ကန္ေတာ္ၾကီးအနီး ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ Royal Garden View ကြန္ဒို အထူးအေရာင္းျပပြဲ
×

ကြၽန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးမွာေတာ့နာမည္ၿကီးထမင္းဆိုင္ႀကီးေပါ့...ေ ႐ွးေဟာင္းအိမ္ၿကီးအိမ္ေကာင္းနဲ႔..ေရာင္းတဲ့သူေတြကလည္း ေဖၚေရြတယ္ မ်က္ႏွာခ်ိဳလက္ရာကလည္းစပါယ္႐ွယ္ဆိုေတာ့..လူခ်မ္းသာေတြ ...႐ုပ္႐ွင္မင္းသားမင္းသမီးေတြကြၽန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးမွာ ႐ုပ္႐ွင္လာ႐ိုက္တဲ့အခါ ေနာက္ၿပီး ႐ုပ္႐ွင္အဖြဲ႔သားေတြဘုရားဖူးလာၾကတဲ့အခါဆိုရင္..အဲဒီဆိုင္ႀကီး မွာပဲထမင္းစားနားၾကတယ္...အဲလိုအခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ တရပ္ကြပ္လံုထြက္ၿပီးလာၾကည့္ၾက ႏႈတ္ဆက္ၾကနဲ႔....ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ထိပ္ဆံုးကေပါ့ဗ်ာ...ဟု တ္တယ္ေလ...႐ုပ္႐ွင္မင္းသားမင္းသမီးေတြကိုခုခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံမေပးရပဲတဝၾကည့္ရလို႔ပဲ..ဗ် အဲဒီအိမ္ႀကီးကစည္းပြားေရးေကာာင္း ခင္မင္ဖို႔ကလည္းေကာင္းေတာ့...ရပ္ကြပ္ထဲကလူေတြအကုန္လံု းသူတို႔မိသားစုေလးကိုအားက်ေနၾကတယ္..ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အဲ့ဒီအိမ္ႀကီးကမိသားစုေတြအရမ္းခင္တယ္..ဗ် တေန႔မွာေတာ့သူတို႔အိမ္ ၾကမၼာဆိုးႀကီးစဝင္တဲေန႔လို႔ပဲေျပာရေတာ့မယ္...အဲဒီအိမ္ၿကီးမွာ လူသတ္မႈျဖစ္တယ္...ျဖစ္တာကေတာ့ညီအကိုအခ်င္းခ်င္းျဖစ္တ ာ ခ်မ္းသာတဲ့လူတန္းစားေတြဆိုေတာ့လဲ ေငြကိုအႀကိဳက္သံုး ေသာက္စားၾကနဲ့..ျပာသနာျဖစ္ၾကတယ္..ဘယ္ကစျဖစ္မွန္းေတ ာ့မသိဘူး..ႏွစ္ေယာက္စလံုးလက္ထဲမွာ..လက္ႏွက္ကိုယ္စီဆြဲလို႔ အိမ္းသားေတြကလည္းဆြဲတဲ့သူဆြဲ ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီးေတာ့သူတို႔လက္ထဲကပစၥည္းေတြသိမ္းလိုက္ၾကတ ယ္...ညီကိုႏွစ္ေယာက္ကေတာ့..အခဲမေၾကၾကေသးဘူး...မင္းသ တိထားေန...ေအး....မင္းလဲသတိထားနဲ႔ေျပာေနၾကရင္းနဲ႔ဆြဲထာ းတဲ့ၾကာကအၿကီးေကာင္လြတ္ထြက္သြားၿပီး...ဆန္ထိုးတဲ့သံခြၽန္ေ ကာက္ဆြဲၿပီးထိုးလိုက္တာ..ဟဲ့ ဟဲ့သားငယ္ဆိုၿပီးအငယ္ေကာင္ကိုတြန္းထုပ္လိုက္ေတာ့..ကြတ္ တိပဲ သံခြၽန္နဲ႔..အေဒၚႀကီးဗိုက္နဲ႔ အဲေနရာမွာတင္ပြဲခ်င္းၿပီးပဲ..ရပ္ကြပ္ကရဲစခန္းဖုန္းဆက္ေတာ့..ရဲ ေတြေရာက္လာၿပီး ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ အမႈနဲ႔ပတ္သတ္တာေမးၿပီး အႀကီးေကာင္ကို..ဖမ္းသြားၾကတယ္... အမလည္းေသ သားလဲေထာင္က်ဆိုေတာ့သူတို႔ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္မေကာင္းျ ဖစ္ေနၾကတယ္..အမ အသုဘ ရက္လည္ၿပီးတာနဲ႔. ဒီၾကားထဲသားအမႈကိုလဲေငြကုန္ခံၿပီးလိုက္တယ္ ေငြကုန္လူပန္းျဖစ္တာပဲအဖတ္တင္တယ္ သားကေတာ့ေထာင္က်တာပါပဲ.. ဒီလိုနဲ႔သူတို႔လဲေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲေနလိုက္ၾကတယ္..ေနာ က္ပိုင္းဆိုင္ျပန္ဖြင့္တယ္ အရင္တုန္းကလိုေတာ့လန္းဆန္းမႈေတြသူတို႔မွာမရိွၾကေတာ့ဘူးဗ ် ..ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဆံုးသြားတဲ့အမကမကြၽတ္ေတာ့အိမ္မွာ အျမဲေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္ ...ညပိုင္းဆိုလဲ သူကလည္းအိမ္ေပၚမွာလမ္းေတြေလ်ွာက္...ေနာက္ေဖးမွာလဲ.. အိုးခြက္သံေတြေပးတာ...သူတို႔လဲမကြၽတ္ဘူးဆိုတာသိေတာ့ ...ဘုန္ႀကီးပင့္ဆြမ္းေကြၽး အမ်ွေပးေဝတယ္ ..သူကဘာကိုဆြဲလမ္းေနတာလဲေတာ့မသိဘူး ဒုတိယ အႀကိမ္အမ်ွေပးတာလဲမယူဘူး..ထင္တယ္ ညပိုင္းေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔တအိမ္လံုးလမ္းေတြပတ္ေလ်ွာက္...ပုဂံ ေတြျပစ္ခ်နဲ႔...အိမ္သားေတြလဲေၾကာက္ေနၾကၿပီ...အိပ္ေရးကလဲ မဝ ထမင္းဆိုင္ဆိုေတာ့ အေစာႀကီးထခ်က္ျပဳတ္ရတာကိုး ...ဆိုင္ကအရင္လိုလဲစီးပြားေရးမေကာင္းေတာ့ဘူးေလ...ကိုယ္နဲ႔ အရမ္းခင္တဲ့သူေတြဆိုေတာ့..ျမင္ရတာစိတ္မေကာင္းတာေတာ့ အမွန္ပဲ...ဗ်........ သိပ္မၾကာေသးဘူး ဝင္ျပန္ၿပီ ၿဂိဳလ္ဆိုးေနာက္ထပ္တခု...အေဒၚႀကီး၇ဲ့..ညီမအငယ္ဆံုး ညပိုင္းေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္သြားတာေတာ္ေတာ္ၾကာခ်ိန္ထိထြက္မလ ာေတာ့...တံခါးသြားေခါက္ေတာ့လဲ အထဲကအသံမေပးဘူး...ဟဲ့.....အထဲကမထြက္ေသးဘူးလားလို႔ ေမးေတာ့ စကားလဲျပန္မေျပာေတာ့....ဟဲ့ ဟဲ့ လာၾကဦးအထဲမွာဘာျဖစ္ေနလဲမသိဘူး...ေရခ်ိဳးခန္းတခါးကလ ည္း ဂ်ပ္ခ် ထားေတာ့..႐ိုက္ဖ်က္ၿပီးဝင္လိုက္ေတာ့ အထဲကအမ်ိဳးသမီးက နံရံကိုမွီလ်ွက္ မ်က္ျဖဴလွန္ၿပီး အသက္မရိွေတာ့ဘူး ...သူပံစံကိုၾကည္ရတာ ေၾကာက္လွန္႔စရာ..တခုခုျမင္လို႔ အေၾကာက္လြန္ၿပီးေသတဲ့ပံုစံမ်ိဳးပဲ....ေနာက္ေန႔...အသုဘ ကိစၥျပင္ဆင္ၾက ရက္လည္ေန႔က်ေတာ ဘုန္းႀကီးပင့္ဆြမ္းေကြၽးအမ်ေဝေပတာေပါ့...သူလဲမကြၽတ္ပါဘူး ညညဘက္ဆိုေရခ်ိဳးခန္းထဲေရခ်ိဳးေနတာ ..အိမ္သားေတြသြားၾကည့္ေတာ့ဘာမွလဲမ႐ွိပါဘူး...ေရကေတာ့ ေအာ္တိုဖြင္လ်ွက္ပဲ ...ေနာက္ညေတြလဲဒီအတိုင္းပဲေရသံေတြၾကားေနရတယ္ ...အခုေတာ့..အိမ္ႀကီးထဲအစိမ္းေသႏွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ အေဖၚရသြားၿပီးေပါ့...ညဘက္ လမ္းေလ်က္တဲ့သူကေလ်ွာက္ ..ေရခ်ိဳးတဲ့သူကခ်ိဳးနဲ႔ေပါ့...ၾကာလာေတာ့..အိမ္သားေတြက ေၾကာက္ကလည္းေၾကာက္ စိတ္ကလည္း ညစ္ဆိုေတာ့...အိမ္ႀကီးကိုပိတ္ၿပီး...သူတို႔အမ်ိဳးေတြအိမ္မွာသြား ေနၾကတယ္...သူတို႔မရိွေတာ့ပိုဆိုးအိုးခြက္ ပုဂံျပစ္ခ်သံေတြေဘးအိမ္ကပါၾကားေနရတယ္....ရပ္ကြပ္ထဲက လူေတြလည္း..ခပ္လန္႔လန္႔ျဖစ္ေနၿပီ...လူစံုလို႔..အဲဒီအေၾကာင္းေ ျပာျဖစ္ၾကရင္...စိတ္တို ေဒါသထြက္တာကကြၽန္ေတာ္ ဟုတ္တယ္ေလ...သူတို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ခင္တဲ့သူေတြလဲေျပာင္းေျပးသြားၾကၿပီ ...သူ႔အိမ္ကမိသားစုဝင္ေတြပဲ မဟုတ္လား...ဘာျဖစ္လို႔ေျခာက္လွန္႔ေနမွန္းမသိ..အမ်ွေပးေတ ာ့လဲမယူဘူး...သက္သက္လိုက္ေႏွာက္ယွက္ေနတာ...အိမ္ႀကီး ကိုျပစ္ထားၿပီး လူမေနတာလဲၾကာၿပီးဆိုေတာ့..အိမ္အိုႀကီးလိုျဖစ္ေနၿပီး...ေနာ က္အဲအိမ္မွာေနမဲသူရိွရင္ေနေပါ့..အိမ္ေစာင့္သေဘာမ်ိဳး သူတို႔ကေတာင္အိမ္ေစာင့္ခဆိုၿပီး လခေတာင္ျပန္ေပးအံုးမွာ....သိပ္မၾကာပါဘူး အိမ္ေစာင့္မယ့္သူေရာက္လာတယ္...ဦးေလးႀကီးတေယာက္ ကေလးငယ္ေလးႏွစ္ေယာက္လက္မွာဆြဲလို႔...ကေလးႏွစ္ေယာ က္က ၆ႏွစ္ ေနာက္တေယာက္က..၈ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ပဲရိွအံုးမယ္....သူမ်ာ းေတြေတာ့မသိဘူး ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ေတာ္ေတာ္စိတ္ပူသြားမိတယ္ သူတို႔လည္းအိမ္ႀကီးအေၾကာင္းမသိ႐ွာဘူထင္ပါတယ္...ဒီလိုနဲေ နလာတာ..ဘာေတြျဖစ္တယ္လိုေတာ့မၾကားမိပါဘူး...သူတို႔သား အဖသံုးေယာက္ကေတာ့ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ...ေနာက္တပ တ္ေလာက္လဲေနၿပီးေရာ ဦးေလးႀကီးမ်က္ႏွာသိပ္မေကာင္းဘူး ကြၽန္ေတာ္လဲေမးခ်င္မိတယ္ ...ဘာေတြျဖစ္လို႔လဲေပါ့..သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔မွမသိဘဲေလ..အဲတာေၾက ာင့္မေမးေတာ့ပါဘူး...ကြၽန္ေတာ္တို႔က သစ္သီးဆိုင္ဖြင္ထားေတာ့ ေန႔လည္ပိုင္းေနအရမ္းပူေတာ့ မိဘေတြကိုအိမ္ျပန္နားခိုင္းၿပီး...ကြၽန္ေတာ္ဆိုင္ထိုင္ေနၾကေပါ့.. အဲခ်ိန္မွာ ဦးေလးနဲကေလးႏွစ္ေယာက္ ဆိုင္နားမွာရပ္ၿပီးေတာ့ အရိပ္ခိုေနၾကတယ္...ကြၽန္ေတာ္လဲကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုလက္ ေထာင္ျပၿပီးႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္...ကေလးေတြကျပံဳးျပေတာ့.. ပန္းသီးႏွစ္လံုးေကာက္ကိုင္ၿပီးစားမလာလို႔ေမးေတာ့..ေခါင္းညိ တ္ျပတယ္..ကြၽန္ေတာ္လဲပန္းသီးတေယာက္တလံုး လက္ထဲထည့္ေပးရင္း...ဦးေလးေနအရမ္းပူတယ္ ဆိုင္ထဲဝင္နားပါလားဦးေလး...ေျသာ္....ရပါတယ္ကြယ္ ေစ်းေရာင္းတာအေႏွာင့္ယွက္ျဖစ္ေနပါ့မယ္...ဟာ မျဖစ္ပါဘူး ဦးေလးရယ္ လာပါ...ကေလးႏွေယာက္လက္ကိုဆြဲၿပီး..လာဦးေလးေအးေအး ေဆးေဆးနားေပါ့.. ေနာက္ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာရင္း...ေမးလိုက္မိတယ္..ဒီအိမ္မွာေ နရတာအဆင္ေျပလား ဦးေလးရဲ႕...အဆင္ေျပပါတယ္ကြယ္..ဒါေပမယ့္.....ကေလးေတြ အတြက္ေတာ့စိတ္ပူတယ္..ဘာေတြမ်ားစိတ္ပူစရာရိွလို႔လဲဦးေလ းရ...လို႔ေမးေတာ့ေျဖခ်င္ပံုမရဘူး....ေနာက္္မွအိမ္ႀကီးကမသန္႔ ဘူကြဲ႔...ကေလးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့မသင့္ေတာ္ပါဘူးကြယ္....ကြၽန္ေ တာ္သိလိုက္ၿပီးဟို အစိမ္းေသေတြေၾကာင့္ဆိုတာ ..ဒီရက္ပိုင္းဦးတို႔အိမ္ျပန္အပ္ေတာ့မယ္..ဦးေလးမေစာင့္ေတာ့ဘူ းကြဲ႔....သူတို႔ေျပာင္းမယ္ေန႔မွာလာႏႈတ္ဆက္တယ္..စိတ္ေတာ့မ ေကာင္းဘူး..ခင္တာမွမၾကာေသးဘူး..ခြဲရေတာ့မယ္...ဦးတို႔သြား ေတာ့မယ္ေကာင္ေလး...ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ..ဒီစကားေလးပဲေျပာႏုိင္တယ္..ကေလးေတြကေတာ့ တာ့တာ့ျပေနေတာ့ပိုၿပီးစိတ္မေကာင္းဘူး...ကေလးေတြေနာက္ ေက်ာကိုေငးၾကည့္ေနမိတယ္...စိတ္ထဲမွာလဲ...အဲဒီအိမ္ႀကီးကႏွ စ္ေကာင္ေၾကာင့္..ဒီည ငါ့နဲ႔ေတြ႔မယ္လို႔ က်ိမ္းထားလိုက္တယ္...ညပိုင္းဆိုင္လဲသိမ္းေရာ..သူငယ္ခ်င္းေ တြဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ေရာက္လာၾကတယ္...ေဟ်ာင့္ အေဆာင္မွာဂစ္တာသြားမို႔မင္းကိုလာေခၚတာ...ဟာ...မသြားခ် င္ဘူကြာ..စိတ္ညစ္ေနတယ္..ေအး ...အရက္ဆိုင္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့လိုက္မယ္...မင္းေသာက္ခ်င္ ရင္လိုက္ပို႔ေပးမယ္လာ သြားစို႔...အရက္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့..အိမ္ၿကီးအေၾကာင္းေတြးရင္း. .တစိမ့္စိမ့္ထိုင္ေသာက္ေနလိုက္တယ္...နည္းနည္းမွန္လာေတာ့ မွ...မင္းတို႔အေဆာင္သြားရင္သြားၾကေတာ့ေလ...ငါကေတာ့မလို က္ေတာ့ဘူး...မင္းကိုအိမ္လိုက္ပို႔ေပးအံုးေလ...ဟာ ရပါတယ္ကြာ ငါ့ဟာငါလမ္းေလ်ွက္ျပန္ေတာ့မယ္...ေအးး ပီးေရာအာ့ဆိုလဲငါတို႔...ဒိုးပီကြာ...သူငယ္ခ်င္းေတြလဲထြက္သြားၾ ကၿပီး...ေသာက္ထားတာေရခ်ိန္လဲကိုက္ၿပီး...ပိုက္ဆံ႐ွင္းၿပီးဆိုင္ ကထြက္ေတာ့...၁၁နာရီခြဲ...အခ်ိန္ေကာင္းပဲ..လသာရက္ဆိုေ တာ့..လမ္းတေလ်ွက္လံုးလင္းထိန္ေနတာပဲ...ဒီလိုနဲ႔ေလ်ွာကလ ာရင္းနဲ႔..အိမ္ႀကီးအေ႐ွ႕ေရာက္လာပါၿပီ.....၁၂နာရီကြတ္တိပဲ..ဒါ နဲ႔ လံုခ်ည္ကိုဂြင္းသိုင္းၿပီး လမ္းေဘးက အုတ္ခဲက်ိဳး ဆယ္လံုးေလာက္ေကာက္ထည့္ၿပီး...အဲဒီအစိမ္းေသအိမ္ႀကီးထဲ.. အုတ္ခဲတလံုးလွမ္းေဆာ္ထည့္လိုက္တယ္...ခြမ္းးးဆိုတဲ့အသံနဲ႔ မွန္တခ်ပ္ေတာ့ကြဲသြားၿပီး.. ေဟ့...အိမ္ႀကီး႐ွင္တို႔ေရ..ဘယ္သူရိွလဲ...ကြ ရိွတယ္ဆိုရင္လည္း အရိပ္အေရာင္ေလးလာထြက္ျပၾကေလကြာ...ေတြ႔ခ်င္လို႔...ေသ ာက္ဂ႐ုမစိုက္ဘူး..ေသေတာ့လည္းအေသမလွ ..လာေနအမ်ွလူေတြကို ဒုဒၡ လိုက္ေပးေနတဲ့ဟာေတြ..ထြက္ခဲ့ၾကေလကြာ...အိမ္ႀကီးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျမဲပဲ....မထြက္ၾကဘူးေပါ့...ေရာ့ကြာ ေရာ့ကြာ...စိတ္တိုတိုနဲ႔ အုတ္ခဲေတြတလံုးၿပီးတလံုးအိမ္ထဲျပစ္သြင္းလိုက္လိုက္တယ္.... တဒုန္းဒုန္းနဲ႔...ဘာမွတုန္႔ျပန္သံမၾကားေတာ့..အိမ္ႀကီးရဲ႕အုတ္နံရံ ေပၚတက္ၿပီးေတာ့...အနီးကက္အားရပါးရေဆာ္ေနတာ...ေဆာ္ လို႔လဲဝ အုတ္က်ိဳးလဲကုန္ၿပီး...ငါ့..ခြီးတဲ့ဟာေတြ..ေတြ႔ခ်င္တဲ့သူၾကေတာ့ အရိပ္ေတာင္မျပရဲေတာ့ဘူး...ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ဆဲဆိုၿပီး...ေအး...မ ေက်နပ္ရင္လိုက္ခဲ့လို႔ရတယ္ေနာ္..မေၾကာက္တက္လို႔တေယာ က္ထဲလာတာကြ...လူလဲ စိတ္ေက်နပ္သြားၿပီ...အိမ္ျပန္ဖို႔လမ္းထဲ စဝင္လိုက္တာနဲ႔..အူးးးးးဝူးးးးအူးးးးလမ္းထဲကေခြးေတြ...အုပ္စုဖြဲ႔ၿပီ းေတာ့ကို အူေနတာ...အဲအခ်ိန္လူလဲ..ၾကက္သီးတခ်က္ျဖန္းခနဲ႔ထသြားတ ယ္....ဂ႐ုမစိုက္ပါဘူး...အိမ္ကိုတန္းၿပီးျပန္လာခဲ့တယ္...အိမ္ေရာ က္ေတာ့.အေဖကတံခါးဖြင္ေပးရင္း...မင္းေတာ့ကြာညည့္နက္မွပဲ ျပန္ျပန္လာတယ္...ကိုလဲကိုယ္အိပ္ယာကိုတခါတည္းတန္းသြားၿ ပီး...လွဲခ်လိုက္တယ္..လသာေတာ့..ျပတင္းေပါက္ကေနလေရာ င္ေတြကခန္းလံုးျပည့္ပဲ...ကိုယ္လဲကိုယ္လုပ္ခဲ့တာျပန္စဥ္းစားရင္း ေက်နပ္ေနမိတယ္..အဲ့ဒီအခ်ိန္ အိမ္နံရံေပၚကုပ္တက္ေနတဲ့အသံၾကားလိုက္မိတယ္...ဘာလဲ... ဟ....ငါေခၚလို႔ပဲလိုက္လာတာလား...ေသခ်ာနားေထာင္ေနတုန္ း..ျပတင္းေပါက္ေပၚ..မဲမဲအေကာင္ႀကီးတြယ္တက္လာတယ္..ေ ဟာ...ဖိတ္ေခၚထားတဲ့ဧည့္သည့္ေတာ့လာပါၿပီး..ကိုယ္စခဲ့တဲ့ဇ တ္လမ္းပဲေလ...အေကာင္ႀကီးကျခင္ေထာင္ေဘးမွာငုတ္တုပ္ထို င္ၿပီး..ျခင္ေထာင္ထဲကိုစိုက္ၾကည့္ေနတယ္..ကိုကလည္းဝင္လာ တာနဲ႔..တုန္ျပန္ဖို႔..သတိေတာ့ထည့္ထားၿပီးသား..ဝုန္းးးးဆိုအေ ကာင္ႀကီးကျခင္ေထာင္လွန္လို႔...ရင္ဘက္ေပၚတက္ပီး...လည္ပ င္းကိုတအားညႇစ္ေတာ့တာပဲ...ကိုယ့္လည္း ႐ုတ္ကနဲ႔ထၿပီး...ျပန္တြယ္ဖို႔လုပ္ေတာ့...ဟာ....ကိုယ္လံုးကမႂကြ ဘူး...လက္ေတြလဲလႈပ္မရေတာ့ဘူး.ဟိုကလည္းခြၿပီးတအားကို ညႇစ္ထားတာ..လႈပ္လို႔မရေလ ေဒါသထြက္ေလ...ညႇစ္ကြာမင္းဦးေနမွေတာ့...ေသေအာင္ညႇစ္ ကြာ...လူကေတာ့ေတာင့္ခံထားတယ္..ၾကာေတာ့အသက္႐ွဴၾကပ္ လာတယ္...မ်က္လံုးေတြလဲျပာလာပီ...ေခါင္းရင္းကိုေမာ့ၾကည့္ လိုက္မိေတာ့...ဘုရားစင္သြားေတြ႔တယ္...ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ ကိုယ္ေခါင္းရင္းမွာဘုရားစင္ရိွတာေတာင္သတိမထားမိဘူး...စိ တ္ကိုေလ်ာ့ခ်လိုက္တယ္...ဘုရား႐ွင္ကို..အာရံုျပဳၿပီးေတာ့...သံ ဗုေဒၶဂါထာကိုစိတ္ထဲကေျဖးေျဖးနဲ႔..မွန္မွန္ရြတ္ခ်လိုက္တာ...ဝုန္ းခနဲ႔ဆို...အေကာင္ႀကီးျပတင္းေပါက္ကခုန္ခ်ၿပီးေျပးေတာ့တာပဲ. ..အိမ္ေပၚထပ္မွာအသံၾကားလို႔..အေဖ တက္လာခဲ့တယ္...ခဏကအသံၾကားလို႔လာတက္ၾကည့္တာဘာျ ဖစ္တာလဲတဲ့....ကြၽန္ေတာ္တကိုယ္လံုးလဲေခြၽးေတြရႊဲလို႔...ဘာာာ မွမျဖစ္ပါဘူး..အေဖ...ေအးေအး...ဘုရားရိွခိုးၿပီးအိပ္ကြာေျပာၿပီးျ ပန္ဆင္းသြားတယ္...ေနာက္ဆိုရင္..ပရေလာကသားေတြနဲ႔....ပ တ္သက္လာရင္ မမိုက္ရဲေတာ့ဘူးဗ်....ဟုတ္တယ္ေလ..သူကႀကီးကိုယ့္ကို..အၿပီး လုပ္တာ...ကိုယ္ကျဖင့္..လက္ေတာင္လႈပ္လို႔မရဘဲ.......ဗ်
ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: original writer

#Unicode Version#
ကျွန်တော်တို့မြို့လေးမှာတော့နာမည်ကြီးထမင်းဆိုင်ကြီးပေါ့...ေ ရှးဟောင်းအိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းနဲ့..ရောင်းတဲ့သူတွေကလည်း ဖေါ်ရွေတယ် မျက်နှာချိုလက်ရာကလည်းစပါယ်ရှယ်ဆိုတော့..လူချမ်းသာတွေ ...ရုပ်ရှင်မင်းသားမင်းသမီးတွေကျွန်တော်တို့မြို့လေးမှာ ရုပ်ရှင်လာရိုက်တဲ့အခါ နောက်ပြီး ရုပ်ရှင်အဖွဲ့သားတွေဘုရားဖူးလာကြတဲ့အခါဆိုရင်..အဲဒီဆိုင်ကြီး မှာပဲထမင်းစားနားကြတယ်...အဲလိုအချိန်မျိုးဆိုရင်တော့ တရပ်ကွပ်လုံထွက်ပြီးလာကြည့်ကြ နှုတ်ဆက်ကြနဲ့....ကျွန်တော်တို့ကတော့ထိပ်ဆုံးကပေါ့ဗျာ...ဟု တ်တယ်လေ...ရုပ်ရှင်မင်းသားမင်းသမီးတွေကိုခုချိန်မှာ ပိုက်ဆံမပေးရပဲတဝကြည့်ရလို့ပဲ..ဗျ အဲဒီအိမ်ကြီးကစည်းပွားရေးကောာင်း ခင်မင်ဖို့ကလည်းကောင်းတော့...ရပ်ကွပ်ထဲကလူတွေအကုန်လုံ းသူတို့မိသားစုလေးကိုအားကျနေကြတယ်..ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒီအိမ်ကြီးကမိသားစုတွေအရမ်းခင်တယ်..ဗျ တနေ့မှာတော့သူတို့အိမ် ကြမ္မာဆိုးကြီးစဝင်တဲနေ့လို့ပဲပြောရတော့မယ်...အဲဒီအိမ်ကြီးမှာ လူသတ်မှုဖြစ်တယ်...ဖြစ်တာကတော့ညီအကိုအချင်းချင်းဖြစ်တ ာ ချမ်းသာတဲ့လူတန်းစားတွေဆိုတော့လဲ ငွေကိုအကြိုက်သုံး သောက်စားကြနဲ့..ပြာသနာဖြစ်ကြတယ်..ဘယ်ကစဖြစ်မှန်းတေ ာ့မသိဘူး..နှစ်ယောက်စလုံးလက်ထဲမှာ..လက်နှက်ကိုယ်စီဆွဲလို့ အိမ်းသားတွေကလည်းဆွဲတဲ့သူဆွဲ ချော့မော့ပြီးတော့သူတို့လက်ထဲကပစ္စည်းတွေသိမ်းလိုက်ကြတ ယ်...ညီကိုနှစ်ယောက်ကတော့..အခဲမကြေကြသေးဘူး...မင်းသ တိထားနေ...အေး....မင်းလဲသတိထားနဲ့ပြောနေကြရင်းနဲ့ဆွဲထာ းတဲ့ကြာကအကြီးကောင်လွတ်ထွက်သွားပြီး...ဆန်ထိုးတဲ့သံချွန်ေ ကာက်ဆွဲပြီးထိုးလိုက်တာ..ဟဲ့ ဟဲ့သားငယ်ဆိုပြီးအငယ်ကောင်ကိုတွန်းထုပ်လိုက်တော့..ကွတ် တိပဲ သံချွန်နဲ့..အဒေါ်ကြီးဗိုက်နဲ့ အဲနေရာမှာတင်ပွဲချင်းပြီးပဲ..ရပ်ကွပ်ကရဲစခန်းဖုန်းဆက်တော့..ရဲ တွေရောက်လာပြီး ဓာတ်ပုံတွေရိုက် အမှုနဲ့ပတ်သတ်တာမေးပြီး အကြီးကောင်ကို..ဖမ်းသွားကြတယ်... အမလည်းသေ သားလဲထောင်ကျဆိုတော့သူတို့တော်တော်လေးစိတ်မကောင်းြ ဖစ်နေကြတယ်..အမ အသုဘ ရက်လည်ပြီးတာနဲ့. ဒီကြားထဲသားအမှုကိုလဲငွေကုန်ခံပြီးလိုက်တယ် ငွေကုန်လူပန်းဖြစ်တာပဲအဖတ်တင်တယ် သားကတော့ထောင်ကျတာပါပဲ.. ဒီလိုနဲ့သူတို့လဲမေ့မေ့ပျောက်ပျောက်ပဲနေလိုက်ကြတယ်..နော က်ပိုင်းဆိုင်ပြန်ဖွင့်တယ် အရင်တုန်းကလိုတော့လန်းဆန်းမှုတွေသူတို့မှာမရှိကြတော့ဘူးဗ ျ ..ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဆုံးသွားတဲ့အမကမကျွတ်တော့အိမ်မှာ အမြဲတွေ့တွေ့နေရတယ် ...ညပိုင်းဆိုလဲ သူကလည်းအိမ်ပေါ်မှာလမ်းတွေလျှောက်...နောက်ဖေးမှာလဲ.. အိုးခွက်သံတွေပေးတာ...သူတို့လဲမကျွတ်ဘူးဆိုတာသိတော့ ...ဘုန်ကြီးပင့်ဆွမ်းကျွေး အမျှပေးဝေတယ် ..သူကဘာကိုဆွဲလမ်းနေတာလဲတော့မသိဘူး ဒုတိယ အကြိမ်အမျှပေးတာလဲမယူဘူး..ထင်တယ် ညပိုင်းရောက်ပြီဆိုတာနဲ့တအိမ်လုံးလမ်းတွေပတ်လျှောက်...ပုဂံ တွေပြစ်ချနဲ့...အိမ်သားတွေလဲကြောက်နေကြပြီ...အိပ်ရေးကလဲ မဝ ထမင်းဆိုင်ဆိုတော့ အစောကြီးထချက်ပြုတ်ရတာကိုး ...ဆိုင်ကအရင်လိုလဲစီးပွားရေးမကောင်းတော့ဘူးလေ...ကိုယ်နဲ့ အရမ်းခင်တဲ့သူတွေဆိုတော့..မြင်ရတာစိတ်မကောင်းတာတော့ အမှန်ပဲ...ဗျ........ သိပ်မကြာသေးဘူး ဝင်ပြန်ပြီ ဂြိုလ်ဆိုးနောက်ထပ်တခု...အဒေါ်ကြီးရဲ့..ညီမအငယ်ဆုံး ညပိုင်းရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားတာတော်တော်ကြာချိန်ထိထွက်မလ ာတော့...တံခါးသွားခေါက်တော့လဲ အထဲကအသံမပေးဘူး...ဟဲ့.....အထဲကမထွက်သေးဘူးလားလို့ မေးတော့ စကားလဲပြန်မပြောတော့....ဟဲ့ ဟဲ့ လာကြဦးအထဲမှာဘာဖြစ်နေလဲမသိဘူး...ရေချိုးခန်းတခါးကလ ည်း ဂျပ်ချ ထားတော့..ရိုက်ဖျက်ပြီးဝင်လိုက်တော့ အထဲကအမျိုးသမီးက နံရံကိုမှီလျှက် မျက်ဖြူလှန်ပြီး အသက်မရှိတော့ဘူး ...သူပံစံကိုကြည်ရတာ ကြောက်လှန့်စရာ..တခုခုမြင်လို့ အကြောက်လွန်ပြီးသေတဲ့ပုံစံမျိုးပဲ....နောက်နေ့...အသုဘ ကိစ္စပြင်ဆင်ကြ ရက်လည်နေ့ကျတော ဘုန်းကြီးပင့်ဆွမ်းကျွေးအမျဝေပေတာပေါ့...သူလဲမကျွတ်ပါဘူး ညညဘက်ဆိုရေချိုးခန်းထဲရေချိုးနေတာ ..အိမ်သားတွေသွားကြည့်တော့ဘာမှလဲမရှိပါဘူး...ရေကတော့ အော်တိုဖွင်လျှက်ပဲ ...နောက်ညတွေလဲဒီအတိုင်းပဲရေသံတွေကြားနေရတယ် ...အခုတော့..အိမ်ကြီးထဲအစိမ်းသေနှစ်ယောက်ဆိုတော့ အဖေါ်ရသွားပြီးပေါ့...ညဘက် လမ်းလျေက်တဲ့သူကလျှောက် ..ရေချိုးတဲ့သူကချိုးနဲ့ပေါ့...ကြာလာတော့..အိမ်သားတွေက ကြောက်ကလည်းကြောက် စိတ်ကလည်း ညစ်ဆိုတော့...အိမ်ကြီးကိုပိတ်ပြီး...သူတို့အမျိုးတွေအိမ်မှာသွား နေကြတယ်...သူတို့မရှိတော့ပိုဆိုးအိုးခွက် ပုဂံပြစ်ချသံတွေဘေးအိမ်ကပါကြားနေရတယ်....ရပ်ကွပ်ထဲက လူတွေလည်း..ခပ်လန့်လန့်ဖြစ်နေပြီ...လူစုံလို့..အဲဒီအကြောင်းေ ပြာဖြစ်ကြရင်...စိတ်တို ဒေါသထွက်တာကကျွန်တော် ဟုတ်တယ်လေ...သူတို့ကြောင့် ကိုယ်ခင်တဲ့သူတွေလဲပြောင်းပြေးသွားကြပြီ ...သူ့အိမ်ကမိသားစုဝင်တွေပဲ မဟုတ်လား...ဘာဖြစ်လို့ခြောက်လှန့်နေမှန်းမသိ..အမျှပေးတေ ာ့လဲမယူဘူး...သက်သက်လိုက်နှောက်ယှက်နေတာ...အိမ်ကြီး ကိုပြစ်ထားပြီး လူမနေတာလဲကြာပြီးဆိုတော့..အိမ်အိုကြီးလိုဖြစ်နေပြီး...နော က်အဲအိမ်မှာနေမဲသူရှိရင်နေပေါ့..အိမ်စောင့်သဘောမျိုး သူတို့ကတောင်အိမ်စောင့်ခဆိုပြီး လခတောင်ပြန်ပေးအုံးမှာ....သိပ်မကြာပါဘူး အိမ်စောင့်မယ့်သူရောက်လာတယ်...ဦးလေးကြီးတယောက် ကလေးငယ်လေးနှစ်ယောက်လက်မှာဆွဲလို့...ကလေးနှစ်ယော က်က ၆နှစ် နောက်တယောက်က..၈နှစ်အရွယ်လောက်ပဲရှိအုံးမယ်....သူမျာ းတွေတော့မသိဘူး ကျွန်တော်ကတော့တော်တော်စိတ်ပူသွားမိတယ် သူတို့လည်းအိမ်ကြီးအကြောင်းမသိရှာဘူထင်ပါတယ်...ဒီလိုနဲေ နလာတာ..ဘာတွေဖြစ်တယ်လိုတော့မကြားမိပါဘူး...သူတို့သား အဖသုံးယောက်ကတော့အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ...နောက်တပ တ်လောက်လဲနေပြီးရော ဦးလေးကြီးမျက်နှာသိပ်မကောင်းဘူး ကျွန်တော်လဲမေးချင်မိတယ် ...ဘာတွေဖြစ်လို့လဲပေါ့..သူနဲ့ကိုယ်နဲ့မှမသိဘဲလေ..အဲတာကြေ ာင့်မမေးတော့ပါဘူး...ကျွန်တော်တို့က သစ်သီးဆိုင်ဖွင်ထားတော့ နေ့လည်ပိုင်းနေအရမ်းပူတော့ မိဘတွေကိုအိမ်ပြန်နားခိုင်းပြီး...ကျွန်တော်ဆိုင်ထိုင်နေကြပေါ့.. အဲချိန်မှာ ဦးလေးနဲကလေးနှစ်ယောက် ဆိုင်နားမှာရပ်ပြီးတော့ အရိပ်ခိုနေကြတယ်...ကျွန်တော်လဲကလေးနှစ်ယောက်ကိုလက် ထောင်ပြပြီးနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်...ကလေးတွေကပြုံးပြတော့.. ပန်းသီးနှစ်လုံးကောက်ကိုင်ပြီးစားမလာလို့မေးတော့..ခေါင်းညိ တ်ပြတယ်..ကျွန်တော်လဲပန်းသီးတယောက်တလုံး လက်ထဲထည့်ပေးရင်း...ဦးလေးနေအရမ်းပူတယ် ဆိုင်ထဲဝင်နားပါလားဦးလေး...သြော်....ရပါတယ်ကွယ် ဈေးရောင်းတာအနှောင့်ယှက်ဖြစ်နေပါ့မယ်...ဟာ မဖြစ်ပါဘူး ဦးလေးရယ် လာပါ...ကလေးနှယောက်လက်ကိုဆွဲပြီး..လာဦးလေးအေးအေး ဆေးဆေးနားပေါ့.. နောက်နှုတ်ဆက်စကားပြောရင်း...မေးလိုက်မိတယ်..ဒီအိမ်မှာေ နရတာအဆင်ပြေလား ဦးလေးရဲ့...အဆင်ပြေပါတယ်ကွယ်..ဒါပေမယ့်.....ကလေးတွေ အတွက်တော့စိတ်ပူတယ်..ဘာတွေများစိတ်ပူစရာရှိလို့လဲဦးလေ းရ...လို့မေးတော့ဖြေချင်ပုံမရဘူး....နောက်မှအိမ်ကြီးကမသန့် ဘူကွဲ့...ကလေးတွေနဲ့ဆိုတော့မသင့်တော်ပါဘူးကွယ်....ကျွန်ေ တာ်သိလိုက်ပြီးဟို အစိမ်းသေတွေကြောင့်ဆိုတာ ..ဒီရက်ပိုင်းဦးတို့အိမ်ပြန်အပ်တော့မယ်..ဦးလေးမစောင့်တော့ဘူ းကွဲ့....သူတို့ပြောင်းမယ်နေ့မှာလာနှုတ်ဆက်တယ်..စိတ်တော့မ ကောင်းဘူး..ခင်တာမှမကြာသေးဘူး..ခွဲရတော့မယ်...ဦးတို့သွား တော့မယ်ကောင်လေး...ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ..ဒီစကားလေးပဲပြောနိုင်တယ်..ကလေးတွေကတော့ တာ့တာ့ပြနေတော့ပိုပြီးစိတ်မကောင်းဘူး...ကလေးတွေနောက် ကျောကိုငေးကြည့်နေမိတယ်...စိတ်ထဲမှာလဲ...အဲဒီအိမ်ကြီးကနှ စ်ကောင်ကြောင့်..ဒီည ငါ့နဲ့တွေ့မယ်လို့ ကျိမ်းထားလိုက်တယ်...ညပိုင်းဆိုင်လဲသိမ်းရော..သူငယ်ချင်းေ တွဆိုင်ကယ်တွေနဲ့ရောက်လာကြတယ်...ဟျောင့် အဆောင်မှာဂစ်တာသွားမို့မင်းကိုလာခေါ်တာ...ဟာ...မသွားချ င်ဘူကွာ..စိတ်ညစ်နေတယ်..အေး ...အရက်ဆိုင်သွားမယ်ဆိုရင်တော့လိုက်မယ်...မင်းသောက်ချင် ရင်လိုက်ပို့ပေးမယ်လာ သွားစို့...အရက်ဆိုင်ရောက်တော့..အိမ်ကြီးအကြောင်းတွေးရင်း. .တစိမ့်စိမ့်ထိုင်သောက်နေလိုက်တယ်...နည်းနည်းမှန်လာတော့ မှ...မင်းတို့အဆောင်သွားရင်သွားကြတော့လေ...ငါကတော့မလို က်တော့ဘူး...မင်းကိုအိမ်လိုက်ပို့ပေးအုံးလေ...ဟာ ရပါတယ်ကွာ ငါ့ဟာငါလမ်းလျေှက်ပြန်တော့မယ်...အေးး ပီးရောအာ့ဆိုလဲငါတို့...ဒိုးပီကွာ...သူငယ်ချင်းတွေလဲထွက်သွားြ ကပြီး...သောက်ထားတာရေချိန်လဲကိုက်ပြီး...ပိုက်ဆံရှင်းပြီးဆိုင် ကထွက်တော့...၁၁နာရီခွဲ...အချိန်ကောင်းပဲ..လသာရက်ဆိုေ တာ့..လမ်းတလျေှက်လုံးလင်းထိန်နေတာပဲ...ဒီလိုနဲ့လျှောကလ ာရင်းနဲ့..အိမ်ကြီးအရှေ့ရောက်လာပါပြီ.....၁၂နာရီကွတ်တိပဲ..ဒါ နဲ့ လုံချည်ကိုဂွင်းသိုင်းပြီး လမ်းဘေးက အုတ်ခဲကျိုး ဆယ်လုံးလောက်ကောက်ထည့်ပြီး...အဲဒီအစိမ်းသေအိမ်ကြီးထဲ.. အုတ်ခဲတလုံးလှမ်းဆော်ထည့်လိုက်တယ်...ခွမ်းးးဆိုတဲ့အသံနဲ့ မှန်တချပ်တော့ကွဲသွားပြီး.. ဟေ့...အိမ်ကြီးရှင်တို့ရေ..ဘယ်သူရှိလဲ...ကွ ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း အရိပ်အရောင်လေးလာထွက်ပြကြလေကွာ...တွေ့ချင်လို့...သေ ာက်ဂရုမစိုက်ဘူး..သေတော့လည်းအသေမလှ ..လာနေအမျှလူတွေကို ဒုဒ္ခ လိုက်ပေးနေတဲ့ဟာတွေ..ထွက်ခဲ့ကြလေကွာ...အိမ်ကြီးကတော့ တိတ်ဆိတ်မြဲပဲ....မထွက်ကြဘူးပေါ့...ရော့ကွာ ရော့ကွာ...စိတ်တိုတိုနဲ့ အုတ်ခဲတွေတလုံးပြီးတလုံးအိမ်ထဲပြစ်သွင်းလိုက်လိုက်တယ်.... တဒုန်းဒုန်းနဲ့...ဘာမှတုန့်ပြန်သံမကြားတော့..အိမ်ကြီးရဲ့အုတ်နံရံ ပေါ်တက်ပြီးတော့...အနီးကက်အားရပါးရဆော်နေတာ...ဆော် လို့လဲဝ အုတ်ကျိုးလဲကုန်ပြီး...ငါ့..ခွီးတဲ့ဟာတွေ..တွေ့ချင်တဲ့သူကြတော့ အရိပ်တောင်မပြရဲတော့ဘူး...ပြစ်ပြစ်နှစ်နှစ်ဆဲဆိုပြီး...အေး...မ ကျေနပ်ရင်လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်နော်..မကြောက်တက်လို့တယော က်ထဲလာတာကွ...လူလဲ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီ...အိမ်ပြန်ဖို့လမ်းထဲ စဝင်လိုက်တာနဲ့..အူးးးးးဝူးးးးအူးးးးလမ်းထဲကခွေးတွေ...အုပ်စုဖွဲ့ပြီ းတော့ကို အူနေတာ...အဲအချိန်လူလဲ..ကြက်သီးတချက်ဖြန်းခနဲ့ထသွားတ ယ်....ဂရုမစိုက်ပါဘူး...အိမ်ကိုတန်းပြီးပြန်လာခဲ့တယ်...အိမ်ရော က်တော့.အဖေကတံခါးဖွင်ပေးရင်း...မင်းတော့ကွာညည့်နက်မှပဲ ပြန်ပြန်လာတယ်...ကိုလဲကိုယ်အိပ်ယာကိုတခါတည်းတန်းသွားြ ပီး...လှဲချလိုက်တယ်..လသာတော့..ပြတင်းပေါက်ကနေလရော င်တွေကခန်းလုံးပြည့်ပဲ...ကိုယ်လဲကိုယ်လုပ်ခဲ့တာပြန်စဉ်းစားရင်း ကျေနပ်နေမိတယ်..အဲ့ဒီအချိန် အိမ်နံရံပေါ်ကုပ်တက်နေတဲ့အသံကြားလိုက်မိတယ်...ဘာလဲ... ဟ....ငါခေါ်လို့ပဲလိုက်လာတာလား...သေချာနားထောင်နေတုန် း..ပြတင်းပေါက်ပေါ်..မဲမဲအကောင်ကြီးတွယ်တက်လာတယ်..ေ ဟာ...ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ဧည့်သည့်တော့လာပါပြီး..ကိုယ်စခဲ့တဲ့ဇ တ်လမ်းပဲလေ...အကောင်ကြီးကခြင်ထောင်ဘေးမှာငုတ်တုပ်ထို င်ပြီး..ခြင်ထောင်ထဲကိုစိုက်ကြည့်နေတယ်..ကိုကလည်းဝင်လာ တာနဲ့..တုန်ပြန်ဖို့..သတိတော့ထည့်ထားပြီးသား..ဝုန်းးးးဆိုအေ ကာင်ကြီးကခြင်ထောင်လှန်လို့...ရင်ဘက်ပေါ်တက်ပီး...လည်ပ င်းကိုတအားညှစ်တော့တာပဲ...ကိုယ့်လည်း ရုတ်ကနဲ့ထပြီး...ပြန်တွယ်ဖို့လုပ်တော့...ဟာ....ကိုယ်လုံးကမကြွ ဘူး...လက်တွေလဲလှုပ်မရတော့ဘူး.ဟိုကလည်းခွပြီးတအားကို ညှစ်ထားတာ..လှုပ်လို့မရလေ ဒေါသထွက်လေ...ညှစ်ကွာမင်းဦးနေမှတော့...သေအောင်ညှစ် ကွာ...လူကတော့တောင့်ခံထားတယ်..ကြာတော့အသက်ရှူကြပ် လာတယ်...မျက်လုံးတွေလဲပြာလာပီ...ခေါင်းရင်းကိုမော့ကြည့် လိုက်မိတော့...ဘုရားစင်သွားတွေ့တယ်...ဒေါသစိတ်ကြောင့် ကိုယ်ခေါင်းရင်းမှာဘုရားစင်ရှိတာတောင်သတိမထားမိဘူး...စိ တ်ကိုလျော့ချလိုက်တယ်...ဘုရားရှင်ကို..အာရုံပြုပြီးတော့...သံ ဗုဒ္ဓေဂါထာကိုစိတ်ထဲကဖြေးဖြေးနဲ့..မှန်မှန်ရွတ်ချလိုက်တာ...ဝုန် းခနဲ့ဆို...အကောင်ကြီးပြတင်းပေါက်ကခုန်ချပြီးပြေးတော့တာပဲ. ..အိမ်ပေါ်ထပ်မှာအသံကြားလို့..အဖေ တက်လာခဲ့တယ်...ခဏကအသံကြားလို့လာတက်ကြည့်တာဘာြ ဖစ်တာလဲတဲ့....ကျွန်တော်တကိုယ်လုံးလဲချွေးတွေရွှဲလို့...ဘာာာ မှမဖြစ်ပါဘူး..အဖေ...အေးအေး...ဘုရားရှိခိုးပြီးအိပ်ကွာပြောပြီးြ ပန်ဆင်းသွားတယ်...နောက်ဆိုရင်..ပရလောကသားတွေနဲ့....ပ တ်သက်လာရင် မမိုက်ရဲတော့ဘူးဗျ....ဟုတ်တယ်လေ..သူကကြီးကိုယ့်ကို..အပြီး လုပ်တာ...ကိုယ်ကဖြင့်..လက်တောင်လှုပ်လို့မရဘဲ.......ဗျ
ဖိုးသူတော် (www.phothutaw.com)
Credit: original writer
 
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top