Novotel ဟိုတယ္တြင္ က်င္းပမည့္ Yone Min တိုက္ခန္းႏွင့္ ကြန္ဒို အထူးအေရာင္းျပပြဲ
×

# Zawgyi Version ျဖင့္ ဖတ္ပါ #

အေလာင္းမင္းတရားၾကီး ဦးေအာင္ေဇယ်၏ အမူအရာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ ေအာက္ပါအတုုိင္းျဖစ္ပါသည္။

၁။ စကားနည္း၍ ေျပာေသာအခါ ပီျပင္ေလးနက္ျပီးလွ်င္မွတ္သားဖြယ္ျဖစ္သည္။

၂။ ခန္႕ျငားေသာဣေျႏၵရွိ၍၊မ်က္ႏွာထားမဆိုုးေသာ္လည္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ရႊင္ျခင္းမရွိ။

၃။ အလုုပ္တစ္ခုုကိုု မလုုပ္မီစဥ္းစား၍၊ လုုပ္ေသာအခါ မေအာင္ျမင္ေသာ အလုုပ္မရွိခဲ့ေလ။

၄။ ေမာဟနည္း၍ အအိပ္အေန နည္းျပီးလွ်င္ အိပ္ေတာ့မည္ဆိုုသည္ႏွင့္ တစ္ျပဳိင္နက္ အိပ္ေပ်ာ္၍ မွန္းထားသည္ထက္ ပုုိျပီးလွ်င္ အိပ္ေပ်ာ္ေလ့မရွိတတ္။

၅။ ေၾကာက္ရြံ႕တုုန္လႈပ္ျခင္း၊ ဝမ္းနည္းျခင္း၊ ညည္းညဴျခင္းမရွိ၊ ေဝဒနာအၾကီးအက်ယ္ကပ္ေရာက္လာေသာအခါ ထြက္သက္ဝင္သက္ကိုု သံုုးသပ္လ်က္ ျငိမ္းခ်မ္းေစျပီးလွ်င္ ဘဝကူးေတာ္မူေလ၏။

၆။ အသံုုးအစြဲ အလြန္က်စ္လစ္၏။ တစ္ေန႔သ၌ မိဖုုရားေခါင္ၾကီးသည္ ပိုုးထဘီႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားအထည္ကိုု ဆင္၍ အေဆာင္ေတာ္တြင္ ရံေရြေတာ္မ်ားႏွင့္ ေနသည္ကိုု ေတြ႕ေလရာ၊ “ေၾသာ္…ရွင္မိဖုုရားအတုုကိုု ျပည္သူျပည္သားမ်ား တုုေလလွ်င္ ငါ့တိုုင္းျပည္သည္ မၾကာမီ မဲြေတာ့မွာပဲ” ဟုု မိန္႔ေတာ္မူဖူး၏။

၇။ အေပ်ာ္အပါးနည္း၍ အလုုပ္ႏွင့္ ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းကိုု အလြန္ႏွစ္သက္၏ တစ္ေန႔သ၌ မိဖုုရားေခါင္းၾကီးသည္ အေဆာင္ေတာ္တြင္ ျငိမ္းခ်မ္းသက္သာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆိုုေတာ္မ်ားႏွင့္ ရယ္ေမာ္ ေျပာဆိုုေနသည္ကိုု ေတြ႔ေလရာ “ေၾသာ္…ရွင္မင္းပံုုလည္း မိဖုုရားေခါင္ၾကီးျဖစ္လိုု႔၊ ဗိုုင္းဝါတိုု႔ကိုုေမ႔ျပီး အဆိုုအကႏွင့္ အညီးေျပရွာရေပေပါ့၊ ဗိုုင္းဝါကိုုမုုန္းတဲ့ မိန္းမဟာ လင္ကိုု မုုန္းျခင္းအစစ္ပဲ ရွင္မင္းပံုုေရ႕၊ သည္အတုုေတြကိုုမ်ား မႉးမတ္ကေတာ္တိုု႔ႏွင့္ ဆင္းရဲသူေတြ တုုၾကယင္ ငါ့တိုုင္းျပည္ဟာ ႏိုုင္ငံျခားကိုု အလြန္ဆက္သရေတာ့မွာေပပဲ၊ အလုုပ္မရွိေတာ့ လူေတြဟာ ပ်င္းလာတတ္တယ္၊ ပ်င္းလာတဲ့အခါ အက်ဳိးမရွိဘဲ အေညာင္းကိုုသာ ျဖစ္ေစတတ္တဲ့ ေၾကြအံပုုဆစ္တိုု႔ကိုု ေလ့လကစားတတ္ျခင္းဝ အေပ်ာ္အပါးလိုုက္စားတတ္ျခင္းတိုု႔ ျပဳလာၾကလိုု႔ လူမ်ားဟာ ေပါ့ပ်က္လာတတ္ၾကတယ္။ အဲသည္လိုု လူေပါ့လူပ်က္မ်ား မ်ားလာလွ်င္ တိုုင္းျပည္နိမ့္က်တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူမ်ားဟာ အလုုပ္ႏွင့္ လက္မျပတ္ရွိသင့္ပါတယ္” ဟုု မိန္႔ေတာ္မူဖူးေလ၏။

၈။ မ်က္ႏွာတံစိုုးလုုိက္ေလ့မရွိ။ တစ္ေန႔သ၌ မိဖုုရားေခါင္ၾကီးက သူ႔ေမာင္မွာ ဘာမွ်အရာအထူးမရွိပါဟုု ပူဆာေလရာ အေလာင္းမင္းတရားၾကီးလည္း ေကာင္းျပီဆိုု၍ မယ္မင္းေမာင္ကိုု ေခၚပါဆိုုျပီးလွ်င္ နန္းေတာ္ေအာက္၌ ေခြးေမြးေနသည္၊ ေခြးဘယ္ႏွစ္ေကာင္ေမြးသလဲ ၾကည့္ေခဆိုု၍ မိဖုုရား၏ေမာင္လည္ သြားေရာက္ၾကည့္ျပီးလွ်င္ ေခြး ငါးေကာင္ေမြးေၾကာ္းကိုု ေလွ်ာက္ထား၍၊ အထီးဘယ္ႏွစ္ေကာင္ အမဘယ္ႏွစ္ေကာင္လဲ ေမးျပန္ရာ တစ္ဖန္သြားေရာက္ၾကည့္ျပန္၍ အထီးႏွစ္ေကာင္၊ အမသံုုးေကာင္းပါဟုု ေလွ်ာက္တင္ကာ၊ ၾကံဘယ္ႏွစ္ေကာင္ စံုုသလဲ ေမးျပန္သျဖင့္ တစ္ဖန္သြားေရာက္ ၾကည့္ဦးမည္ျပဳေသာအခါ ေနပါေစေတာ့ဟုု ဆိုုလ်က္၊ ေရႊတိုုက္စိုုးကိုု ေခၚေတာ္မူျပီးလွ်င္ နန္းေတာ္ေအာက္မွာ ေခြးေမြးေနတယ္ သြားၾကည့္ေခ်ပါဟုု ခိုုင္းလိုုက္ျပန္ရာ ေရႊတိုုက္စိုုးလည္း ပုုရပိုုက္ႏွင့္သြားေရာက မွတ္သားျပီးေသာ္ အထီးမည္မွ်၊ အမမည္မွ်၊ မည္မွ်ၾကံစံုုသည္၊ မည္မွ်ၾကံမစံုု၊ အေမြးမည္သိုု႔ စသည္ျဖင့္ တင္ေလွ်ာက္ေလ၏။ ထိုုအခါမွ ရွင္မရဲ့ေမာင္က ေခြးငါးေကာင္ကိုု ငါးခါသြားၾကည့္ေနမည့္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူႏွင့္တန္ရာ နန္းေတာ္ထက္တြင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ စားေသာက္ေနထိုုင္ပါေစေတာ့ဟုု အမိန္႔ေတာ္ရွိေလ၏။

ထိုု႔ျပင္ အေလာင္းမင္းတရားၾကီး၏ ေနာက္ဆံုုးမွာတမ္းတြင္….“ စကားသာမ်ားေန၍ ငါကဲ့သိုု႔ အလုုပ္မလုုပ္လွ်င္ ငါသားေတာ္မ်ားပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ငါ့အဆက္အႏြယ္မဟုုတ္။” “တန္ခိုုးၾကီးေသာ တိုုင္းျပည္ အမ်ဳိးသားျဖစ္ႏိုုင္ရန္ ႏိုုင္ငံျခားသိုု႔ ဆက္သြယ္ကူးလူးလမ္းေပါက္၍ တိုုင္းျပည္ထြက္ ကုုန္စည္တိုု႔ကိုု တန္ဖိုုးျမွင့္ေစျပီးလွ်င္ အမ်ဳိးသားမ်း ၾကြယ္ဝကံုုလံုုလ်က္ သူေဌးသၾကြယ္တိုု႔ ေပါမ်ားေစရမည္” ဟုု မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။
ဤသည္တိုု႔ကိုု ေလ့လာၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ ထုုိေခတ္ထုုိအခ်ိန္အခါက အေလာင္းမင္းတရားၾကီးသည္ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္တပါး၊ တိုုင္းျပည္ကိုု ေအးခ်မ္းသာယာ ကံုုလံုုၾကြယ္ဝေအာင္ အျမဲၾကံေဆာင္ေနေသာ မင္းတပါးျဖစ္သည္မွာ မလြဲဧကန္ပင္ျဖစ္သည္။

(စကားခ်ပ္။ က်မတိုု႔ေရႊဘိုုနယ္တြင္ ယခုုထက္တိုုင္လူၾကီးသူမမ်ားက ေျပာဆိုုဆံုုးမေလ့ရွိ သည္မွာ အလုုပ္တစ္ခုုကိုု တၾကိမ္းတည္းလုုပ္၍ မျပီးဘဲ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ အေခါက္ေခါက္အခါအခါ ျပဳလုုပ္ေနရပါလွ်င္ ထိုုသိုု႔ေသာသူကိုု အထက္ပါ ေခြးဘယ္ႏွစ္ေကာင္ေမြးသလဲ အျဖစ္ႏွင့္ ခိုုင္းႏႈိင္းေျပာဆိုုေလ့ရွိသည္။)

အေလာင္းမင္းတရားၾကီး ဦးေအာင္ေဇယ်- (စစ္ကိုုင္း ဦးဘိုုးသင္း) စာအုုပ္မွ ေကာက္ႏုုတ္ေဖာ္ျပပါသည္။

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: thutazone

# Unicode Version ျဖင့္ ဖတ္ပါ #

အလောင်းမင်းတရားကြီး ဦးအောင်ဇေယျ၏ အမူအရာ အကျဉ်းချုပ်မှာ အောက်ပါအတိုုင်းဖြစ်ပါသည်။

၁။ စကားနည်း၍ ပြောသောအခါ ပီပြင်လေးနက်ပြီးလျှင်မှတ်သားဖွယ်ဖြစ်သည်။

၂။ ခန့်ငြားသောဣနြေ္ဒရှိ၍၊မျက်နှာထားမဆိုုးသော်လည်း ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်ရွှင်ခြင်းမရှိ။

၃။ အလုုပ်တစ်ခုုကိုု မလုုပ်မီစဉ်းစား၍၊ လုုပ်သောအခါ မအောင်မြင်သော အလုုပ်မရှိခဲ့လေ။

၄။ မောဟနည်း၍ အအိပ်အနေ နည်းပြီးလျှင် အိပ်တော့မည်ဆိုုသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိပ်ပျော်၍ မှန်းထားသည်ထက် ပိုုပြီးလျှင် အိပ်ပျော်လေ့မရှိတတ်။

၅။ ကြောက်ရွံ့တုုန်လှုပ်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ညည်းညူခြင်းမရှိ၊ ဝေဒနာအကြီးအကျယ်ကပ်ရောက်လာသောအခါ ထွက်သက်ဝင်သက်ကိုု သုံုးသပ်လျက် ငြိမ်းချမ်းစေပြီးလျှင် ဘဝကူးတော်မူလေ၏။

၆။ အသုံုးအစွဲ အလွန်ကျစ်လစ်၏။ တစ်နေ့သ၌ မိဖုုရားခေါင်ကြီးသည် ပိုုးထဘီနှင့် နိုင်ငံခြားအထည်ကိုု ဆင်၍ အဆောင်တော်တွင် ရံရွေတော်များနှင့် နေသည်ကိုု တွေ့လေရာ၊ “သြော်…ရှင်မိဖုုရားအတုုကိုု ပြည်သူပြည်သားများ တုုလေလျှင် ငါ့တိုုင်းပြည်သည် မကြာမီ မွဲတော့မှာပဲ” ဟုု မိန့်တော်မူဖူး၏။

၇။ အပျော်အပါးနည်း၍ အလုုပ်နှင့် မွေ့လျော်ခြင်းကိုု အလွန်နှစ်သက်၏ တစ်နေ့သ၌ မိဖုုရားခေါင်းကြီးသည် အဆောင်တော်တွင် ငြိမ်းချမ်းသက်သာ ပျော်ရွှင်စွာ အဆိုုတော်များနှင့် ရယ်မော် ပြောဆိုုနေသည်ကိုု တွေ့လေရာ “သြော်…ရှင်မင်းပုံုလည်း မိဖုုရားခေါင်ကြီးဖြစ်လိုု့၊ ဗိုုင်းဝါတိုု့ကိုုမေ့ပြီး အဆိုုအကနှင့် အညီးပြေရှာရပေပေါ့၊ ဗိုုင်းဝါကိုုမုုန်းတဲ့ မိန်းမဟာ လင်ကိုု မုုန်းခြင်းအစစ်ပဲ ရှင်မင်းပုံုရေ့၊ သည်အတုုတွေကိုုများ မှူးမတ်ကတော်တိုု့နှင့် ဆင်းရဲသူတွေ တုုကြယင် ငါ့တိုုင်းပြည်ဟာ နိုုင်ငံခြားကိုု အလွန်ဆက်သရတော့မှာပေပဲ၊ အလုုပ်မရှိတော့ လူတွေဟာ ပျင်းလာတတ်တယ်၊ ပျင်းလာတဲ့အခါ အကျိုးမရှိဘဲ အညောင်းကိုုသာ ဖြစ်စေတတ်တဲ့ ကြွေအံပုုဆစ်တိုု့ကိုု လေ့လကစားတတ်ခြင်းဝ အပျော်အပါးလိုုက်စားတတ်ခြင်းတိုု့ ပြုလာကြလိုု့ လူများဟာ ပေါ့ပျက်လာတတ်ကြတယ်။ အဲသည်လိုု လူပေါ့လူပျက်များ များလာလျှင် တိုုင်းပြည်နိမ့်ကျတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူများဟာ အလုုပ်နှင့် လက်မပြတ်ရှိသင့်ပါတယ်” ဟုု မိန့်တော်မူဖူးလေ၏။

၈။ မျက်နှာတံစိုုးလိုုက်လေ့မရှိ။ တစ်နေ့သ၌ မိဖုုရားခေါင်ကြီးက သူ့မောင်မှာ ဘာမျှအရာအထူးမရှိပါဟုု ပူဆာလေရာ အလောင်းမင်းတရားကြီးလည်း ကောင်းပြီဆိုု၍ မယ်မင်းမောင်ကိုု ခေါ်ပါဆိုုပြီးလျှင် နန်းတော်အောက်၌ ခွေးမွေးနေသည်၊ ခွေးဘယ်နှစ်ကောင်မွေးသလဲ ကြည့်ခေဆိုု၍ မိဖုုရား၏မောင်လည် သွားရောက်ကြည့်ပြီးလျှင် ခွေး ငါးကောင်မွေးကြော်းကိုု လျှောက်ထား၍၊ အထီးဘယ်နှစ်ကောင် အမဘယ်နှစ်ကောင်လဲ မေးပြန်ရာ တစ်ဖန်သွားရောက်ကြည့်ပြန်၍ အထီးနှစ်ကောင်၊ အမသုံုးကောင်းပါဟုု လျှောက်တင်ကာ၊ ကြံဘယ်နှစ်ကောင် စုံုသလဲ မေးပြန်သဖြင့် တစ်ဖန်သွားရောက် ကြည့်ဦးမည်ပြုသောအခါ နေပါစေတော့ဟုု ဆိုုလျက်၊ ရွှေတိုုက်စိုုးကိုု ခေါ်တော်မူပြီးလျှင် နန်းတော်အောက်မှာ ခွေးမွေးနေတယ် သွားကြည့်ချေပါဟုု ခိုုင်းလိုုက်ပြန်ရာ ရွှေတိုုက်စိုုးလည်း ပုုရပိုုက်နှင့်သွားရောက မှတ်သားပြီးသော် အထီးမည်မျှ၊ အမမည်မျှ၊ မည်မျှကြံစုံုသည်၊ မည်မျှကြံမစုံု၊ အမွေးမည်သိုု့ စသည်ဖြင့် တင်လျှောက်လေ၏။ ထိုုအခါမှ ရှင်မရဲ့မောင်က ခွေးငါးကောင်ကိုု ငါးခါသွားကြည့်နေမည့်သူဖြစ်သောကြောင့် သူနှင့်တန်ရာ နန်းတော်ထက်တွင် အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ စားသောက်နေထိုုင်ပါစေတော့ဟုု အမိန့်တော်ရှိလေ၏။

ထိုု့ပြင် အလောင်းမင်းတရားကြီး၏ နောက်ဆုံုးမှာတမ်းတွင်….“ စကားသာများနေ၍ ငါကဲ့သိုု့ အလုုပ်မလုုပ်လျှင် ငါသားတော်များပင် ဖြစ်သော်လည်း ငါ့အဆက်အနွယ်မဟုုတ်။” “တန်ခိုုးကြီးသော တိုုင်းပြည် အမျိုးသားဖြစ်နိုုင်ရန် နိုုင်ငံခြားသိုု့ ဆက်သွယ်ကူးလူးလမ်းပေါက်၍ တိုုင်းပြည်ထွက် ကုုန်စည်တိုု့ကိုု တန်ဖိုုးမြှင့်စေပြီးလျှင် အမျိုးသားမျး ကြွယ်ဝကုံုလုံုလျက် သူဌေးသကြွယ်တိုု့ ပေါများစေရမည်” ဟုု မိန့်တော်မူခဲ့လေသည်။
ဤသည်တိုု့ကိုု လေ့လာကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုုခေတ်ထိုုအချိန်အခါက အလောင်းမင်းတရားကြီးသည် မင်းကောင်းမင်းမြတ်တပါး၊ တိုုင်းပြည်ကိုု အေးချမ်းသာယာ ကုံုလုံုကြွယ်ဝအောင် အမြဲကြံဆောင်နေသော မင်းတပါးဖြစ်သည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်ဖြစ်သည်။

(စကားချပ်။ ကျမတိုု့ရွှေဘိုုနယ်တွင် ယခုုထက်တိုုင်လူကြီးသူမများက ပြောဆိုုဆုံုးမလေ့ရှိ သည်မှာ အလုုပ်တစ်ခုုကိုု တကြိမ်းတည်းလုုပ်၍ မပြီးဘဲ၊ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ အခေါက်ခေါက်အခါအခါ ပြုလုုပ်နေရပါလျှင် ထိုုသိုု့သောသူကိုု အထက်ပါ ခွေးဘယ်နှစ်ကောင်မွေးသလဲ အဖြစ်နှင့် ခိုုင်းနှိုင်းပြောဆိုုလေ့ရှိသည်။)

အလောင်းမင်းတရားကြီး ဦးအောင်ဇေယျ- (စစ်ကိုုင်း ဦးဘိုုးသင်း) စာအုုပ်မှ ကောက်နုုတ်ဖော်ပြပါသည်။

ဖိုးသူတော် (www.phothutaw.com)
Credit: thutazone
 
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top