ကေလာျမိဳ ႔ သဘာဝေတာင္တန္းမ်ားျဖင့္ ဝန္းရံထားၿပီး သာယာလွပေသာအင္းျပင္အနီး ဂရန္အမည္ေပါက္ လံုးခ်င္းအိမ္အေရာင္းျပပြဲ
×

ဒုကၡ၊ဒုကၡ။ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ တပ္ထဲမွာေနတုန္းက ဘာဘဲေျပာေျပာဗိုလ္ႀကီးဆိုေတာ့လူရိုေသ၊ရွင္႐ိုေသရွိေသးတယ္ ေျခေထာက္မိုင္းထိတာနဲ႔ ေအာ္တိုငုတ္တုတ္ လဝကေရာက္ေတာ့ ေအာက္ကလဝက စစ္စစ္ေတြက က်ေနာ္တို႔ကိုမိုးက်ေ႐ႊကိုယ္ေတြဆိုၿပီး မၾကည္ျဖဴ။အထက္ကလူႀကီးမ်ားကလည္း တပ္ထဲမွာလူ၅၀ေလာက္ကို အုပ္ခ်ဳပ္လာတဲ့ေကာင္ေတြဘဲ၊ဒီလို႐ုံးတစ္႐ုံးမွာ႐ွိတဲ့ လူ၁၅ေယာက္ေလာက္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ရတာ ျပႆနာမရွိလို႔မ်ားထင္ေနသလား မသိဘူး။

ကိုယ့္ဘဝကိုထင္ေနတာကေတာ့ ဘိန္းမုန္႔မ်ားလိုဘဲေပါ့။ဟုတ္တယ္ေလ၊အထက္ပူေအာက္ပူဆိုေတာ့သိပ္မွမကြာတာကိုး။ တပ္ထဲမွာတုန္းက ေယာက္်ားသားေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ အမိန္႔တစ္ခုေပးလိုက္ရင္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္ၾကေပမယ့္ အရပ္ဘက္ဝန္ထမ္းေတြက်ေတာ့ ဒီလိုကိုင္တြယ္လို႔မရမွန္း လူႀကီးေတြသိမွသိပါေလစ။

အခုလည္းၾကည့္ေလေနျပည္ေတာ္ကိုေလးလပတ္တက္ရမယ္တဲ့။အမွန္က်ေနာ့္ရာထူးအရဦးစီးရုံးခ်ဳပ္ကဝန္ႀကီးမ်ားႏွင့္ေတြ႔ရသည့္ေလးလပတ္ဆိုတာဘာမွမဆိုင္ေခ်။

တိုင္းဦးစီးမွဴးျပည္နယ္ဦးစီးမွဴးမ်ားသာတက္ရေလ့႐ွိၿပီးအထူးခ႐ိုင္ျဖစ္သည့္ေညာင္ဦး၊တမူး၊မူဆယ္ႏွင့္ေမာင္ေတာမွခ႐ိုင္မွဴး(ဒုညႊန္မွဴး)မ်ားသာတက္ရေလ့ရွိသည္။ဒါေပသိက်ေနာ့္မွာေတာ့ေညာင္ဦးသို႔ေရာက္ေနၿပီးခ႐ိုင္မွဴးမ႐ွိေသးသည့္အတြက္ယာယီခရိုင္မွဴးတာဝန္ယူထားရသျဖင့္႐ုံးခ်ဳပ္ေလးလပတ္တက္ရမည္ျဖစ္သည္။ ရုံးဆင္းသည္ႏွင့္ခါတိုင္းလိုေဂါက္အိတ္မကိုင္ႏိုင္ဘဲမိန္းမအားအဝတ္အစားအိတ္ျပင္ခိုင္းသည့္အတြက္မိန္းမကေမးေတာ့ေနျပည္ေတာ္ေလးလပတ္တက္ရမယ္ဆိုတာေျပာၿပီးလိုက္ဦးမလားဆိုေမးသည့္အေမးပင္မဆုံးေသးအေျဖအျမန္ေပးေလသည္။

”ဟင့္အင္း”တဲ့။အဲဒါနဲ႔ညေန၅နာရီထိုးေတာ့လမ္းထိပ္ထြက္ၿပီးေညာင္ဦးမန္းကားႏွင့္တက္လိုက္သြား႐ုံေပါ့။ကားေပၚေရာက္ကတည္းကအိပ္လိုက္တာေဘာဂသီရိကားကြင္းေရာက္မွႏိုးေတာ့တယ္။ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ဌာနကကားတစ္စီးအဆင္သင့္ေတြ႕တာနဲ႔တက္လိုက္သြားၿပီးအရာ႐ွိလူလြတ္ေဆာင္(လူပ်ိဳေဆာင္မဟုတ္)တြင္ဆင္းေနခဲ့လိုက္တယ္။အပတ္စဥ္တူ႐ုံးခ်ဳပ္ကသူငယ္ခ်င္းအခန္းမွာဘဲကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီးမနက္စာႀကိတ္လိုက္တာေပါ့။ မနက္၈နာရီထိုးေတာ့ဖယ္ရီကားနဲ႔လိုက္သြားရင္းေဘးတေလွ်ာက္ေလ့လာၾကည့္တာျပည္သူေတြေျပာသလို”ၾကက္ေျပေတာ့းေခြးေရာက္၊ၿမိဳ႕တည္ေတာ့ေနပူေတာ္၊လားလားမွမေလ်ာ္”ဆိုတာမွန္မွန္းသိလိုက္ရတယ္ဗ်ား။မနက္တင္ေတာ္ေတာ္ပူေနၿပီ။ရုံးကလည္းသူမ်ား႐ုံးေတြနဲ႔မတူေတာစပ္မွာ။႐ုံးေရာက္ၿပီးမၾကာပါဘူး။အစည္းအေဝးစေတာ့တယ္။ထုံးစံအတိုင္းစာ႐ြက္ေပၚမွာေအာင္ျမင္ေနတဲ့စီမံခ်က္ေတြကိုဖတ္ၾက၊မစားရဝခမန္းေျပာၾကနဲ႔ေပါ့။

ညေန၆နာရီေက်ာ္မွဘဲလိမ္ေနတဲ့သူေတြလိမ္ေနတာကိုယုံျပတဲ့သူေတြလိမ္ၿပီးယုံျပတဲ့ပြဲကၿပီးသြားတယ္။ထုံးစံမျပတ္ေဂါက္ရိုက္ညစာစားၿပီးေတာ့က်ေနာ္ေညာင္ဦးကိုျပန္ဖို႔ကားကမမွီေတာ့ဘူး။စိတ္နည္းနည္းေလသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ေတာ္ေသးတာကပ်ဥ္းမနားသားငယ္သူငယ္ခ်င္းကဟိုတယ္ဇုန္ကဟိုတယ္တစ္ခုမွာတည္းခိုဖို႔စီစဥ္ေပးေတာ့က်ေနာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။သူ႔ကားနဲ႔ဘဲဟိုတယ္ကိုလိုက္ပို႔ေပးတာပါ။ ဟိုတယ္နာမည္ေတာ့မေျပာေတာ့ဘူးဗ်ာ။ဟိုတယ္ဇုန္ကိုဝင္ရင္၂လုံးေျမာက္လို႔သာမွတ္ထားပါေတာ့။ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့လူကအ႐ွိန္မတက္ေသးတာနဲ႔စားေသာက္ခန္းတန္းဝင္ၿပီးေရႊတစ္ျပားမွာေသာက္ေနလိုက္တယ္။ေသာက္ေနရင္းနဲ႔စားေသာက္ခန္းပိတ္ေတာ့မယ္လို႔waiterေလးလာေျပာမွနာရီကိုၾကည့္မိတာ၁၀နာရီေတာင္ခြဲေတာင္ေက်ာ္ေနၿပီဗ်။ bill႐ွင္းၿပီးမွကိုယ့္အခန္းေသာ့ကိုကိုယ္ၾကည့္မိတယ္။အခန္းနံပါတ္၃၀၆ဆိုေတာ့တတိယထပ္ဆိုေတာ့အေပၚဆုံးထပ္ေပါ့။ဓါတ္ေလွကားဘက္ကိုလမ္းေလွ်ာက္သြားရင္းReceptionကိုၾကည့္မိေတာ့ညဂ်ဴတီက်ေကာင္ေလးကထြက္လာၿပီးေတာ့က်ေနာ့္ကို”ဆရာ၊လိုက္ပို႔ေပးဖို႔လိုပါသလားခင္ဗ်ာ”လို႔ေမးတယ္။က်ေနာ္ေခါင္းရမ္းျပေတာ့ခ်ာတိတ္ေလးလည္းျပန္လွည့္ထြက္သြားတယ္။ခ်ာတိတ္ေလးကထြက္သြားေပမယ့္က်ေနာ့္ကိုလွည့္လွည့္ၾကည့္ေနတာဗ်။

ဓါတ္ေလွကားခန္းေရွ႕မွာေစာင့္ေန တုန္း”မင္းကလည္းကြာ၊သူ႔ဘာသာသူသြားလိမ့္မေပါ့။သြားေမးေနေသးတယ္။ႀကိဳက္မွန္းမသိ၊မႀကိဳက္မွန္းမသိ”ဆိုတဲ့စကားသံၾကားတာနဲ႔အသာေခါင္းငဲ့ၾကည့္ေတာ့ခုနကက်ေနာ့္ကိုလာေမးတဲ့ခ်ာတိတ္ေလးနဲ႔က်န္တဲ့တစ္ေယာက္နဲ႔ေျပာေနတာဗ်။က်ေနာ့္ကိုလာေမးတဲ့ခ်ာတိတ္က”မဟုတ္ဘူး၊အဲဒီဧည့္သည္က၃ထပ္မွာတည္းတာမို႔ငါကေမးလိုက္တာပါကြာ”လို႔ျပန္ေျဖေတာ့က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က”အင္းအခန္းမ႐ွိလို႔သာ၃ထပ္ကအခန္းေပးရတာ။ဘာၾကားရဦးမလဲမသိဘူး”လို႔ျပန္ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာေတြးလိုက္မိတာကေတာ့”ေၾသာ္သူတို႔၃ထပ္ကအခန္းေတြမေကာင္းလို႔ဧည့္သည္ေတြမႀကိဳက္ေတာ့ခဏခဏcomplaintတက္တယ္ထင္ပါရဲ႕”ေပါ့။ေတြးေနတုန္းဓါတ္ေလွကားေရာက္လာတာနဲ႔က်ေနာ္လည္း၃ထပ္ကိုတက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ၃ထပ္ေရာက္ေတာ့က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ဘယ္အခန္းကကေလးေတြလဲမသိပါဘူးဗ်ာ။ေကာ္ရစ္ဒါမွာေဆာ့ေနၾကတယ္။ဆူညံေနတာဘဲ။မိဘေတြကလည္းမေျပာဘူးလားမသိဘူး။က်န္တဲ့အခန္းကဧည့္သည္ေတြအားနာစရာဗ်ာ။က်ေနာ္ေတာင္အဲဒီကေလးေတြကိုေ႐ွာင္ၿပီးမနည္းထြက္လာရတယ္။က်ေနာ့္အခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့အိပ္ကပ္ထဲကေသာ့ကိုႏႈိက္ယူလိုက္တယ္။

ပထမညာဘက္အိပ္ကပ္၊မေတြ႕။ၿပီးေတာ့ဘယ္ဘက္အိပ္ကပ္၊မေတြ႕။ကိြဳင္ဘဲ။ဘယ္မွာက်န္ခဲ့ပါလိမ့္ေပါ့။ စားေသာက္ခန္းကစားပြဲေပၚမွာက်န္ခဲ့သလားဆိုတာစဥ္းစားေနတုန္းက်ေနာ့္လက္ကိုလာဆြဲလို႔ၾကည့္မိေတာ့ကစားေနတဲ့ကေလးထဲကကေလးမေလးျဖစ္ေနတယ္ဗ်။သူကက်ေနာ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း”ဦးဦး၊အခန္းေသာ့ကဒီမွာ။သမီးတို႔နားကျဖတ္သြားတုန္းက်ခဲ့တာ”ဆိုၿပီးေသာ့ကိုေပးေနတာဗ်။က်ေနာ္လည္းေသာ့ကိုျပန္ယူလိုက္ၿပီးေက်းဇူးတင္စကားေတာင္မေျပာလိုက္ရဘူး။ကေလးမေလးကကစားေနတဲ့ကေလးေတြဆီျပန္လွည့္ေျပးသြားတယ္ဗ်။ က်ေနာ္လည္းအခန္းေသာ့ဖြင့္ၿပီးဝင္ခဲ့လိုက္တယ္။အဝတ္အစားခြ်တ္ၿပီးေရခ်ိဳးဖို႔အတြက္BathTubကိုေရဖြင့္ေနတုန္း ဖုန္းလာတာနဲ႔သြားကိုင္လိုက္တ ယ္။ရုံးခ်ဳပ္ကသူငယ္ခ်င္းဆီကပါ။မနက္ျဖန္ေန႔လည္၂နာရီမွာဒုဝန္ႀကီးကအထူးခ႐ိုင္မွဴးေတြနဲ႔ေတြ႕မယ္ေျပာလို႔က်ေနာ့္ကိုလွမ္းဖုန္းဆက္တာပါ။က်ေနာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္ဗ်။ဒီအတိုင္းဆိုမနက္ျဖန္တစ္ညဒီမွာဆက္ေနရဦးမွာေပါ့။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ေတာ့ခုနကက်ေနာ္ေရဖြင့္ခဲ့တဲ့Bath Tubကေရျပည့္ၿပီးေရပိတ္ ထားတာကိုေတြ႕လိုက္ေတာ့အံ့ၾသသြားတယ္။ဒါေပမယ့္စိတ္ထဲမွာ”ငါေရပိတ္ခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕”လို႔ဘဲေတြးမိလိုက္တယ္။ေရခ်ိဳးလိုက္ေတာ့မွလူကလန္းဆန္းသြားတာေၾကာင့္ညအိပ္လဲၿပီးဝင္အိပ္လိုက္ေတာ့တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းအသံၾကားလို႔က်ေနာ္ႏိုးလာတယ္ဗ်။ၾကည့္လိုက္ေတာ့တီဗီကပြင့္လွ်က္ႀကီး။က်ေနာ္လည္းဇေဝဇဝါျဖစ္သြားတယ္။ငါတီဗီဖြင့္ၿပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားတာလာေပါ့။နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့မနက္၃နာရီထိုးခါနီးေနၿပီ။အဲဒီအခ်ိန္မွာေရခ်ိဳးခန္းအဝကအရိပ္တစ္ခုေတြ႕လိုက္လို႔က်ေနာ္လည္းကုတင္ေပၚကေနေျပးဆင္းၿပီးၾကည့္တာ။ဘာမွမရွိဘူး။

ေရခ်ိဳးခန္းလိုက္ကာစဘဲေနမွာေပါ့လို႔စိတ္ထဲကေတြးမိလိုက္တယ္။ ျပန္အိပ္ၾကည့္တာမရတဲ့အဆုံးတီဗီလိုင္းေတြေလွ်ာက္ၾကည့္ေနတာတစ္လိုင္းမွာကားေကာင္းတာနဲ႔ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ဇာတ္လမ္းကေကာင္းေလာက္တာမို႔ထပ္ၿပီးမထခ်င္တာနဲ႔တလက္စတည္းၿပီးေအာင္ဆးလိပ္ဘူးနဲ႔ျပာခြက္ကိုယူၿပီးက်ေနာ့္ေဘးကခုံပုေလးေပၚတင္ထားလိုက္တယ္။ ဇာတ္လမ္းကစိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းေတာ့က်ေနာ္လဘ္းေမ်ာသြားတယ္။ေၾကာ္ျငာလာေတာ့မွေဆးလိပ္ေသာက္မယ္ဆိုၿပီးခုံပုေလးေပၚၾကည့္လိုက္ေတာ့ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ေၾကာင္သြားတယ္။အဲဒါနဲ႔ထၾကည့္ေတာ့ေဆးလိပ္ဘူးေရာ၊ျပာခြက္ေရာ၊မီးျခစ္ေရာကတီဗီေပၚမွာေရာက္ေနတယ္ဗ်။က်ေနာ့္စိတ္ထဲသိပ္မသၤကာေတာ့ဘူး။က်ေနာ္ဒီေလာက္ေတာ့မွားစရာမရွိဘူးေလဗ်ာ။ရင္ထဲပူလာတာနဲ႔တီဗီေဘးကေရခဲေသတၱာပုေလးထဲကကြ်ဲရိုင္းတစ္ဗူးေဖာက္ေသာက္ေနတုန္းေရခ်ိဳးခန္းကေနေရဖြင့္ခ်လိုက္တဲ့အသံၾကားတာနဲ႔က်ေနာ္သြားၾကည့္ေတာ့ဘာေရမွမဖြင့္ထားဘူးဗ်။ ေရခ်ိဳးခန္းကျပန္ထြက္လာၿပီးေဆးလိပ္ေသာက္မလို႔တီဗီေပၚကေဆးလိပ္ဘူးလွမ္းအယူ။က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ေသြးပ်က္သြားတယ္။တီဗီေပၚမွာမ႐ွိေတာ့ျပန္ဘူး။ကုတင္ေဘးကခုံပုေလးေပၚျပန္ေရာက္ေနတယ္။အဲဒီအခ်ိန္”ခစ္ခစ္ခစ္”လို႔ရယ္သံၾကားလို႔ၾကည့္မိတာက်ေနာ့္ကိုေသာ့လာေပးတဲ့ကေလးမေလးကက်ေနာ့္အိပ္ရာေပၚမွာအိပ္လ်က္ႀကီးနဲ႔ရယ္ေနတာဗ်။

က်ေနာ္ကုတင္ဆီေျပးေတာ့ကေလးမေလးကေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးၿခံဳလိုက္တယ္။က်ေနာ္လည္းေဟ့လို႔ေအာ္ၿပီးအနားေရာက္လို႔က်ေနာ္ေစာင္ကိုဆြဲလွန္လိုက္တာေစာင္ေအာက္မွာဘာမွမ႐ွိဘူး။ က်ေနာ္အခန္းထဲမွာဆက္မေနရဲေတာ့ဘူးဗ်ာ။အျပင္ထြက္ဖို႔လုပ္ေတာ့တာေပါ့။စြပ္က်ယ္ေကာက္စြပ္ၿပီးတန္းထြက္လာလိုက္တယ္။အျပင္ေရာက္ေတာ့အခန္းအားလုံးတိတ္ဆိတ္ေနတယ္။က်ေနာ္လည္းလသာေဆာင္ဘက္ကိုထြက္လာလိုက္တယ္။လသာေဆာင္မွာေလေလးကတိုက္ေနေတာ့က်ေနာ္နည္းနည္းအလန္႔ေျပသြားၿပီ။က်ေနာ္လည္းခုံတစ္ခုံမွာထိုင္ေနရင္းေဆးလိပ္ေသာက္ေနလိုက္ တယ္။”ဒီမွာ၊ဒီမွာ”ေခၚသံၾကားလို႔လန္႔သြားတာဗ်ာ။လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ညအိပ္ပိုးဂါဝန္နဲ႔အသက္၂၅ေလာက္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဗ်။ေတာ္ေတာ္ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။ထင္႐ွားတာသူ႔ပါးေပၚကမွဲ႔ေလးဗ်။ထင္းေနတာဘဲ။ အဲဒီေကာင္မေလးကက်ေနာ္လန္႔သြားတာကိုၾကည့္ရင္းသူ႔ဘာသာသူရယ္ေနလိုက္ေသးတယ္။ၿပီးမွ”Sorryေနာ္။အကိုႀကီးကိုတမင္ေျခာက္လိုက္တာမဟုတ္ပါဘူး။က်မကေဆးလိပ္နံ႔မခံႏိုင္လို႔ေျပာမလို႔ေခၚလိုက္တာပါ”လို႔ေျပာတယ္။

က်ေနာ္က”ရပါတယ္။႐ုတ္တရတ္ဆိုေတာ့နည္းနည္းလန္႔သြားလို႔ပါ”လို႔ျပနိေျဖလိုက္ရတယ္။သူကဆက္ၿပီး”ဒီအခ်ိန္ထိမအိပ္ေသးဘူးေပါ့”လို႔ဆက္ေျပာေတာ့က်ေနာ္က”အိပ္မေပ်ာ္လို႔ေဆးလိပ္ထြက္ေသာက္တာပါ။ညီမကဧည့္သည္ဘဲလား”လို႔ျပန္ေမးလိုက္တယ္။သူက”ဟုတ္တယ္။ညိဳတို႔ကဒီမွာမိသားစုလိုက္တည္းေနတာ။ဒါေပမယ့္ေရာက္ေနတာေတာ့ၾကာၿပီ”လို႔ျပန္ေျဖတယ္။က်ေနာ္နဲ႔သူအဲဒီလိုစကားေျပာေနရင္းအ႐ွိန္ရလာေတာ့က်ေနာ္က”ညီမတို႔ဒီမွာတည္းတာၾကာၿပီဆိုေတာ့ဒီဟိုတယ္မွာထူးထူးဆန္းဆန္းေတြႀကံဳဖူးလား”လို႔ေမးလိုက္တယ္။သူက ေန”ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။သရဲေျခာက္တာကိုေျပာတာလား”လို႔ျပန္ေမးေတာ့က်ေနာ္ကေန”အင္း၊ဆိုပါေတာ့”လို႔ေျဖလိုက္တယ္။သူကအသံထြက္ေအာင္ရယ္ေနရင္း”အကိုႀကီးကလည္းသရဲေျခာက္တာမ်ားေၾကာက္စရာမွတ္လို႔။သူတို႔ကစတာေနာက္တာေနမွာပါ”လို႔ထူးထူးဆန္းဆန္းေျပာတယ္။က်ေနာ္လည္းရယ္ေနလိုက္တယ္။သူကဆက္ၿပီး”ကဲမိုးေတာင္လင္းေတာ့မယ္။ညိဳသြားေတာ့မယ္။အကိုႀကီးလည္းအခန္းျပန္ေတာ့ေလ။ေတာ္ၾကာအကိုႀကီးေျပာတဲ့သရဲနဲ႔ေတြ႕ေနဦးမယ္”လို႔ေျပာရင္းမတ္တပ္ရပ္ၿပီးထထြက္သြားဟန္ျပဳရင္း”သရဲမေၾကာက္ပါနဲ႔အကိုႀကီးရယ္။ညိဳတို႔႐ွိပါတယ္။ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။မနက္ DiningRoomမွာေတြ႕ၾကတာေပါ့” လို႔ဆက္ေျပာရင္းထြက္သြား ပါတယ္။ က်ေနာ့္မွာေတာ့ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သာသိမို႔အခန္းထဲဝင္ရေကာင္းႏိုးႏိုးစဥ္းစားေနရင္းမထူးပါဘူး။ဝင္အိပ္စရာဒီတေနရာဘဲရွိမွေတာ့မတတ္ႏိုင္ဘူးေလဆိုၿပီးအခန္းထဲျပန္ဝင္လာလိုက္တယ္။

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔အိပ္မေပ်ာ္မွာစိုးလို႔ေစာင္ေခါင္းၿမီးၿခံဳၿပီးအိပ္ပစ္လိုက္တာ။ေအးေရာဘဲ။ ဖုန္းျမည္သံၾကားလို႔ဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းဆီကျဖစ္ေနတယ္။လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားဖို႔လာေခၚမယ္ေျပာလို႔နာရီၾကည့္ေတာ့၉နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မွန္းသိလိုက္တယ္။အဲဒါနဲ႔မ်က္ႏွာသစ္အဝတ္အစားလဲၿပီးထြက္လာလိုက္တယ္။ညတုန္းကမူးေနလို႔သတိမထားမိတာဗ်။၃ထပ္မွာအခန္းက၃ခန္းဘဲရွိတာ။က်န္တာကHallခန္းႀကီးလိုလုပ္ထားတာ။မေန႔ညကညိဳဆိုတဲ့ေကာင္မေလးကမိသားစုလိုင္ဆိုေတာ့ဒီအခန္း၂ခန္းကတစ္ခန္းခန္းကေပါ့။ ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ေကာင္တာကိုအရင္သြားၿပီးဒီေန႔အခန္းဆက္ယူမယ္ဆိုတာကိုေျပာရင္းအခန္းလဲေပးဖို႔ကိုေျပာေတာ့ေကာင္တာကကေလးမေလးေတြမ်က္ႏွာပ်က္ရင္းတစ္ေယာက္ကေတာ့”ဆရာ၊ဘာမ်ားအဆင္မေျပလို႔လဲရွင့္။”လို႔ေမးေတာ့က်ေနာ္က”ညကဗ်ာေဘးအခန္းကကေလးေတြေဆာ့ေနတာဆူလို႔ေတာ္ေတာ္နဲ႔အိပ္မရဘူး။အဲဒါေၾကာင့္ပါ”လို႔ေျဖေတာ့ကေလးမေတြတေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ၾကည့္ကုန္တယ္။ၿပီးမွ”ဟုတ္ကဲ့႐ွင့္။အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးပါ့မယ္။မနက္စာသုံးေဆာင္ပါဦး႐ွင့္”လို႔ေျဖတယ္။ က်ေနာ္လည္းစားေသာက္ခန္းထဲဝင္ၿပီးစားပြဲလြတ္တစ္လုံးမွာဝင္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။စားပြဲထိုးေလးကစားစရာလာခ်ေပးေတာ့စားမလို႔လုပ္ေတာ့မွမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကဓါတ္ပုံကိုျမင္လိုက္တယ္။မိသားစုဓါတ္ပုံပါ။

လင္မယားတစ္တြဲရယ္။မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရယ္၊ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ရယ္တြဲ႐ိုက္ထားတဲ့ပုံပါ။နိန္းကေလးကတျခားေတာ့မဟုတ္ဘူး။ညကက်ေနာ္နဲ႔ေတြ႕ခဲ့တဲ့ညိဳဆိုတဲ့ေကာင္မေလးေပါ့။က်ေနာ္လည္းေကာ္ဖီခြက္လာခ်ေပးတဲ့စားပြဲထိုးေလးကိုေမးၾကည့္ေတာ့”အဲဒါဒီဟိုတယ္ပိုင္ရွင္မိသားစုပုံပါ ဆရာ”လို႔ေျဖေတာ့မွလတ္စသတ္ေတာ့ညိဳကဒီဟိုတယ္ပိုင္ရွင္သမီးအႀကီးမကိုး။ေဘးနားကကေလးမေလးပုံကိုေသခ်ာၾကည့္ေတာ့က်ေနာ္တြန္႔သြားတယ္။ညကက်ေနာ့္ကိုအခန္းေသာ့လာေပး၊အခန္းထဲေရာက္ေနတဲ့ကေလးမေလးျဖစ္ေနတာဗ်ိဳ႕။ အဲဒီအခ်ိန္ညကက်ေနာ့္ကိုလာေမးတဲ့ေကာင္တာခ်ာတိတ္ေရာက္လာၿပီး”ဆရာအခန္းလဲေပးဖို႔အဆင္ေျပပါၿပီခင္ဗ်”လို႔လာေျပာတာနဲ႔က်ေနာ္ လည္း”ညီေလးခဏေလာက္ေနပါဦး။ကိုယ္သိခ်င္တာေလး႐ွိလို႔”ဆိုၿပီးေခၚလိုက္တယ္။ခ်ာတိတ္က”ဟုတ္ကဲ့”ဆိုၿပီးရပ္ေနတယ္။က်ေနာ္ကဘဲဆက္ ၿပီး”ညီေလးဒီဓါတ္ပုံထဲကေကာင္မေလး၂ေယာက္ကညီအစ္မလား”လို႔ေမးလိုက္တယ္။သူကေနၿပီး”ဟုတ္တယ္ခင္ဗ်။ဒီဟိုတယ္ပိုင္ရွင္ရဲ႕သမီး၂ေယာက္ပါ။ဒါေပမယ့္ေကာင္မေလူ၂ေယာက္စလုံးကမ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ဒီဟိုတယ္ေဆာက္ေနတုန္းကလာလည္ရင္းအေနာက္ေရကူးကန္မွာေရနစ္ၿပီးေတာ့၂ေယာက္စလုံးေသသြား႐ွာတယ္ခင္ဗ်”လို႔ေျဖေတာ့က်ေနာ့္မွာဗ်ာဘာဆက္ေျပာရမွနိးမသိတာနဲ႔”ေၾသာ္ဟုတ္လား။ကိုယ္လည္းညကကြာေရခ်ိန္ကိုက္ေနတာနဲ႔အိပ္မလို႔ဟာကိုေဘးအခန္းကကေလးေတြဆူေနလို႔အိပ္မရပါဘူးကြာ။အဲဒါေၾကာင့္အခန္းလဲခိုင္းတာပါ။”လို႔ေျပာလိုက္တယ္။အဲဒီအခါခ်ာတိတ္မ်က္ႏွာပ်က္သြားၿပီး”ဆရာ။၃ထပ္ကအခန္းေတြမွာဧည့္သည္မ႐ွိဘူးခင္ဗ်။အဲဒါဟိုတယ္ပိုင္႐ွင္ရဲ႕မိတ္ေဆြေတြလာမွေပးရတဲ့အထူးခန္းေတြပါ။”လို႔ေျဖေတာ့က်ေနာ့္စိတ္ထဲဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္းမသိဘူးဗ်ာ။က်ေနာ္လည္းဆက္ၿပီး”သမီးအႀကီးမနာမည္ဘယ္လိုေခၚသလဲ”လို႔ေမးလိုက္တယ္။ ခ်ာတိတ္ေျပာသြားတဲ့နာမည္ကိုၾကားလိုက္ေတာ့က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာငါမေန႔ညကေတြ႔ခဲ့တာလူမဟုတ္ဘူးဘဲလို႔ဒုံးဒုံးခ်လိုက္တယ္။ ေၾသာ္ငါ့ႏွယ္သရဲကလာၿပီးမေၾကာက္နဲ႔တို႔ရွိတယ္ဆိုၿပီးလာအားေပးသြားတာပါလားလို႔ေတြးမိလိုက္တယ္။ ခ်ာတိတ္ေျပာတဲ့”ပိုင္ရွင္ရဲ႕သမီးအႀကီးမနာမည္ကသင္းညိဳဆန္း။က်ေနာ္တို႔ကညိဳေလးလို႔ေခၚၾကတယ္”တဲ့ဗ်ာ။

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: myanmarghoststory
# Unicode Version ျဖင့္ ဖတ္ပါ #
ဒုက္ခ၊ဒုက္ခ။ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် တပ်ထဲမှာနေတုန်းက ဘာဘဲပြောပြောဗိုလ်ကြီးဆိုတော့လူရိုသေ၊ရှင်ရိုသေရှိသေးတယ် ခြေထောက်မိုင်းထိတာနဲ့ အော်တိုငုတ်တုတ် လဝကရောက်တော့ အောက်ကလဝက စစ်စစ်တွေက ကျနော်တို့ကိုမိုးကျရွှေကိုယ်တွေဆိုပြီး မကြည်ဖြူ။အထက်ကလူကြီးများကလည်း တပ်ထဲမှာလူ၅၀လောက်ကို အုပ်ချုပ်လာတဲ့ကောင်တွေဘဲ၊ဒီလိုရုံးတစ်ရုံးမှာရှိတဲ့ လူ၁၅ယောက်လောက်ကိုအုပ်ချုပ်ရတာ ပြဿနာမရှိလို့များထင်နေသလား မသိဘူး။

ကိုယ့်ဘဝကိုထင်နေတာကတော့ ဘိန်းမုန့်များလိုဘဲပေါ့။ဟုတ်တယ်လေ၊အထက်ပူအောက်ပူဆိုတော့သိပ်မှမကွာတာကိုး။ တပ်ထဲမှာတုန်းက ယောက်ျားသားတွေချည်းဆိုတော့ အမိန့်တစ်ခုပေးလိုက်ရင် ဖြစ်အောင်လုပ်တတ်ကြပေမယ့် အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းတွေကျတော့ ဒီလိုကိုင်တွယ်လို့မရမှန်း လူကြီးတွေသိမှသိပါလေစ။

အခုလည်းကြည့်လေနေပြည်တော်ကိုလေးလပတ်တက်ရမယ်တဲ့။အမှန်ကျနော့်ရာထူးအရဦးစီးရုံးချုပ်ကဝန်ကြီးများနှင့်တွေ့ရသည့်လေးလပတ်ဆိုတာဘာမှမဆိုင်ချေ။

တိုင်းဦးစီးမှူးပြည်နယ်ဦးစီးမှူးများသာတက်ရလေ့ရှိပြီးအထူးခရိုင်ဖြစ်သည့်ညောင်ဦး၊တမူး၊မူဆယ်နှင့်မောင်တောမှခရိုင်မှူး(ဒုညွှန်မှူး)များသာတက်ရလေ့ရှိသည်။ဒါပေသိကျနော့်မှာတော့ညောင်ဦးသို့ရောက်နေပြီးခရိုင်မှူးမရှိသေးသည့်အတွက်ယာယီခရိုင်မှူးတာဝန်ယူထားရသဖြင့်ရုံးချုပ်လေးလပတ်တက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ရုံးဆင်းသည်နှင့်ခါတိုင်းလိုဂေါက်အိတ်မကိုင်နိုင်ဘဲမိန်းမအားအဝတ်အစားအိတ်ပြင်ခိုင်းသည့်အတွက်မိန်းမကမေးတော့နေပြည်တော်လေးလပတ်တက်ရမယ်ဆိုတာပြောပြီးလိုက်ဦးမလားဆိုမေးသည့်အမေးပင်မဆုံးသေးအဖြေအမြန်ပေးလေသည်။

”ဟင့်အင်း”တဲ့။အဲဒါနဲ့ညနေ၅နာရီထိုးတော့လမ်းထိပ်ထွက်ပြီးညောင်ဦးမန်းကားနှင့်တက်လိုက်သွားရုံပေါ့။ကားပေါ်ရောက်ကတည်းကအိပ်လိုက်တာဘောဂသီရိကားကွင်းရောက်မှနိုးတော့တယ်။မော်တော်ယာဉ်ဌာနကကားတစ်စီးအဆင်သင့်တွေ့တာနဲ့တက်လိုက်သွားပြီးအရာရှိလူလွတ်ဆောင်(လူပျိုဆောင်မဟုတ်)တွင်ဆင်းနေခဲ့လိုက်တယ်။အပတ်စဉ်တူရုံးချုပ်ကသူငယ်ချင်းအခန်းမှာဘဲကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးမနက်စာကြိတ်လိုက်တာပေါ့။ မနက်၈နာရီထိုးတော့ဖယ်ရီကားနဲ့လိုက်သွားရင်းဘေးတလျှောက်လေ့လာကြည့်တာပြည်သူတွေပြောသလို”ကြက်ပြေတော့းခွေးရောက်၊မြို့တည်တော့နေပူတော်၊လားလားမှမလျော်”ဆိုတာမှန်မှန်းသိလိုက်ရတယ်ဗျား။မနက်တင်တော်တော်ပူနေပြီ။ရုံးကလည်းသူများရုံးတွေနဲ့မတူတောစပ်မှာ။ရုံးရောက်ပြီးမကြာပါဘူး။အစည်းအဝေးစတော့တယ်။ထုံးစံအတိုင်းစာရွက်ပေါ်မှာအောင်မြင်နေတဲ့စီမံချက်တွေကိုဖတ်ကြ၊မစားရဝခမန်းပြောကြနဲ့ပေါ့။

ညနေ၆နာရီကျော်မှဘဲလိမ်နေတဲ့သူတွေလိမ်နေတာကိုယုံပြတဲ့သူတွေလိမ်ပြီးယုံပြတဲ့ပွဲကပြီးသွားတယ်။ထုံးစံမပြတ်ဂေါက်ရိုက်ညစာစားပြီးတော့ကျနော်ညောင်ဦးကိုပြန်ဖို့ကားကမမှီတော့ဘူး။စိတ်နည်းနည်းလေသွားတာပေါ့ဗျာ။တော်သေးတာကပျဉ်းမနားသားငယ်သူငယ်ချင်းကဟိုတယ်ဇုန်ကဟိုတယ်တစ်ခုမှာတည်းခိုဖို့စီစဉ်ပေးတော့ကျနော်ပျော်သွားတယ်။သူ့ကားနဲ့ဘဲဟိုတယ်ကိုလိုက်ပို့ပေးတာပါ။ ဟိုတယ်နာမည်တော့မပြောတော့ဘူးဗျာ။ဟိုတယ်ဇုန်ကိုဝင်ရင်၂လုံးမြောက်လို့သာမှတ်ထားပါတော့။ဟိုတယ်ရောက်တော့လူကအရှိန်မတက်သေးတာနဲ့စားသောက်ခန်းတန်းဝင်ပြီးရွှေတစ်ပြားမှာသောက်နေလိုက်တယ်။သောက်နေရင်းနဲ့စားသောက်ခန်းပိတ်တော့မယ်လို့waiterလေးလာပြောမှနာရီကိုကြည့်မိတာ၁၀နာရီတောင်ခွဲတောင်ကျော်နေပြီဗျ။ billရှင်းပြီးမှကိုယ့်အခန်းသော့ကိုကိုယ်ကြည့်မိတယ်။အခန်းနံပါတ်၃၀၆ဆိုတော့တတိယထပ်ဆိုတော့အပေါ်ဆုံးထပ်ပေါ့။ဓါတ်လှေကားဘက်ကိုလမ်းလျှောက်သွားရင်းReceptionကိုကြည့်မိတော့ညဂျူတီကျကောင်လေးကထွက်လာပြီးတော့ကျနော့်ကို”ဆရာ၊လိုက်ပို့ပေးဖို့လိုပါသလားခင်ဗျာ”လို့မေးတယ်။ကျနော်ခေါင်းရမ်းပြတော့ချာတိတ်လေးလည်းပြန်လှည့်ထွက်သွားတယ်။ချာတိတ်လေးကထွက်သွားပေမယ့်ကျနော့်ကိုလှည့်လှည့်ကြည့်နေတာဗျ။

ဓါတ်လှေကားခန်းရှေ့မှာစောင့်နေ တုန်း”မင်းကလည်းကွာ၊သူ့ဘာသာသူသွားလိမ့်မပေါ့။သွားမေးနေသေးတယ်။ကြိုက်မှန်းမသိ၊မကြိုက်မှန်းမသိ”ဆိုတဲ့စကားသံကြားတာနဲ့အသာခေါင်းငဲ့ကြည့်တော့ခုနကကျနော့်ကိုလာမေးတဲ့ချာတိတ်လေးနဲ့ကျန်တဲ့တစ်ယောက်နဲ့ပြောနေတာဗျ။ကျနော့်ကိုလာမေးတဲ့ချာတိတ်က”မဟုတ်ဘူး၊အဲဒီဧည့်သည်က၃ထပ်မှာတည်းတာမို့ငါကမေးလိုက်တာပါကွာ”လို့ပြန်ဖြေတော့ကျန်တဲ့တစ်ယောက်က”အင်းအခန်းမရှိလို့သာ၃ထပ်ကအခန်းပေးရတာ။ဘာကြားရဦးမလဲမသိဘူး”လို့ပြန်ပြောတယ်။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာတွေးလိုက်မိတာကတော့”သြော်သူတို့၃ထပ်ကအခန်းတွေမကောင်းလို့ဧည့်သည်တွေမကြိုက်တော့ခဏခဏcomplaintတက်တယ်ထင်ပါရဲ့”ပေါ့။တွေးနေတုန်းဓါတ်လှေကားရောက်လာတာနဲ့ကျနော်လည်း၃ထပ်ကိုတက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ၃ထပ်ရောက်တော့ကျနော်တော်တော်စိတ်ပျက်သွားတယ်။ဘယ်အခန်းကကလေးတွေလဲမသိပါဘူးဗျာ။ကော်ရစ်ဒါမှာဆော့နေကြတယ်။ဆူညံနေတာဘဲ။မိဘတွေကလည်းမပြောဘူးလားမသိဘူး။ကျန်တဲ့အခန်းကဧည့်သည်တွေအားနာစရာဗျာ။ကျနော်တောင်အဲဒီကလေးတွေကိုရှောင်ပြီးမနည်းထွက်လာရတယ်။ကျနော့်အခန်းရှေ့ရောက်တော့အိပ်ကပ်ထဲကသော့ကိုနှိုက်ယူလိုက်တယ်။

ပထမညာဘက်အိပ်ကပ်၊မတွေ့။ပြီးတော့ဘယ်ဘက်အိပ်ကပ်၊မတွေ့။ကွိုင်ဘဲ။ဘယ်မှာကျန်ခဲ့ပါလိမ့်ပေါ့။ စားသောက်ခန်းကစားပွဲပေါ်မှာကျန်ခဲ့သလားဆိုတာစဉ်းစားနေတုန်းကျနော့်လက်ကိုလာဆွဲလို့ကြည့်မိတော့ကစားနေတဲ့ကလေးထဲကကလေးမလေးဖြစ်နေတယ်ဗျ။သူကကျနော့်ကိုမော့ကြည့်ရင်း”ဦးဦး၊အခန်းသော့ကဒီမှာ။သမီးတို့နားကဖြတ်သွားတုန်းကျခဲ့တာ”ဆိုပြီးသော့ကိုပေးနေတာဗျ။ကျနော်လည်းသော့ကိုပြန်ယူလိုက်ပြီးကျေးဇူးတင်စကားတောင်မပြောလိုက်ရဘူး။ကလေးမလေးကကစားနေတဲ့ကလေးတွေဆီပြန်လှည့်ပြေးသွားတယ်ဗျ။ ကျနော်လည်းအခန်းသော့ဖွင့်ပြီးဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။အဝတ်အစားချွတ်ပြီးရေချိုးဖို့အတွက်BathTubကိုရေဖွင့်နေတုန်း ဖုန်းလာတာနဲ့သွားကိုင်လိုက်တ ယ်။ရုံးချုပ်ကသူငယ်ချင်းဆီကပါ။မနက်ဖြန်နေ့လည်၂နာရီမှာဒုဝန်ကြီးကအထူးခရိုင်မှူးတွေနဲ့တွေ့မယ်ပြောလို့ကျနော့်ကိုလှမ်းဖုန်းဆက်တာပါ။ကျနော်စိတ်ညစ်သွားတယ်ဗျ။ဒီအတိုင်းဆိုမနက်ဖြန်တစ်ညဒီမှာဆက်နေရဦးမှာပေါ့။ ရေချိုးခန်းထဲဝင်တော့ခုနကကျနော်ရေဖွင့်ခဲ့တဲ့Bath Tubကရေပြည့်ပြီးရေပိတ် ထားတာကိုတွေ့လိုက်တော့အံ့သြသွားတယ်။ဒါပေမယ့်စိတ်ထဲမှာ”ငါရေပိတ်ခဲ့တယ်ထင်ပါရဲ့”လို့ဘဲတွေးမိလိုက်တယ်။ရေချိုးလိုက်တော့မှလူကလန်းဆန်းသွားတာကြောင့်ညအိပ်လဲပြီးဝင်အိပ်လိုက်တော့တယ်။ အိပ်ပျော်နေတုန်းအသံကြားလို့ကျနော်နိုးလာတယ်ဗျ။ကြည့်လိုက်တော့တီဗီကပွင့်လျှက်ကြီး။ကျနော်လည်းဇဝေဇဝါဖြစ်သွားတယ်။ငါတီဗီဖွင့်ပြီးအိပ်ပျော်သွားတာလာပေါ့။နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့မနက်၃နာရီထိုးခါနီးနေပြီ။အဲဒီအချိန်မှာရေချိုးခန်းအဝကအရိပ်တစ်ခုတွေ့လိုက်လို့ကျနော်လည်းကုတင်ပေါ်ကနေပြေးဆင်းပြီးကြည့်တာ။ဘာမှမရှိဘူး။

ရေချိုးခန်းလိုက်ကာစဘဲနေမှာပေါ့လို့စိတ်ထဲကတွေးမိလိုက်တယ်။ ပြန်အိပ်ကြည့်တာမရတဲ့အဆုံးတီဗီလိုင်းတွေလျှောက်ကြည့်နေတာတစ်လိုင်းမှာကားကောင်းတာနဲ့ကြည့်နေလိုက်တယ်။ဇာတ်လမ်းကကောင်းလောက်တာမို့ထပ်ပြီးမထချင်တာနဲ့တလက်စတည်းပြီးအောင်ဆးလိပ်ဘူးနဲ့ပြာခွက်ကိုယူပြီးကျနော့်ဘေးကခုံပုလေးပေါ်တင်ထားလိုက်တယ်။ ဇာတ်လမ်းကစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတော့ကျနော်လဘ်းမျောသွားတယ်။ကြော်ငြာလာတော့မှဆေးလိပ်သောက်မယ်ဆိုပြီးခုံပုလေးပေါ်ကြည့်လိုက်တော့ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ကျနော်တော်တော်ကြောင်သွားတယ်။အဲဒါနဲ့ထကြည့်တော့ဆေးလိပ်ဘူးရော၊ပြာခွက်ရော၊မီးခြစ်ရောကတီဗီပေါ်မှာရောက်နေတယ်ဗျ။ကျနော့်စိတ်ထဲသိပ်မင်္သကာတော့ဘူး။ကျနော်ဒီလောက်တော့မှားစရာမရှိဘူးလေဗျာ။ရင်ထဲပူလာတာနဲ့တီဗီဘေးကရေခဲသေတ္တာပုလေးထဲကကျွဲရိုင်းတစ်ဗူးဖောက်သောက်နေတုန်းရေချိုးခန်းကနေရေဖွင့်ချလိုက်တဲ့အသံကြားတာနဲ့ကျနော်သွားကြည့်တော့ဘာရေမှမဖွင့်ထားဘူးဗျ။ ရေချိုးခန်းကပြန်ထွက်လာပြီးဆေးလိပ်သောက်မလို့တီဗီပေါ်ကဆေးလိပ်ဘူးလှမ်းအယူ။ကျနော်တော်တော်သွေးပျက်သွားတယ်။တီဗီပေါ်မှာမရှိတော့ပြန်ဘူး။ကုတင်ဘေးကခုံပုလေးပေါ်ပြန်ရောက်နေတယ်။အဲဒီအချိန်”ခစ်ခစ်ခစ်”လို့ရယ်သံကြားလို့ကြည့်မိတာကျနော့်ကိုသော့လာပေးတဲ့ကလေးမလေးကကျနော့်အိပ်ရာပေါ်မှာအိပ်လျက်ကြီးနဲ့ရယ်နေတာဗျ။

ကျနော်ကုတင်ဆီပြေးတော့ကလေးမလေးကစောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံလိုက်တယ်။ကျနော်လည်းဟေ့လို့အော်ပြီးအနားရောက်လို့ကျနော်စောင်ကိုဆွဲလှန်လိုက်တာစောင်အောက်မှာဘာမှမရှိဘူး။ ကျနော်အခန်းထဲမှာဆက်မနေရဲတော့ဘူးဗျာ။အပြင်ထွက်ဖို့လုပ်တော့တာပေါ့။စွပ်ကျယ်ကောက်စွပ်ပြီးတန်းထွက်လာလိုက်တယ်။အပြင်ရောက်တော့အခန်းအားလုံးတိတ်ဆိတ်နေတယ်။ကျနော်လည်းလသာဆောင်ဘက်ကိုထွက်လာလိုက်တယ်။လသာဆောင်မှာလေလေးကတိုက်နေတော့ကျနော်နည်းနည်းအလန့်ပြေသွားပြီ။ကျနော်လည်းခုံတစ်ခုံမှာထိုင်နေရင်းဆေးလိပ်သောက်နေလိုက် တယ်။”ဒီမှာ၊ဒီမှာ”ခေါ်သံကြားလို့လန့်သွားတာဗျာ။လှည့်ကြည့်မိတော့ညအိပ်ပိုးဂါဝန်နဲ့အသက်၂၅လောက်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဗျ။တော်တော်ချစ်စရာကောင်းပါတယ်ဗျာ။ထင်ရှားတာသူ့ပါးပေါ်ကမှဲ့လေးဗျ။ထင်းနေတာဘဲ။ အဲဒီကောင်မလေးကကျနော်လန့်သွားတာကိုကြည့်ရင်းသူ့ဘာသာသူရယ်နေလိုက်သေးတယ်။ပြီးမှ”Sorryနော်။အကိုကြီးကိုတမင်ခြောက်လိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး။ကျမကဆေးလိပ်နံ့မခံနိုင်လို့ပြောမလို့ခေါ်လိုက်တာပါ”လို့ပြောတယ်။

ကျနော်က”ရပါတယ်။ရုတ်တရတ်ဆိုတော့နည်းနည်းလန့်သွားလို့ပါ”လို့ပြနိဖြေလိုက်ရတယ်။သူကဆက်ပြီး”ဒီအချိန်ထိမအိပ်သေးဘူးပေါ့”လို့ဆက်ပြောတော့ကျနော်က”အိပ်မပျော်လို့ဆေးလိပ်ထွက်သောက်တာပါ။ညီမကဧည့်သည်ဘဲလား”လို့ပြန်မေးလိုက်တယ်။သူက”ဟုတ်တယ်။ညိုတို့ကဒီမှာမိသားစုလိုက်တည်းနေတာ။ဒါပေမယ့်ရောက်နေတာတော့ကြာပြီ”လို့ပြန်ဖြေတယ်။ကျနော်နဲ့သူအဲဒီလိုစကားပြောနေရင်းအရှိန်ရလာတော့ကျနော်က”ညီမတို့ဒီမှာတည်းတာကြာပြီဆိုတော့ဒီဟိုတယ်မှာထူးထူးဆန်းဆန်းတွေကြုံဖူးလား”လို့မေးလိုက်တယ်။သူက နေ”ဘယ်လိုမျိုးလဲ။သရဲခြောက်တာကိုပြောတာလား”လို့ပြန်မေးတော့ကျနော်ကနေ”အင်း၊ဆိုပါတော့”လို့ဖြေလိုက်တယ်။သူကအသံထွက်အောင်ရယ်နေရင်း”အကိုကြီးကလည်းသရဲခြောက်တာများကြောက်စရာမှတ်လို့။သူတို့ကစတာနောက်တာနေမှာပါ”လို့ထူးထူးဆန်းဆန်းပြောတယ်။ကျနော်လည်းရယ်နေလိုက်တယ်။သူကဆက်ပြီး”ကဲမိုးတောင်လင်းတော့မယ်။ညိုသွားတော့မယ်။အကိုကြီးလည်းအခန်းပြန်တော့လေ။တော်ကြာအကိုကြီးပြောတဲ့သရဲနဲ့တွေ့နေဦးမယ်”လို့ပြောရင်းမတ်တပ်ရပ်ပြီးထထွက်သွားဟန်ပြုရင်း”သရဲမကြောက်ပါနဲ့အကိုကြီးရယ်။ညိုတို့ရှိပါတယ်။ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။မနက် DiningRoomမှာတွေ့ကြတာပေါ့” လို့ဆက်ပြောရင်းထွက်သွား ပါတယ်။ ကျနော့်မှာတော့ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်သာသိမို့အခန်းထဲဝင်ရကောင်းနိုးနိုးစဉ်းစားနေရင်းမထူးပါဘူး။ဝင်အိပ်စရာဒီတနေရာဘဲရှိမှတော့မတတ်နိုင်ဘူးလေဆိုပြီးအခန်းထဲပြန်ဝင်လာလိုက်တယ်။

အခန်းထဲရောက်တော့ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့အိပ်မပျော်မှာစိုးလို့စောင်ခေါင်းမြီးခြုံပြီးအိပ်ပစ်လိုက်တာ။အေးရောဘဲ။ ဖုန်းမြည်သံကြားလို့ဖုန်းကိုင်လိုက်တော့သူငယ်ချင်းဆီကဖြစ်နေတယ်။လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သွားဖို့လာခေါ်မယ်ပြောလို့နာရီကြည့်တော့၉နာရီတောင်ထိုးတော့မှန်းသိလိုက်တယ်။အဲဒါနဲ့မျက်နှာသစ်အဝတ်အစားလဲပြီးထွက်လာလိုက်တယ်။ညတုန်းကမူးနေလို့သတိမထားမိတာဗျ။၃ထပ်မှာအခန်းက၃ခန်းဘဲရှိတာ။ကျန်တာကHallခန်းကြီးလိုလုပ်ထားတာ။မနေ့ညကညိုဆိုတဲ့ကောင်မလေးကမိသားစုလိုင်ဆိုတော့ဒီအခန်း၂ခန်းကတစ်ခန်းခန်းကပေါ့။ အောက်ထပ်ရောက်တော့ကောင်တာကိုအရင်သွားပြီးဒီနေ့အခန်းဆက်ယူမယ်ဆိုတာကိုပြောရင်းအခန်းလဲပေးဖို့ကိုပြောတော့ကောင်တာကကလေးမလေးတွေမျက်နှာပျက်ရင်းတစ်ယောက်ကတော့”ဆရာ၊ဘာများအဆင်မပြေလို့လဲရှင့်။”လို့မေးတော့ကျနော်က”ညကဗျာဘေးအခန်းကကလေးတွေဆော့နေတာဆူလို့တော်တော်နဲ့အိပ်မရဘူး။အဲဒါကြောင့်ပါ”လို့ဖြေတော့ကလေးမတွေတယောက်မျက်နှာတယောက်ကြည့်ကုန်တယ်။ပြီးမှ”ဟုတ်ကဲ့ရှင့်။အဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးပါ့မယ်။မနက်စာသုံးဆောင်ပါဦးရှင့်”လို့ဖြေတယ်။ ကျနော်လည်းစားသောက်ခန်းထဲဝင်ပြီးစားပွဲလွတ်တစ်လုံးမှာဝင်ထိုင်နေလိုက်တယ်။စားပွဲထိုးလေးကစားစရာလာချပေးတော့စားမလို့လုပ်တော့မှမျက်နှာချင်းဆိုင်ကဓါတ်ပုံကိုမြင်လိုက်တယ်။မိသားစုဓါတ်ပုံပါ။

လင်မယားတစ်တွဲရယ်။မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရယ်၊ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရယ်တွဲရိုက်ထားတဲ့ပုံပါ။နိန်းကလေးကတခြားတော့မဟုတ်ဘူး။ညကကျနော်နဲ့တွေ့ခဲ့တဲ့ညိုဆိုတဲ့ကောင်မလေးပေါ့။ကျနော်လည်းကော်ဖီခွက်လာချပေးတဲ့စားပွဲထိုးလေးကိုမေးကြည့်တော့”အဲဒါဒီဟိုတယ်ပိုင်ရှင်မိသားစုပုံပါ ဆရာ”လို့ဖြေတော့မှလတ်စသတ်တော့ညိုကဒီဟိုတယ်ပိုင်ရှင်သမီးအကြီးမကိုး။ဘေးနားကကလေးမလေးပုံကိုသေချာကြည့်တော့ကျနော်တွန့်သွားတယ်။ညကကျနော့်ကိုအခန်းသော့လာပေး၊အခန်းထဲရောက်နေတဲ့ကလေးမလေးဖြစ်နေတာဗျို့။ အဲဒီအချိန်ညကကျနော့်ကိုလာမေးတဲ့ကောင်တာချာတိတ်ရောက်လာပြီး”ဆရာအခန်းလဲပေးဖို့အဆင်ပြေပါပြီခင်ဗျ”လို့လာပြောတာနဲ့ကျနော် လည်း”ညီလေးခဏလောက်နေပါဦး။ကိုယ်သိချင်တာလေးရှိလို့”ဆိုပြီးခေါ်လိုက်တယ်။ချာတိတ်က”ဟုတ်ကဲ့”ဆိုပြီးရပ်နေတယ်။ကျနော်ကဘဲဆက် ပြီး”ညီလေးဒီဓါတ်ပုံထဲကကောင်မလေး၂ယောက်ကညီအစ်မလား”လို့မေးလိုက်တယ်။သူကနေပြီး”ဟုတ်တယ်ခင်ဗျ။ဒီဟိုတယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့သမီး၂ယောက်ပါ။ဒါပေမယ့်ကောင်မလေူ၂ယောက်စလုံးကမရှိတော့ပါဘူး။ဒီဟိုတယ်ဆောက်နေတုန်းကလာလည်ရင်းအနောက်ရေကူးကန်မှာရေနစ်ပြီးတော့၂ယောက်စလုံးသေသွားရှာတယ်ခင်ဗျ”လို့ဖြေတော့ကျနော့်မှာဗျာဘာဆက်ပြောရမှနိးမသိတာနဲ့”သြော်ဟုတ်လား။ကိုယ်လည်းညကကွာရေချိန်ကိုက်နေတာနဲ့အိပ်မလို့ဟာကိုဘေးအခန်းကကလေးတွေဆူနေလို့အိပ်မရပါဘူးကွာ။အဲဒါကြောင့်အခန်းလဲခိုင်းတာပါ။”လို့ပြောလိုက်တယ်။အဲဒီအခါချာတိတ်မျက်နှာပျက်သွားပြီး”ဆရာ။၃ထပ်ကအခန်းတွေမှာဧည့်သည်မရှိဘူးခင်ဗျ။အဲဒါဟိုတယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့မိတ်ဆွေတွေလာမှပေးရတဲ့အထူးခန်းတွေပါ။”လို့ဖြေတော့ကျနော့်စိတ်ထဲဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူးဗျာ။ကျနော်လည်းဆက်ပြီး”သမီးအကြီးမနာမည်ဘယ်လိုခေါ်သလဲ”လို့မေးလိုက်တယ်။ ချာတိတ်ပြောသွားတဲ့နာမည်ကိုကြားလိုက်တော့ကျနော့်စိတ်ထဲမှာငါမနေ့ညကတွေ့ခဲ့တာလူမဟုတ်ဘူးဘဲလို့ဒုံးဒုံးချလိုက်တယ်။ သြော်ငါ့နှယ်သရဲကလာပြီးမကြောက်နဲ့တို့ရှိတယ်ဆိုပြီးလာအားပေးသွားတာပါလားလို့တွေးမိလိုက်တယ်။ ချာတိတ်ပြောတဲ့”ပိုင်ရှင်ရဲ့သမီးအကြီးမနာမည်ကသင်းညိုဆန်း။ကျနော်တို့ကညိုလေးလို့ခေါ်ကြတယ်”တဲ့ဗျာ။

ဖိုးသူတော် (www.phothutaw.com)
Credit: myanmarghoststory
 
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top