေစာင္းေပး၍ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းရပါမယ္။

(၂) အလွဴခံ သံဃာေတာ္ႏွင့္ လွဴဒါန္းဆက္ကပ္သည့္ ဒကာ၊ဒကာမဟာ အကြာအေ၀းအားျဖင့္ ႏွစ္ေတာင္တစ္ထြာဟတၱဘသ္ (၄၅-လက္မ) အတြင္း ရိွရပါမယ္။

(၃) သာမာန္ အင္အားရိွသူ တစ္ေယာက္ ေျမႇာက္ခ်ီမ,ႏိုင္ေသာ ဝတၳဳပစၥည္း ျဖစ္ရပါမယ္။ စားပြဲခံု အၾကီးၾကီးမ်ားျဖင့္ ဆက္ကပ္ရာမွာ အလြန္ေလးလံ၍ မၾကြႏိုင္လွ်င္ ဟင္းခြက္မ်ားကို တစ္ခြက္ခ်င္း ဆက္ကပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခြက္ခ်င္း အကပ္ခံၿပီးေသာအခါ မိသားစုအားလံုး (သို႔) အဖြဲ႔ျဖင့္ ကပ္လုိပါက စားပြဲခံုႀကီးကို ညီညာစြာမ,ၿပီး ထပ္မံ ကပ္ႏိုင္သည္။စားပြဲလိုက္ဆက္ကပ္ရာမွာ စားပြဲၾကြႏိုင္လွ်င္ကား စားပြဲလိုက္မကပ္ႏို္င္ပါတယ္။

(၄) ဆက္ကပ္သူဒကာ-ဒကာမႏွင့္ အကပ္ခံသူ သံဃာေတာ္သည္ ႏွစ္ေတာင့္တစ္ထြာ ဟတၱဘသ္အကြာအေ၀းအတြင္းတည္းရွိၿပီး ၾကားတြင္ နံရံ၊တံတိုင္းစသည္ျခားေန၍ ကိုယ္ထိလက္ေရာ က္ကပ္လွဴရန္လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္သည့္အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ ပစ္ေျမႇာက္၍ ဆက္ကပ္ႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ထို႔သို႔ေသာကပ္လွဴနည္းမ်ိဳးသည္ လံုး၀မျဖစ္သာသည့္အခါမွသာကပ္လွဴခြင့္ရွိတာျဖစ္ပါတယ္။

(၅) ကိုယ္ရဲ႕အစိတ္အပိုင္း၊ လက္- စသည္ျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ႏွင့္ထိစပ္ေနေသာ ကိုင္ထား သည့္ ခြက္၊ တုတ္၊ ခံု – စသည္ျဖင့္ ခံ၍၊ ထိ၍ ျဖစ္ေစ ထို(၂)မ်ဳိးတြင္ တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ အကပ္ခံေသာ ရဟန္းက ခံယူလို႔ရပါတယ္။ ႏွစ္ေတာင္တစ္ထြာအတြင္ တစံုတရာလာကပ္ခဲ့ေသာ္ အကပ္ခံသည့္သံ ဃာေတာ္အေနနဲ႔ လက္ထဲမွာ ေတာင္ေ၀ွး၊ဒုတ္စသည္နဲ႔ တဆင့္ထိတို႔၍ အကပ္ခံလို႔ရပါတယ္။

အထက္ပါအဂၤါ(၅)ခ်က္ကေတာ့ ဆြမ္းစသည္ ၀တၳဳပစၥည္းလွဴဒါန္းဆက္ကပ္တဲ့အခါမွာ ျပည့္စံုရတဲ့ အဂၤါရပ္ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအဂၤါရပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္စံုမွာသာ ဆက္ကပ္တဲ့ပစၥည္းဟာ အကပ္ခံေျမာက္ၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ဘုဥ္းေပးသံုးေဆာင္ေကာင္းတာျဖစ္ပါတယ္။

သံဃာေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ အပင္ေပါက္ႏိုင္ေသာ အေစ့၊ အျမစ္၊ အဆစ္ပါေသာ သစ္သီး၊ သစ္ျမစ္မ်ားကို မဘုဥ္းေပးမသံုးေဆာင္အပ္ပါဘူူး။ကပၸိယကာရက ဒကာ၊ဒကာမတို့အေနနဲ႔ သံဃာေတာ္ တို႔နဲ႔အပ္စပ္ေအာင္ ကပၸိေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ မ်ိဳးေစ့ဗိဇဓါတ္မေသတဲ့ အေစ့၊အျမစ္၊ အဆစ္ကို ဓါးနဲ႔ျဖစ္ေစ၊လက္သည္းနဲ႔ျဖစ္ေစ၊မီးနဲ႔ျဖစ္ေစ ထိုးဆိတ္ေပးၿပီး မွကပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အကယ္၍ ထိုးဆိတ္ၿပီး မကပၸိရေသးဘူးဆိုရင္ သံဃာေတာ္တို႔က ကပၸိယဒကာ၊ဒကာမတို႔ကို “ကပၸိယံ ကေရာဟိ” (ရဟန္းေတာ္တုိ႔အား အပ္စပ္ေအာင္ ျပဳေလာ့) ဟု ဆုိၿပီးေနာက္ ကပၸိယတုိ႔က “ကပၸိယံ ဘေႏၲ” (အရွင္ဘုရားတုိ႔အား အပ္စပ္သည္ကို ျပဳပါ၏) ဟု ဆုိလွ်က္ ပါးစပ္ကဆုိတုန္းျဖစ္ေစ၊ ဆုိၿပီး ခ်က္ခ်င္းျဖစ္ေစ မီးျဖင့္ေသာ္လည္းထုိး၊ ဓားျဖင့္ေသာ္လည္းခုတ္၊ လက္သည္းျဖင့္ေသာ္လည္း ဆိတ္လိုက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဓားရာ၊ လက္သည္းရာ၊ အေပါက္ရာ-အျဖစ္ ထင္ရွားျဖစ္လွ်င္ အပ္စပ္သြားၿပီျဖစ္ပါတယ္။

အကပ္ခံပ်က္တဲ့ေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ “စြန္႕,ခ်,ေပး,လု, မစၥဳ, လိင္ျပန္, ဤေျခာက္တန္၊ ကပ္ခံပ်က္ေၾကာင္းတည္း” ဆိုတဲ့လကၤာအတိုင္း အဂၤါ(၆)ပါးရွိပါတယ္။

(၁) စြန္႔- ဆိုတာက အကပ္ခံထားတဲ့ ဆြမ္းစေသာ လွဴဒါန္းဖြယ္ရာအျဖာျဖာတို႔ကို သံဃာေတာ္ကမသံုးေဆာင္ မဘုဥ္းေပးေတာ့လို႔ အာလယျပတ္စြန္႔လိုက္တာကိုဆိုလိုတာပါ။ ထိုသို႔စြန္႔လိုက္ၿပီဆိုရင္ သံဃာေတာ္တို႔အေနနဲ႔ သံုးေဆာင္ရန္မအပ္စပ္ေတာ့ပါဘူး။

(၂) ခ်- ဆိုသည္မွာ ရဟန္းဘ၀မွသိကၡာခ်လိုက္ၿပီး လူ၀တ္လဲလိုက္တာကို ဆိုလိုတာပါ။ အကပ္ခံထားေသာရဟန္ဟာ သိကၡာခ်- လူထြက္သြားၿပီးဆိုရင္ ထိုသံဃာအကပ္ခံထားေသာ ဆြမ္းစသည့္လွဴဖြယ္ရာဟာအလိုအေလ်ာက္အကပ္ခံပ်က္သြားပါၿပီး။က်န္သံဃာေတာ္တို႔အေနနဲ႔ဘုဥ္းေပဒသံုးေဆာင္လိုလွ်င္ ထပ္မံအကပ္ခံၿပီးမွသာ အပ္စပ္တာျဖစ္ပါတယ္။

(၃) ေပး- အကပ္ခံထားသည့္ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို တစ္စံတစ္ေယာက္ကို ေပးလိုက္လွ်င္းလည္း အကပ္ခံပ်က္ပါတယ္။ ထိုသို႔ေပးရာမွ ႏႈတ္မွေပးလွ်င္ေပးခ်င္း အကပ္ခံမပ်က္ေသးပါဘူး။ လက္ကလႊတ္လိုက္သည့္အခါမွသာ အကပ္ခံပ်က္တာျဖစ္ပါတယ္။

(၄)လု- သံဃာေတာ္တို႔အားကပ္လွဴဒါန္းထားသည့္လွဴဖြယ္ပစၥည္းကို လူစသည့္တစ္စံုတစ္ ေယာက္က လုယူသြားလွ်င္လည္း အကပ္ခံပ်က္၍ ထိုပစၥည္းကို သံဃာေတာ္တို႔အေနနဲ႔ မသံုးေဆာင္အပ္ေတာ့ပါဘူး။

(၄) မစၥဳ- အကပ္ခံထားသည့္ သံဃာေတာ္ျပန္လြန္ေတာ္မူလွ်င္လည္းဘုဥ္းေပးဖို႔ မအပ္စပ္ေတာ့ပါဘူး၊ ကပ္ထားတဲ့အာနိသင္ပ်က္ကြယ္သြာျပီျဖစ္ပါတယ္။

(၅) လိင္ျပန္- အကပ္ခံထားသည့္ သံဃာသည္ ေယာက်ၤားလိင္္အျဖစ္မွ မိန္မလိင္အျဖစ္သို႔ လိင္ေျပာင္း၊လိင္ျပန္သြားလွ်င္လည္း ထိုလိင္ေျပာင္သူ အကပ္ခံထားသည့္ လွဴဖြယ္ေဘာဇဥ္ကို မသံုးေဆာင္မဘုဥ္းေပးေကာင္းေတာ့ပါဘူး။

ေရ-ဒန္ပူမွ လြဲ၍ အျခား သူတပါးပိုင္ မိမိပိုင္ မည့္သည့္သံုးေဆာင္ဖြယ္မဆို အကပ္မခံဘဲဘုဥ္းေပးလွ်င္ျဖစ္ေစ၊ အကပ္ခံပ်က္သည့္ ေဘာဇဥ္ကို ဘုဥ္းေပးသည္ျဖစ္ေစ ဘုဥ္းေပးသည့္ရဟန္းမွာ “ဒႏၱေပါဏ သိကၡာပုဒ္”အရ ပါစိတ္အာပတ္သင့္ပါတယ္။

သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းဆက္ကပ္ရာတြင္ အခ်ိဳ႔ဒကာ၊ဒကာမတို႔ဟာ ေစတနာလြန္ကဲျပီး သံဃာေတာ္မ်ားက“ျပည့္စံုၿပီ၊ ေတာ္ပါၿပီ” လို႔တားတဲ့ၾကားက ဆြမ္း၊ဆြမ္းဟင္းတို႔ကို သဒၵါပိုကာ ဒီတဇြန္ေလးေတာ့ ထည့္ပါဦးဘုရား ဆိုၿပီး ထည့္ထပ္ေပးေလ့ရိွပါတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ “ျပည့္စံုၿပီး၊ေတာ္ၿပီ၊တန္ၿပီ” လို႔ေျပာၿပီးသား ေဘာဇဥ္ကို မဘုဥ္းေပးေကာင္းးေတာ့ပါဘူး ဘုဥ္းေပးရင္အာပတ္သင့္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆြမ္းဆက္ကပ္တဲ့အခါမွာ ဒကာ၊ဒကာမတို႔အေနနဲ႔ သတိထားရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္သတိထားစရာ အခ်က္ကေတာ့ “ဂိလာန သံဃာဆိုရင္ မြန္းလြဲခ်ိန္ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဆးအမွတ္နဲ႔ ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ကို ဆက္ကပ္ေကာင္း ဘုဥ္းေပးေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ေဆးအမွတ္နဲ႔ သေဘာထားဘုဥ္းေပးလိုက္ဆိုၿပီး ေနလြဲကာလနဲ႔မအပ္စပ္သည့္ ခဲဖြယ္တို႔ကို ဆက္ကပ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ၀ိကာလေဘာဇနသိကၡာပုဒ္အရ ဂိလာနပုဂၢိဳလ္ဆိုၿပီး အားပတ္က ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးမထားပါဘူး။ သီလ၀ံသျဖစ္ေတာ္မူေသာ ေရွးဆရာေတာ္မေထရ္ႀကီးမ်ားမွာ ေဆးေသာက္ရန္အတြက္ပင္ ေန႔လြဲညစာမသံုးေဆာင္ဘဲ ေရာဂါဒဏ္ကို မငဲ့ကြက္ဘဲ သီလ၀ိသုဒၶိျဖစ္ရန္ က်င့္ေဆာင္ေတာ္မူခဲ့သည့္ ထံုးမ်ားကို သတိခ်ပ္သင့္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအေနနဲ႔ တေန႔မဟုတ္တေန႔မွာ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္တို႔ကို ဆြမ္းဆက္ကပ္ျခင္းကို ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းၾကမွာျဖစ္ပါတယ္ ။ ဆြမ္းကပ္ရာမွာ အကပ္ခံအာနိသင္ပ်က္သြားလွ်င္လည္း ကပ္လွဴသည့္၊ဒကာ၊ဒကာမတို႔မွာ အျပစ္မျဖစ္ပါဘူး၊ ကုသိုလ္ကေတာ့ရၿမဲရပါတယ္။ဒီလိုဆက္ကပ္တဲ့အခါမွာ နည္းစနစ္က်စြာဆက္ကပ္လွဴၾကမွသာ သံဃာေတာ္အရွင္သူမ်ား အျပစ္အာပတ္လြတ္ကင္းၿပီး မွ်တခ်မ္းသာစြား ဘုဥ္းေပးသံုးေဆာင္၍ ဓူရႏွစ္ျဖာကို မပင္မပန္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာျဖစ္သလို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း အက်ိဳးတရားႀကီးမား၍ ေလာကီ၊ေလာကုတၱရာအက်ိဳးထူးတရားမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုမွာျဖစ္ပါတယ္။

(ကိုယ့္အက်ိဳး၊သူအက်ိဳး၊မွ်တစြာ သည္ပိုးႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ)

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: ဓမၼ၀ီရ အရွင္ေတဇနိယ
# Unicode Version ျဖင့္ ဖတ္ပါ #
မြို့ရွာထဲကို ဆွမ်းဘုဉ်းပေးကြွတဲ့အခါတိုင်း “သံဃာတွေကို ကပ်ထားတဲ့စားပွဲကို သွားမကိုင်နဲ့-မထိနဲ့ ” လို့ ဒကာ-ဒကာမတွေက တခြားသူတွေကို တားမြစ်တဲ့စကားကိုအမြဲလိုလိုကြားရပါတယ်။ သံဃာတော်တွေကိုဆက်ကပ်ထားတဲ့စားပွဲကိုထိမိရင်အကပ်ခံပျက်သွားတယ်လို့ထင်လို့ပြောနေတဲ့စကားပါ။

သံဃာတော်တွေကို ဆွမ်းကပ်တဲ့အခါမှာ ဆွမ်း၊ဆွမ်းဟင်းပုဂံ၊စားပွဲနဲ့ အခြားအကပ်ခံထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဒကာ၊ဒကာမတွေက မထိရဘူး၊သွားထိလို့ရှိရင် ကပ်ထားတာပျက်လို့ သံဃာတော် တွေက မဘုဉ်းပေး မသုံးဆောင်ကောင်းဘူးလို့ အထင်ရှိနေကြပါတယ်။

တချို့ဆိုရင်ဆွမ်းဟင်းလိုက်ရင်တောင်အကပ်ခံပျက်သွားတယ်ထင်ပြီးထပ်ခါထပ်ခါကပ်တာတောင်ကြုံဖူးပါတယ်။တကယ်တော့ဒကာ၊ဒကာမတွေကသံဃာတော်တွေကိုဆက်ကပ်ထားတဲ့ပစ္စည်းဝတ္ထုအစုစုဟာတစ်ယောက်ယောက်က ထိရုံ၊ကိုင်တွယ်ရုံနဲ့ ကပ်ထားတဲ့အာနိသင် ပျက်မသွားပါဘူး။

သံဃာတော်တွေကို ပစ္စည်းဝတ္ထုအစုစုဆက်ကပ်တဲ့အခါမှာ “အကပ်ခံမြောက်တဲ့အင်္ဂါ နဲ့ အကပ် ခံပျက်တဲ့အင်္ဂါတွေအသီးသီးရှိကြပါတယ်”အကပ်ခံမြောက်တဲ့အင်္ဂါက(၅)ပါးရှိပြီး၊အကပ်ခံပျက်တဲ့အင်္ဂါက (၆)ပါးရှိပါတယ်။

ရဟန်းတော်များဟာ မိမိပိုင် ပစ္စည်းကို ဖြစ်စေ၊ သူတစ်ပါးပိုင် ပစ္စည်းကို ဖြစ်စေ လူ, သာမဏေ, တိရစ္ဆာန် တစ်ဦးဦးက ဆက်ကပ်မှသာ ဘုဉ်းပေးသုံးဆောင် ကောင်းပါတယ်။ အကပ်မခံဘဲနဲ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းကောတပါးသူပိုင်ပစ္စည်းပါမသုံးဆောင်ကောင်းပါဘူး။ရေနဲ့ဒန်ပူအခုခေတ်အခေါ် သွားတိုက်တံ(၂)ခုသာ ချွင်းချက်အနေနဲ့ အကပ်မခံဘဲ သုံးဆောင်မှီဝဲကောင်းပါတယ်။ တခြားအရာတွေကတော့အကပ်ခံပြီးမှသာသုံးဆောင်ကောင်းပါတယ်။ရှင်သာမဏေများအနေနဲ့ကတော့ ဘယ်ဝတ္ထုပစ္စည်းမဆိုအကပ်ခံစရာမလိုအပ်ဘဲ ဘုဉ်းပေးနိုင် သုံးဆောင်နိုင်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဒကာ၊ဒကာမများအနေနဲ့အကပ်ခံမြောက်တဲ့အင်္ဂါနဲ့အကပ်ခံပျက်တဲ့အင်္ဂါတွေကို မဖြစ်မနေသိထားသင့်ပါတယ်။ အကပ်ခံမြောက်တဲ့အင်္ဂါက (၅)ပါးရှိပါတယ်-

(၁) ကပ်မည့် ကပ္ပိယကာရက ဒကာ၊ဒကာမသည် သံဃာတော်ကိုကပ်လှှုမည့် ပစ္စည်းဝတ္ထုကို ဦးစွာရှေးရှုယူဆောင်၍လာရပါမယ်။ပြီးလျှင် ကပ်လှှုမည့်ပစ္စည်းကို လက်ဖြင့် ရှေ့တိုးပေးကာ ဆက်ကပ် လှှုဒါန်းရမှာဖြစ်ပါတယ်။ဦးခေါင်း စသည်ဖြင့် ရွက်ထားသော လှူဖွယ်ကို လှူဒါန်းလိုက ဦးခေါင်း အနည်းငယ် စောင်းပေး၍ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းရပါမယ်။

(၂) အလှူခံ သံဃာတော်နှင့် လှူဒါန်းဆက်ကပ်သည့် ဒကာ၊ဒကာမဟာ အကွာအဝေးအားဖြင့် နှစ်တောင်တစ်ထွာဟတ္တဘသ် (၄၅-လက်မ) အတွင်း ရှိရပါမယ်။

(၃) သာမာန် အင်အားရှိသူ တစ်ယောက် မြှောက်ချီမ,နိုင်သော ဝတ္ထုပစ္စည်း ဖြစ်ရပါမယ်။ စားပွဲခုံ အကြီးကြီးများဖြင့် ဆက်ကပ်ရာမှာ အလွန်လေးလံ၍ မကြွနိုင်လျှင် ဟင်းခွက်များကို တစ်ခွက်ချင်း ဆက်ကပ်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ခွက်ချင်း အကပ်ခံပြီးသောအခါ မိသားစုအားလုံး (သို့) အဖွဲ့ဖြင့် ကပ်လိုပါက စားပွဲခုံကြီးကို ညီညာစွာမ,ပြီး ထပ်မံ ကပ်နိုင်သည်။စားပွဲလိုက်ဆက်ကပ်ရာမှာ စားပွဲကြွနိုင်လျှင်ကား စားပွဲလိုက်မကပ်နိုင်ပါတယ်။

(၄) ဆက်ကပ်သူဒကာ-ဒကာမနှင့် အကပ်ခံသူ သံဃာတော်သည် နှစ်တောင့်တစ်ထွာ ဟတ္တဘသ်အကွာအဝေးအတွင်းတည်းရှိပြီး ကြားတွင် နံရံ၊တံတိုင်းစသည်ခြားနေ၍ ကိုယ်ထိလက်ရော က်ကပ်လှူရန်လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင် ပစ်မြှောက်၍ ဆက်ကပ်နိုင်ပါတယ်။ သို့သော် ထို့သို့သောကပ်လှူနည်းမျိုးသည် လုံးဝမဖြစ်သာသည့်အခါမှသာကပ်လှူခွင့်ရှိတာဖြစ်ပါတယ်။

(၅) ကိုယ်ရဲ့အစိတ်အပိုင်း၊ လက်- စသည်ဖြင့် ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်နှင့်ထိစပ်နေသော ကိုင်ထား သည့် ခွက်၊ တုတ်၊ ခုံ – စသည်ဖြင့် ခံ၍၊ ထိ၍ ဖြစ်စေ ထို(၂)မျိုးတွင် တစ်မျိုးမျိုးဖြင့် အကပ်ခံသော ရဟန်းက ခံယူလို့ရပါတယ်။ နှစ်တောင်တစ်ထွာအတွင် တစုံတရာလာကပ်ခဲ့သော် အကပ်ခံသည့်သံ ဃာတော်အနေနဲ့ လက်ထဲမှာ တောင်ဝှေး၊ဒုတ်စသည်နဲ့ တဆင့်ထိတို့၍ အကပ်ခံလို့ရပါတယ်။

အထက်ပါအင်္ဂါ(၅)ချက်ကတော့ ဆွမ်းစသည် ဝတ္ထုပစ္စည်းလှူဒါန်းဆက်ကပ်တဲ့အခါမှာ ပြည့်စုံရတဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေပဲဖြစ်ပါတယ်။ ထိုအင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံမှာသာ ဆက်ကပ်တဲ့ပစ္စည်းဟာ အကပ်ခံမြောက်ပြီး သံဃာတော်များအနေနဲ့ဘုဉ်းပေးသုံးဆောင်ကောင်းတာဖြစ်ပါတယ်။

သံဃာတော်များအနေနဲ့ အပင်ပေါက်နိုင်သော အစေ့၊ အမြစ်၊ အဆစ်ပါသော သစ်သီး၊ သစ်မြစ်များကို မဘုဉ်းပေးမသုံးဆောင်အပ်ပါဘူူး။ကပ္ပိယကာရက ဒကာ၊ဒကာမတို့အနေနဲ့ သံဃာတော် တို့နဲ့အပ်စပ်အောင် ကပ္ပိပေးရမှာဖြစ်ပါတယ်။ မျိုးစေ့ဗိဇဓါတ်မသေတဲ့ အစေ့၊အမြစ်၊ အဆစ်ကို ဓါးနဲ့ဖြစ်စေ၊လက်သည်းနဲ့ဖြစ်စေ၊မီးနဲ့ဖြစ်စေ ထိုးဆိတ်ပေးပြီး မှကပ်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။

အကယ်၍ ထိုးဆိတ်ပြီး မကပ္ပိရသေးဘူးဆိုရင် သံဃာတော်တို့က ကပ္ပိယဒကာ၊ဒကာမတို့ကို “ကပ္ပိယံ ကရောဟိ” (ရဟန်းတော်တို့အား အပ်စပ်အောင် ပြုလော့) ဟု ဆိုပြီးနောက် ကပ္ပိယတို့က “ကပ္ပိယံ ဘန္တေ” (အရှင်ဘုရားတို့အား အပ်စပ်သည်ကို ပြုပါ၏) ဟု ဆိုလျှက် ပါးစပ်ကဆိုတုန်းဖြစ်စေ၊ ဆိုပြီး ချက်ချင်းဖြစ်စေ မီးဖြင့်သော်လည်းထိုး၊ ဓားဖြင့်သော်လည်းခုတ်၊ လက်သည်းဖြင့်သော်လည်း ဆိတ်လိုက်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ဓားရာ၊ လက်သည်းရာ၊ အပေါက်ရာ-အဖြစ် ထင်ရှားဖြစ်လျှင် အပ်စပ်သွားပြီဖြစ်ပါတယ်။

အကပ်ခံပျက်တဲ့တွေအနေနဲ့ကတော့ “စွန့်,ချ,ပေး,လု, မစ္စု, လိင်ပြန်, ဤခြောက်တန်၊ ကပ်ခံပျက်ကြောင်းတည်း” ဆိုတဲ့လင်္ကာအတိုင်း အင်္ဂါ(၆)ပါးရှိပါတယ်။

(၁) စွန့်- ဆိုတာက အကပ်ခံထားတဲ့ ဆွမ်းစသော လှူဒါန်းဖွယ်ရာအဖြာဖြာတို့ကို သံဃာတော်ကမသုံးဆောင် မဘုဉ်းပေးတော့လို့ အာလယပြတ်စွန့်လိုက်တာကိုဆိုလိုတာပါ။ ထိုသို့စွန့်လိုက်ပြီဆိုရင် သံဃာတော်တို့အနေနဲ့ သုံးဆောင်ရန်မအပ်စပ်တော့ပါဘူး။

(၂) ချ- ဆိုသည်မှာ ရဟန်းဘဝမှသိက္ခာချလိုက်ပြီး လူဝတ်လဲလိုက်တာကို ဆိုလိုတာပါ။ အကပ်ခံထားသောရဟန်ဟာ သိက္ခာချ- လူထွက်သွားပြီးဆိုရင် ထိုသံဃာအကပ်ခံထားသော ဆွမ်းစသည့်လှူဖွယ်ရာဟာအလိုအလျောက်အကပ်ခံပျက်သွားပါပြီး။ကျန်သံဃာတော်တို့အနေနဲ့ဘုဉ်းပေဒသုံးဆောင်လိုလျှင် ထပ်မံအကပ်ခံပြီးမှသာ အပ်စပ်တာဖြစ်ပါတယ်။

(၃) ပေး- အကပ်ခံထားသည့် လှူဖွယ်ဝတ္ထုကို တစ်စံတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်လျှင်းလည်း အကပ်ခံပျက်ပါတယ်။ ထိုသို့ပေးရာမှ နှုတ်မှပေးလျှင်ပေးချင်း အကပ်ခံမပျက်သေးပါဘူး။ လက်ကလွှတ်လိုက်သည့်အခါမှသာ အကပ်ခံပျက်တာဖြစ်ပါတယ်။

(၄)လု- သံဃာတော်တို့အားကပ်လှူဒါန်းထားသည့်လှူဖွယ်ပစ္စည်းကို လူစသည့်တစ်စုံတစ် ယောက်က လုယူသွားလျှင်လည်း အကပ်ခံပျက်၍ ထိုပစ္စည်းကို သံဃာတော်တို့အနေနဲ့ မသုံးဆောင်အပ်တော့ပါဘူး။

(၄) မစ္စု- အကပ်ခံထားသည့် သံဃာတော်ပြန်လွန်တော်မူလျှင်လည်းဘုဉ်းပေးဖို့ မအပ်စပ်တော့ပါဘူး၊ ကပ်ထားတဲ့အာနိသင်ပျက်ကွယ်သွာပြီဖြစ်ပါတယ်။

(၅) လိင်ပြန်- အကပ်ခံထားသည့် သံဃာသည် ယောင်္ကျားလိင်အဖြစ်မှ မိန်မလိင်အဖြစ်သို့ လိင်ပြောင်း၊လိင်ပြန်သွားလျှင်လည်း ထိုလိင်ပြောင်သူ အကပ်ခံထားသည့် လှူဖွယ်ဘောဇဉ်ကို မသုံးဆောင်မဘုဉ်းပေးကောင်းတော့ပါဘူး။

ရေ-ဒန်ပူမှ လွဲ၍ အခြား သူတပါးပိုင် မိမိပိုင် မည့်သည့်သုံးဆောင်ဖွယ်မဆို အကပ်မခံဘဲဘုဉ်းပေးလျှင်ဖြစ်စေ၊ အကပ်ခံပျက်သည့် ဘောဇဉ်ကို ဘုဉ်းပေးသည်ဖြစ်စေ ဘုဉ်းပေးသည့်ရဟန်းမှာ “ဒန္တပေါဏ သိက္ခာပုဒ်”အရ ပါစိတ်အာပတ်သင့်ပါတယ်။

သံဃာတော်များကို ဆွမ်းဆက်ကပ်ရာတွင် အချို့ဒကာ၊ဒကာမတို့ဟာ စေတနာလွန်ကဲပြီး သံဃာတော်များက“ပြည့်စုံပြီ၊ တော်ပါပြီ” လို့တားတဲ့ကြားက ဆွမ်း၊ဆွမ်းဟင်းတို့ကို သဒ္ဒါပိုကာ ဒီတဇွန်လေးတော့ ထည့်ပါဦးဘုရား ဆိုပြီး ထည့်ထပ်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။ သံဃာတော်များအနေနဲ့ “ပြည့်စုံပြီး၊တော်ပြီ၊တန်ပြီ” လို့ပြောပြီးသား ဘောဇဉ်ကို မဘုဉ်းပေးကောင်းးတော့ပါဘူး ဘုဉ်းပေးရင်အာပတ်သင့်ပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဆွမ်းဆက်ကပ်တဲ့အခါမှာ ဒကာ၊ဒကာမတို့အနေနဲ့ သတိထားရမှာဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ထပ်သတိထားစရာ အချက်ကတော့ “ဂိလာန သံဃာဆိုရင် မွန်းလွဲချိန်နောက်ပိုင်းမှာ ဆေးအမှတ်နဲ့ ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်ကို ဆက်ကပ်ကောင်း ဘုဉ်းပေးကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ ဆေးအမှတ်နဲ့ သဘောထားဘုဉ်းပေးလိုက်ဆိုပြီး နေလွဲကာလနဲ့မအပ်စပ်သည့် ခဲဖွယ်တို့ကို ဆက်ကပ်လေ့ရှိကြပါတယ်။ ဝိကာလဘောဇနသိက္ခာပုဒ်အရ ဂိလာနပုဂ္ဂိုလ်ဆိုပြီး အားပတ်က ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးမထားပါဘူး။ သီလဝံသဖြစ်တော်မူသော ရှေးဆရာတော်မထေရ်ကြီးများမှာ ဆေးသောက်ရန်အတွက်ပင် နေ့လွဲညစာမသုံးဆောင်ဘဲ ရောဂါဒဏ်ကို မငဲ့ကွက်ဘဲ သီလဝိသုဒ္ဓိဖြစ်ရန် ကျင့်ဆောင်တော်မူခဲ့သည့် ထုံးများကို သတိချပ်သင့်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအနေနဲ့ တနေ့မဟုတ်တနေ့မှာ သံဃာတော်အရှင်မြတ်တို့ကို ဆွမ်းဆက်ကပ်ခြင်းကို ဆက်ကပ်လှူဒါန်းကြမှာဖြစ်ပါတယ် ။ ဆွမ်းကပ်ရာမှာ အကပ်ခံအာနိသင်ပျက်သွားလျှင်လည်း ကပ်လှူသည့်၊ဒကာ၊ဒကာမတို့မှာ အပြစ်မဖြစ်ပါဘူး၊ ကုသိုလ်ကတော့ရမြဲရပါတယ်။ဒီလိုဆက်ကပ်တဲ့အခါမှာ နည်းစနစ်ကျစွာဆက်ကပ်လှူကြမှသာ သံဃာတော်အရှင်သူများ အပြစ်အာပတ်လွတ်ကင်းပြီး မျှတချမ်းသာစွား ဘုဉ်းပေးသုံးဆောင်၍ ဓူရနှစ်ဖြာကို မပင်မပန်းဆောင်ရွက်နိုင်မှာဖြစ်သလို မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အကျိုးတရားကြီးမား၍ လောကီ၊လောကုတ္တရာအကျိုးထူးတရားများနဲ့ ပြည့်စုံမှာဖြစ်ပါတယ်။

(ကိုယ့်အကျိုး၊သူအကျိုး၊မျှတစွာ သည်ပိုးနိုင်သူများ ဖြစ်ကြပါစေ)

ဖိုးသူတော် (www.phothutaw.com)
Credit: ဓမ္မဝီရ အရှင်တေဇနိယ
 
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top