Golden City Promotion
×

ေမး။ ။ အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ ႐ိုေသစြာ ေမးေလွ်ာက္ပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္၏ Page မွာ လူ တစ္ေယာက္ လာေပးထားလို႔ပါ။ သူေမးထားတာက (ရွိခုိးတယ္ဆုိတဲ့ အျပဳအမူဟာ ဗုဒၶမေပၚခင္ကတည္းက ရွိေနခဲ့တာလား။ မေပၚခင္ကတည္းကဆုိရင္ ဗုဒၶကုိ ကုိးကြယ္သူေတြက ဆက္လက္က်င့္သုံးတာလား။

ဒါမွမဟုတ္ ဗုဒၶေပၚၿပီးကာမွ ေပၚေပါက္လာတာလား။ ဟုတ္တယ္ဆုိရင္ ရွိခုိးတယ္ဆုိတဲ့အျပဳအမူကုိ ဗုဒၶက တီထြင္ခဲ့တာလား။ ဗုဒၶကုိ ကုိးကြယ္တဲ့လူေတြက တီထြင္ခဲ့တာလား။ ဘာအတြက္လဲ။

ေျဖ။ ။ ရွိခုိးျခင္းဆုိတဲ့ အျပဳအမႈကုိ ကမၻာဦးေခတ္ကာလကတည္းက ေပၚလာခဲ့တာပါ။ လူေတြဆုိတာ အေၾကာက္တရားမ်ား ျဖစ္ေပၚလာၿပီဆုိရင္ အားကုိးခ်င္တဲ့စိတ္၊ မီွခုိခ်င္တဲ့စိတ္၊ ကယ္တင္မဲ့သူကုိ လုိခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာၾကပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကမၻာဦးေခတ္ကတည္းက လူေတြဟာ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္စတဲ့အရာေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ကိုးကြယ္ပူေဇာ္လာၾကတာပါ။ သစ္ပင္ေတြကုိ ကုိးကြယ္ၾကေတာ့လည္း သူတုိ႔ရဲ႕ ေၾကာက္လန္႔မႈ၊ သဘာ၀အႏၱရာယ္က်ေရာက္မႈေတြကေန မလြတ္ေျမာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ မျမင္ရတဲ့ နတ္၊ ျဗဟၼာမ်ားကိုပါ ကိုးကြယ္လာၾကတယ္။ ဒီလိုကုိးကြယ္ပူေဇာ္မႈေတြနဲ႔အတူ အရိုအေသေပးမႈ ‘ရွိခိုးမႈ’ဆိုတာ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ဦးဦးေရွ႕မွာ ေၾကာက္လန္႔ၿပီ၊ အားကုိးခ်င္ၿပီ၊ ကယ္တင္ေစခ်င္လုိ႔ျဖစ္ေစ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က မိမိထက္ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာတစ္ခုခု သာလြန္ေနလုိ႔ျဖစ္ေစ ႀကံဳလာတဲ့အခါမွာ သူ႔အလုိလုိ ဒူးေထာက္မႈဆုိတာ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီလုိ ဒူးေထာက္မႈကေန ဦးေခါင္းပါ ေျမႀကီးေပၚကုိ က်ေရာက္လာတာပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ ဒူးေထာက္၊ ဦးေခါင္းခ်ျခင္းဆုိတဲ့ ရွိခုိးတဲ့ပံုစံဟာ ေပၚလာခဲ့တာပါ။

ေနာက္ပုိင္းေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ နယ္ေျမကြာသြားတာအမွ် ပံုစံေတြလည္း ကြာျခားလာၾကပါတယ္။ ခုေခတ္မွာကုိ တစ္ႏုိင္ငံနဲ႔တစ္ႏုိင္ငံ ရွိခုိးပံုေတြက မတူညီတာကုိ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဥပမာ-တိဗက္ဘုန္းႀကီးမ်ား ရွိခိုးကန္ေတာ့တဲ့အခါ မတ္တတ္ရပ္ကေန ေျမႀကီးေပၚမွာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး လက္ကိုဆန္႔တန္းထားကာ ေျမႀကီးေပၚမွာ ခႏၶာကိုယ္ကိုေမွာက္လ်က္ ျပားျပား၀ပ္လိုက္ မတ္တတ္ျပန္ရပ္လိုက္နဲ႔ ရွိခုိးၾကပါတယ္။

ရွိခုိးတဲ့အျပဳအမႈဟာ ဗုဒၶမေပၚခင္ကတည္းက ရွိေနခဲ့တာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ မဟာဗုဒၶ၀င္မွာ ဘုရားေလာင္း သိဒၶတၱမင္းသားအား ကာဠေဒ၀ိလရေသ့ကုိ ရွိခုိးခုိင္းျခင္း၊ ဖခင္ျဖစ္သူ သုေဒၶါဓနမင္းက သားျဖစ္သူဘုရားေလာင္းကုိ ရွိခုိးခဲ့ျခင္းတုိ႔ ပါ၀င္ေနတာကုိၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သိႏုိင္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံေတြမွာလည္း တစ္ႏုိင္ငံနဲ႔တစ္ႏုိင္ငံ မတူညီတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က လက္အုပ္ခ်ီၿပီး မတ္တပ္ရပ္ရွိခုိးတာတုိ႔၊ တခ်ိဳ႕က ပ်င္ပလႅင္ေခြထုိင္ၿပီး ရွိခုိးတာတုိ႔ မ်ိဳးစံုပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ျပင္ပရွိခုိးနည္းေတြကုိ မေျပာေတာ့ဘဲ ဗုဒၶစာေပမွာ ရွိခုိးျခင္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဘယ္လုိေဟာထားတယ္ဆုိတာသိရွိဖုိ႔က အဓိကက်တာမုိ႔ ဗုဒၶစာေပတြင္ လာရွိတဲ့ ရွိခုိးနည္းမ်ားကုိ ေရးသားတင္ျပေပးပါမယ္။ ဗုဒၶစာေပမွာ ရွိခိုးနည္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ (၁) ကာယဝႏၵနာ။ (၂) ၀ါစာဝႏၵနာ။ (၃)မေနာ၀ႏၵနာဆုိၿပီး ရွိခုိးျခင္း (၃)မ်ိဳးရွိပါတယ္။

၁။ ႏႈတ္ကမဆိုဘဲ လက္အုပ္ခ်ီ ဦးညြတ္ဝတ္ခ် ရွိခိုးတာကို ကာယဝႏၵနာ။
၂။ ႏႈတ္ကေန ၾသကာသ၊ နေမာတႆစတာ တစ္ခုခုရြတ္ဆုိၿပီး ရွိခိုးတာကို ၀ါစာဝႏၵနာ။
၃။ ကိုယ္ေရာ ႏႈတ္ေရာမပါဘဲ စိတ္နဲ႔အာရံုျပဳ ရွိခိုးတာကို မေနာဝႏၵနာလို႔ ေခၚပါတယ္။ (အံ၊ ၁၊ ၂၉၈)။ (ခုဒၵမူလ၊ သိကၡာ၊ ၂၃၉)

အဲဒီသံုးအပါးအနက္ ကိုယ္ျဖင့္ရွိခိုးရတဲ့ (ကာယဝႏၵနာ)မွာ
(၁) အဥၨလီကမၼ ဝႏၵနာ။ (၂) ပဥၥပတိ႒ိ ဝႏၵနာ။ (၃) အတိဂါရ ဝႏၵနာ။ (၄) ေထရ ဝႏၵနာလုိ႔ (၄)မ်ိဳးရွိေၾကာင္း က်မ္းဂန္မ်ားမွာ ေတြ႕ရွိရပါတယ္။

(၁) အဥၨလီကမၼ ဝႏၵနာ။ ။ ထိျခင္းႀကီးငါးပါးနဲ႔ ရွိခိုးခြင့္ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အခါမ်ားမွာ လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး ရွိခိုးျခင္းကုိ ဆုိလုိတာပါ။ ဥပမာ-သႏၱတိအမတ္ႀကီးဟာ လူ၀တ္ေၾကာင္နဲ႔ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီး ပရိနိဗၺာန္ျပဳတဲ့အခါ ေကာင္းကင္ေပၚပ်ံေနတဲ့အတြက္ ျမတ္ဗုဒၶကုိ ေကာင္းကင္ေပၚကေန လက္အုပ္ခ်ီ ရွိခုိးျခင္းမ်ိဳး၊ တစ္ခါ ရွင္ေဒ၀ဒတ္နဲ႔သူ႔ဖခင္တုိ႔ ေျမမ်ိဳတဲ့အခါ ျမတ္ဗုဒၶအား ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ရွိခုိးဖုိ႔အခြင့္မသင့္တဲ့အခါ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ပင္ ရွိခုိးရတဲ့အခါမ်ိဳးတုိ႔မွာ ရွိခုိးျခင္းတုိ႔ကုိ အဥၨလီကမၼ၀ႏၵနာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ တခ်ိဳေနရာေတြမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ဖူးျမင္ရတဲ့အခါ ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ရွိခိုးဖို႔ အခြင့္မသာဘဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာ အဥၨလီကမၼဝႏၵနာနဲပဲ ရွိခုိးရပါတယ္။ အက်ယ္သိခ်င္ပါက သုတၱနိပါတ္အ႒ကထာ၊ စူဠ၀ဂ္၊ နိေျဂာဓကပၸသုတ္၊ (သုတၱနိပါတ၊ ႒၊ ၂၊ ၇၇)တြင္ ၾကည့္ရႈ႕ႏုိင္ပါတယ္။

(၂) ပဥၺပတိ႒ိ ဝႏၵနာ။ ။ ေျခ၊ ဒူးဆစ္၊ တံေတာင္ဆစ္၊ လက္၊ ဦးေခါင္းငါးခုတုိ႔ကုိ အညီအမွ်ျပဳၿပီး ကုိင္းညႊတ္ကာ ရွိခုိးအပ္တဲ့အမူအရာကုိ ပဥၥပတိ႒ိ၀ႏၵနာလုိ႔ ေခၚဆုိေၾကာင္း (သီလကၡန္ဋီကာသစ္၊ ဒုတိယအုပ္၊ စာမ်က္ႏွာ(၁၈)မွာ ဖြင့္ဆုိျပထားပါတယ္။ (၁) ေျခဖ်ားတို႔ ေျမ(ၾကမ္းျပင္)မွာ တည္ရွိရမယ္။ (၂)ဒူးဆစ္တို႔ ေျမ(ၾကမ္းျပင္)မွာ တည္ရွိရမယ္။ (၃) တံေတာင္ဆစ္တို႔ ေျမ(ၾကမ္းျပင္)မွာ တည္ရွိရမယ္။ (၄)လက္ဖ၀ါးတို႔ ေျမ(ၾကမ္းျပင္)မွာတည္ရွိရမယ္။ (၅) နဖူးကို ေျမ(ၾကမ္းျပင္)မွာ တည္ရွိရမယ္။ အဲဒီ(၅)ခ်က္နဲ႔ျပည့္စံုတဲ့ ရွိခုိးျခင္းကုိ ပဥၥပတိ႒ိ ရွိခုိးျခင္းလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ေျခ၊လက္ ၊ နဖူး ၊တစ္ေတာင္၊ ဒူး ငါးဦးညီမွသာလုိ႔ဆုိတဲ့အတုိင္းပါပဲ။

(၃) အတိဂါရ ဝႏၵနာ။ ။ အတိဂါရ ဝႏၵနာဆိုတာက တည္(ထိ)ျခင္းႀကီးငါးပါးနဲ႔ ရွိခိုးၿပီးတဲ့ေနာက္ ေျခကိုဖက္ျခင္း၊ ပြတ္ျခင္း၊ မ်က္ႏွာနဲ႔ အပ္ျခင္းတို႔ျဖင့္ လြန္လြန္ကဲကဲ ရိုေသျမတ္ႏိုးတဲ့အမူအရာနဲ႔ ရွိခိုးျခင္းကို အတိဂါရ ဝႏၵနာလို႔ ေခၚပါတယ္။

ထိုအတိဂါရ ဝႏၵနာ နဲ႔စပ္လို႔ ဘုရားရွင္လက္ထက္က သာ၀တၳိၿမိဳ႕မွာ အလြန္မာနႀကီးတဲ့ ပုဏၰားတစ္ဦးရွိခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႔နာမည္က မာနတၳဒၶလို႔ ေခၚပါတယ္။ သူဟာ အျခားျခားေသာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ားအေပၚမွာ မာနႀကီးရံုတင္မက ကိုယ့္ရဲ႕ မိခင္ဖခင္တို႔အေပၚမွာေတာင္ မာနမခ်။ ဒါေၾကာင့္ မိဘမ်ားကိုလည္း ရွိမခိုး၊ ဆရာသမားကိုလည္း မရိုေသ၊ အစ္ကိုႀကီး အစ္မႀကီးမ်ားကိုလည္း မေလးစားဘဲ ရွိေနတယ္။ တစ္ေန႔ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ပရိသတ္မ်ားကို တရားေဟာေတာ္မူေနပါတယ္။ ထိုအခိုက္ တရားပြဲရွိရာသုိ႔ မာနတၳဒၶပုဏၰား ေရာက္လာပါတယ္။

“ငါ့ကို ရဟန္းေဂါတမက စတင္ၿပီးစကားေျပာမွ ငါ စကားျပန္ေျပာမယ္” လို႔ စိတ္အႀကံနဲ႔ စကားမေျပာဘဲ ေနခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကလည္း မာနနဲ႔ထိုင္ေနတဲ့ ပုဏၰားကို စကားမေျပာဘဲေနလိုက္ပါတယ္။ ထုိအခါ ပုဏၰားက “ရဟန္းေဂါတမဟာ ငါလို ဇာတ္ျမင့္တဲ့သူက တရားနာလာတာေတာင္ ႏႈတ္ဆက္စကား ေျပာျခင္းမရွိ၊ ငါ့ရဲ႕စိတ္အႀကံကိုလည္း သိပံုမရပါဘူး။ သိစရာအားလံုးကို သိတယ္ဆုိတာ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူးေလ” လို႔ေတြးၿပီး ထျပန္ဖ႔ို ဟန္ျပင္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအခါက်မွ ဘုရားရွင္က ပုဏၰားရဲ႕စိတ္အႀကံကို သိေတာ္မူတဲ့အတြက္ “အသင္ပုဏၰား….မိမိအက်ဳိးလိုလားတဲ့သူမ်ားဟာ မာန္မာနေထာင္ေနလုိ႔ ဘာအက်ဳိးထူးလာမွာလဲ၊ အက်ဳိးမရတဲ့အျပင္ အရံႈးသာအဖတ္တင္မွာေပါ့။ မိမိက အက်ဳိးလုိလားလို႔ လာခဲ့တယ္ဆိုရင္ ထိုအက်ဳိးတရားမ်ား တိုးပြားေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို႔လိုတာေပါ့” လို႔ မိန္႔ေတာ္ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။ ထိုအခါ ပုဏၰားက “ငါ့ရဲ႕စိတ္အႀကံကို ဘုရားရွင္ သိေတာ္မူေနပါလား” ဆိုၿပီး စိတ္အားတက္ၾကြ ဝမ္းသာၾကည္ညိဳမႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး၊ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေျခေတာ္အစံုကို သူ႕ရဲ႕ဦးေခါင္းနဲ႔ပြတ္တိုက္၊ ပါးစပ္နဲ႔လဲ စုပ္ကာ လက္နဲ႔လဲ ဆုပ္နယ္ၿပီး ရွိခိုးေနပါေတာ့တယ္။ အဲဒီလိုရွိခိုးျခင္းကို အတိဂါရဝႏၵနာလို႔ ေခၚပါတယ္။ တဖန္ အညာသိေကာ႑ညမေထရ္က ဘုရားရွင္အား ပရိနိဗၺာန္စံဖို႔အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၿပီးတဲ့ေနာက္ ရွိခိုးတဲ့အခါမွာလည္း အတိဂါရဝႏၵနာျဖင့္ ရွိခိုးခဲ့တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ (သံ၊ ၁၊ ၁၈၀)

(၄) ေထရဝႏၵနာ။ ။ သီတင္း(သိကၡာ၀ါ)ငယ္တဲ့ရဟန္းက မေထရ္ႀကီးမ်ားအား ရွိခိုးတာကိုေတာ့ ေထရဝႏၵနာလို႔ ေခၚပါတယ္။ ထိုရွိခိုးနည္းမွာ (စံပယ္ လက္အုပ္ ေျခဆုပ္ ခ်စ္ခင္ ရုိေသထင္ ငါးအင္ရွိခိုးနည္း)ဆိုတဲ့ လကၤာနဲ႔အညီ ရဟန္းငယ္မ်ားက သိကၡာ၀ါႀကီးေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကို ရွိခိုးတဲ့အခါ (၁)လက္ယာပုခံုးကိုသကၤန္းနဲ႔ မၿခံဳရံုရ လက္ယာပုခံုးကုိ ေဖၚၿပီး လက္၀ဲလက္ေပၚမွာ လက္ကေတာ့ စံပယ္တင္ရံုရပါမယ္။ (၂) လက္အုပ္ခ်ီရမယ္။ (၃) ရွိခိုးတ့ဲအခါ မေထရ္ႀကီးရဲ႕ေျခကို လက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ရမယ္။(၄) ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳျခင္းကို ျဖစ္ေစရပါမယ္။ (၅) ေလးစားျမတ္ႏိုးတဲ့ အမူအရာရွိရမယ္။ ထိုအဂၤါ (၅)ခ်က္နဲ႔ ရဟန္းငယ္က မေထရ္ႀကီးမ်ား ရွိခိုးျခင္းကို ေထရဝႏၵနာလို႔ ေခၚပါတယ္။ (သုတၱနိပါတ္ပါဠိေတာ္၊ စူဠ၀ဂ္၊ နိေျဂာဓကပၸသုတ္၊ (သုတၱနိပါတ၊ ပါ၊ ၃၃၀)။ (သီလကၡန္ဋီကာသစ္၊ ဒုတိယအုပ္၊ စာမ်က္ႏွာ(၁၈)၊ (မဟာသုတဒီပနီက်မ္း၊ ပထမတြဲ)

ယခု ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ရွိခိုးနည္းမ်ားကေတာ့ က်မ္းဂန္လာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား က်င့္သံုးတဲ့နည္းမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ရွိခိုးနည္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပည့္စုံေလာက္ၿပီမို႔ ဒီမွ်နဲ႔ပဲ နိဂုံးခ်ဳပ္ရင္း ရွိခိုးနည္းေလး မွန္ကန္စြာ လိုက္နာက်င့္သုံးႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလွ်က္..........။

အရွင္ေကာမလ ဆန္နီေနမင္း ငသုိင္းေခ်ာင္းေက်းရြာ၊ အုိက္ေစာက္ေက်းရြာတြင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာတရားမွ အြန္လုိင္းစာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားအတြက္ ျပန္လည္တင္ျပေပးလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: Myawady

#Unicode Version#
မေး။ ။ အရှင်ဘုရား တပည့်တော် ရိုသေစွာ မေးလျှောက်ပါတယ်ဘုရား။ တပည့်တော်၏ Page မှာ လူ တစ်ယောက် လာပေးထားလို့ပါ။ သူမေးထားတာက (ရှိခိုးတယ်ဆိုတဲ့ အပြုအမူဟာ ဗုဒ္ဓမပေါ်ခင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာလား။ မပေါ်ခင်ကတည်းကဆိုရင် ဗုဒ္ဓကို ကိုးကွယ်သူတွေက ဆက်လက်ကျင့်သုံးတာလား။

ဒါမှမဟုတ် ဗုဒ္ဓပေါ်ပြီးကာမှ ပေါ်ပေါက်လာတာလား။ ဟုတ်တယ်ဆိုရင် ရှိခိုးတယ်ဆိုတဲ့အပြုအမူကို ဗုဒ္ဓက တီထွင်ခဲ့တာလား။ ဗုဒ္ဓကို ကိုးကွယ်တဲ့လူတွေက တီထွင်ခဲ့တာလား။ ဘာအတွက်လဲ။

ဖြေ။ ။ ရှိခိုးခြင်းဆိုတဲ့ အပြုအမှုကို ကမ္ဘာဦးခေတ်ကာလကတည်းက ပေါ်လာခဲ့တာပါ။ လူတွေဆိုတာ အကြောက်တရားများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီဆိုရင် အားကိုးချင်တဲ့စိတ်၊ မှီခိုချင်တဲ့စိတ်၊ ကယ်တင်မဲ့သူကို လိုချင်တဲ့စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာကြပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကမ္ဘာဦးခေတ်ကတည်းက လူတွေဟာ သစ်ပင်၊ တော၊ တောင်စတဲ့အရာတွေကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကိုးကွယ်ပူဇော်လာကြတာပါ။ သစ်ပင်တွေကို ကိုးကွယ်ကြတော့လည်း သူတို့ရဲ့ ကြောက်လန့်မှု၊ သဘာဝအန္တရာယ်ကျရောက်မှုတွေကနေ မလွတ်မြောက်တဲ့အခါကျတော့ မမြင်ရတဲ့ နတ်၊ ဗြဟ္မာများကိုပါ ကိုးကွယ်လာကြတယ်။ ဒီလိုကိုးကွယ်ပူဇော်မှုတွေနဲ့အတူ အရိုအသေပေးမှု ‘ရှိခိုးမှု’ဆိုတာ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

လူတစ်ယောက်ဟာ တစ်ဦးဦးရှေ့မှာ ကြောက်လန့်ပြီ၊ အားကိုးချင်ပြီ၊ ကယ်တင်စေချင်လို့ဖြစ်စေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မိမိထက် အသိပညာ၊ အတတ်ပညာတစ်ခုခု သာလွန်နေလို့ဖြစ်စေ ကြုံလာတဲ့အခါမှာ သူ့အလိုလို ဒူးထောက်မှုဆိုတာ ဖြစ်လာပါတယ်။ အဲဒီလို ဒူးထောက်မှုကနေ ဦးခေါင်းပါ မြေကြီးပေါ်ကို ကျရောက်လာတာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ဒူးထောက်၊ ဦးခေါင်းချခြင်းဆိုတဲ့ ရှိခိုးတဲ့ပုံစံဟာ ပေါ်လာခဲ့တာပါ။

နောက်ပိုင်းရောက်တဲ့အခါကျတော့ နယ်မြေကွာသွားတာအမျှ ပုံစံတွေလည်း ကွာခြားလာကြပါတယ်။ ခုခေတ်မှာကို တစ်နိုင်ငံနဲ့တစ်နိုင်ငံ ရှိခိုးပုံတွေက မတူညီတာကို တွေ့နေရပါတယ်။ ဥပမာ-တိဗက်ဘုန်းကြီးများ ရှိခိုးကန်တော့တဲ့အခါ မတ်တတ်ရပ်ကနေ မြေကြီးပေါ်မှာ ဝမ်းလျားမှောက်ပြီး လက်ကိုဆန့်တန်းထားကာ မြေကြီးပေါ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမှောက်လျက် ပြားပြားဝပ်လိုက် မတ်တတ်ပြန်ရပ်လိုက်နဲ့ ရှိခိုးကြပါတယ်။

ရှိခိုးတဲ့အပြုအမှုဟာ ဗုဒ္ဓမပေါ်ခင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မဟာဗုဒ္ဓဝင်မှာ ဘုရားလောင်း သိဒ္ဓတ္တမင်းသားအား ကာဠဒေဝိလရသေ့ကို ရှိခိုးခိုင်းခြင်း၊ ဖခင်ဖြစ်သူ သုဒ္ဓေါဓနမင်းက သားဖြစ်သူဘုရားလောင်းကို ရှိခိုးခဲ့ခြင်းတို့ ပါဝင်နေတာကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံတွေမှာလည်း တစ်နိုင်ငံနဲ့တစ်နိုင်ငံ မတူညီတာကို တွေ့ရပါတယ်။ တချို့က လက်အုပ်ချီပြီး မတ်တပ်ရပ်ရှိခိုးတာတို့၊ တချို့က ပျင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး ရှိခိုးတာတို့ မျိုးစုံပါပဲ။ အဲဒီတော့ ပြင်ပရှိခိုးနည်းတွေကို မပြောတော့ဘဲ ဗုဒ္ဓစာပေမှာ ရှိခိုးခြင်းနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ဘယ်လိုဟောထားတယ်ဆိုတာသိရှိဖို့က အဓိကကျတာမို့ ဗုဒ္ဓစာပေတွင် လာရှိတဲ့ ရှိခိုးနည်းများကို ရေးသားတင်ပြပေးပါမယ်။ ဗုဒ္ဓစာပေမှာ ရှိခိုးနည်းနဲ့ပတ်သက်လို့ (၁) ကာယဝန္ဒနာ။ (၂) ဝါစာဝန္ဒနာ။ (၃)မနောဝန္ဒနာဆိုပြီး ရှိခိုးခြင်း (၃)မျိုးရှိပါတယ်။

၁။ နှုတ်ကမဆိုဘဲ လက်အုပ်ချီ ဦးညွတ်ဝတ်ချ ရှိခိုးတာကို ကာယဝန္ဒနာ။
၂။ နှုတ်ကနေ သြကာသ၊ နမောတဿစတာ တစ်ခုခုရွတ်ဆိုပြီး ရှိခိုးတာကို ဝါစာဝန္ဒနာ။
၃။ ကိုယ်ရော နှုတ်ရောမပါဘဲ စိတ်နဲ့အာရုံပြု ရှိခိုးတာကို မနောဝန္ဒနာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ (အံ၊ ၁၊ ၂၉၈)။ (ခုဒ္ဒမူလ၊ သိက္ခာ၊ ၂၃၉)

အဲဒီသုံးအပါးအနက် ကိုယ်ဖြင့်ရှိခိုးရတဲ့ (ကာယဝန္ဒနာ)မှာ
(၁) အဉ္ဇလီကမ္မ ဝန္ဒနာ။ (၂) ပဉ္စပတိဋ္ဌိ ဝန္ဒနာ။ (၃) အတိဂါရ ဝန္ဒနာ။ (၄) ထေရ ဝန္ဒနာလို့ (၄)မျိုးရှိကြောင်း ကျမ်းဂန်များမှာ တွေ့ရှိရပါတယ်။

(၁) အဉ္ဇလီကမ္မ ဝန္ဒနာ။ ။ ထိခြင်းကြီးငါးပါးနဲ့ ရှိခိုးခွင့် မဖြစ်နိုင်တဲ့အခါများမှာ လက်အုပ်လေးချီပြီး ရှိခိုးခြင်းကို ဆိုလိုတာပါ။ ဥပမာ-သန္တတိအမတ်ကြီးဟာ လူဝတ်ကြောင်နဲ့ရဟန္တာဖြစ်ပြီး ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတဲ့အခါ ကောင်းကင်ပေါ်ပျံနေတဲ့အတွက် မြတ်ဗုဒ္ဓကို ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ လက်အုပ်ချီ ရှိခိုးခြင်းမျိုး၊ တစ်ခါ ရှင်ဒေဝဒတ်နဲ့သူ့ဖခင်တို့ မြေမျိုတဲ့အခါ မြတ်ဗုဒ္ဓအား ထိခြင်းငါးပါးနဲ့ ရှိခိုးဖို့အခွင့်မသင့်တဲ့အခါ မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် ရှိခိုးရတဲ့အခါမျိုးတို့မှာ ရှိခိုးခြင်းတို့ကို အဉ္ဇလီကမ္မဝန္ဒနာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ တချိုနေရာတွေမှာ ရဟန်းတော်များကို ဖူးမြင်ရတဲ့အခါ ထိခြင်းငါးပါးနဲ့ ရှိခိုးဖို့ အခွင့်မသာဘဲ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမျိုးမှာ အဉ္ဇလီကမ္မဝန္ဒနာနဲပဲ ရှိခိုးရပါတယ်။ အကျယ်သိချင်ပါက သုတ္တနိပါတ်အဋ္ဌကထာ၊ စူဠဝဂ်၊ နိဂြောဓကပ္ပသုတ်၊ (သုတ္တနိပါတ၊ ဋ္ဌ၊ ၂၊ ၇၇)တွင် ကြည့်ရှု့နိုင်ပါတယ်။

(၂) ပဉ္ဗပတိဋ္ဌိ ဝန္ဒနာ။ ။ ခြေ၊ ဒူးဆစ်၊ တံတောင်ဆစ်၊ လက်၊ ဦးခေါင်းငါးခုတို့ကို အညီအမျှပြုပြီး ကိုင်းညွှတ်ကာ ရှိခိုးအပ်တဲ့အမူအရာကို ပဉ္စပတိဋ္ဌိဝန္ဒနာလို့ ခေါ်ဆိုကြောင်း (သီလက္ခန်ဋီကာသစ်၊ ဒုတိယအုပ်၊ စာမျက်နှာ(၁၈)မှာ ဖွင့်ဆိုပြထားပါတယ်။ (၁) ခြေဖျားတို့ မြေ(ကြမ်းပြင်)မှာ တည်ရှိရမယ်။ (၂)ဒူးဆစ်တို့ မြေ(ကြမ်းပြင်)မှာ တည်ရှိရမယ်။ (၃) တံတောင်ဆစ်တို့ မြေ(ကြမ်းပြင်)မှာ တည်ရှိရမယ်။ (၄)လက်ဖဝါးတို့ မြေ(ကြမ်းပြင်)မှာတည်ရှိရမယ်။ (၅) နဖူးကို မြေ(ကြမ်းပြင်)မှာ တည်ရှိရမယ်။ အဲဒီ(၅)ချက်နဲ့ပြည့်စုံတဲ့ ရှိခိုးခြင်းကို ပဉ္စပတိဋ္ဌိ ရှိခိုးခြင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ခြေ၊လက် ၊ နဖူး ၊တစ်တောင်၊ ဒူး ငါးဦးညီမှသာလို့ဆိုတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

(၃) အတိဂါရ ဝန္ဒနာ။ ။ အတိဂါရ ဝန္ဒနာဆိုတာက တည်(ထိ)ခြင်းကြီးငါးပါးနဲ့ ရှိခိုးပြီးတဲ့နောက် ခြေကိုဖက်ခြင်း၊ ပွတ်ခြင်း၊ မျက်နှာနဲ့ အပ်ခြင်းတို့ဖြင့် လွန်လွန်ကဲကဲ ရိုသေမြတ်နိုးတဲ့အမူအရာနဲ့ ရှိခိုးခြင်းကို အတိဂါရ ဝန္ဒနာလို့ ခေါ်ပါတယ်။

ထိုအတိဂါရ ဝန္ဒနာ နဲ့စပ်လို့ ဘုရားရှင်လက်ထက်က သာဝတ္ထိမြို့မှာ အလွန်မာနကြီးတဲ့ ပုဏ္ဏားတစ်ဦးရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့နာမည်က မာနတ္ထဒ္ဓလို့ ခေါ်ပါတယ်။ သူဟာ အခြားခြားသော မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများအပေါ်မှာ မာနကြီးရုံတင်မက ကိုယ့်ရဲ့ မိခင်ဖခင်တို့အပေါ်မှာတောင် မာနမချ။ ဒါကြောင့် မိဘများကိုလည်း ရှိမခိုး၊ ဆရာသမားကိုလည်း မရိုသေ၊ အစ်ကိုကြီး အစ်မကြီးများကိုလည်း မလေးစားဘဲ ရှိနေတယ်။ တစ်နေ့ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးက ပရိသတ်များကို တရားဟောတော်မူနေပါတယ်။ ထိုအခိုက် တရားပွဲရှိရာသို့ မာနတ္ထဒ္ဓပုဏ္ဏား ရောက်လာပါတယ်။

“ငါ့ကို ရဟန်းဂေါတမက စတင်ပြီးစကားပြောမှ ငါ စကားပြန်ပြောမယ်” လို့ စိတ်အကြံနဲ့ စကားမပြောဘဲ နေခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားရှင်ကလည်း မာနနဲ့ထိုင်နေတဲ့ ပုဏ္ဏားကို စကားမပြောဘဲနေလိုက်ပါတယ်။ ထိုအခါ ပုဏ္ဏားက “ရဟန်းဂေါတမဟာ ငါလို ဇာတ်မြင့်တဲ့သူက တရားနာလာတာတောင် နှုတ်ဆက်စကား ပြောခြင်းမရှိ၊ ငါ့ရဲ့စိတ်အကြံကိုလည်း သိပုံမရပါဘူး။ သိစရာအားလုံးကို သိတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ဟန်မတူပါဘူးလေ” လို့တွေးပြီး ထပြန်ဖ့ို ဟန်ပြင်ပါတော့တယ်။

အဲဒီအခါကျမှ ဘုရားရှင်က ပုဏ္ဏားရဲ့စိတ်အကြံကို သိတော်မူတဲ့အတွက် “အသင်ပုဏ္ဏား….မိမိအကျိုးလိုလားတဲ့သူများဟာ မာန်မာနထောင်နေလို့ ဘာအကျိုးထူးလာမှာလဲ၊ အကျိုးမရတဲ့အပြင် အရှုံးသာအဖတ်တင်မှာပေါ့။ မိမိက အကျိုးလိုလားလို့ လာခဲ့တယ်ဆိုရင် ထိုအကျိုးတရားများ တိုးပွားအောင် ပြုလုပ်ဖို့လိုတာပေါ့” လို့ မိန့်တော်တော်မူလိုက်ပါတယ်။ ထိုအခါ ပုဏ္ဏားက “ငါ့ရဲ့စိတ်အကြံကို ဘုရားရှင် သိတော်မူနေပါလား” ဆိုပြီး စိတ်အားတက်ကြွ ဝမ်းသာကြည်ညိုမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ ခြေတော်အစုံကို သူ့ရဲ့ဦးခေါင်းနဲ့ပွတ်တိုက်၊ ပါးစပ်နဲ့လဲ စုပ်ကာ လက်နဲ့လဲ ဆုပ်နယ်ပြီး ရှိခိုးနေပါတော့တယ်။ အဲဒီလိုရှိခိုးခြင်းကို အတိဂါရဝန္ဒနာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ တဖန် အညာသိကောဏ္ဍညမထေရ်က ဘုရားရှင်အား ပရိနိဗ္ဗာန်စံဖို့အကြောင်း လျှောက်ထားပြီးတဲ့နောက် ရှိခိုးတဲ့အခါမှာလည်း အတိဂါရဝန္ဒနာဖြင့် ရှိခိုးခဲ့တာကို တွေ့ရပါတယ်။ (သံ၊ ၁၊ ၁၈၀)

(၄) ထေရဝန္ဒနာ။ ။ သီတင်း(သိက္ခာဝါ)ငယ်တဲ့ရဟန်းက မထေရ်ကြီးများအား ရှိခိုးတာကိုတော့ ထေရဝန္ဒနာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ထိုရှိခိုးနည်းမှာ (စံပယ် လက်အုပ် ခြေဆုပ် ချစ်ခင် ရိုသေထင် ငါးအင်ရှိခိုးနည်း)ဆိုတဲ့ လင်္ကာနဲ့အညီ ရဟန်းငယ်များက သိက္ခာဝါကြီးသော ဆရာတော်ကြီးများကို ရှိခိုးတဲ့အခါ (၁)လက်ယာပုခုံးကိုသင်္ကန်းနဲ့ မခြုံရုံရ လက်ယာပုခုံးကို ဖေါ်ပြီး လက်ဝဲလက်ပေါ်မှာ လက်ကတော့ စံပယ်တင်ရုံရပါမယ်။ (၂) လက်အုပ်ချီရမယ်။ (၃) ရှိခိုးတဲ့အခါ မထေရ်ကြီးရဲ့ခြေကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရမယ်။(၄) ချစ်ခင်ကြည်ညိုခြင်းကို ဖြစ်စေရပါမယ်။ (၅) လေးစားမြတ်နိုးတဲ့ အမူအရာရှိရမယ်။ ထိုအင်္ဂါ (၅)ချက်နဲ့ ရဟန်းငယ်က မထေရ်ကြီးများ ရှိခိုးခြင်းကို ထေရဝန္ဒနာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ (သုတ္တနိပါတ်ပါဠိတော်၊ စူဠဝဂ်၊ နိဂြောဓကပ္ပသုတ်၊ (သုတ္တနိပါတ၊ ပါ၊ ၃၃၀)။ (သီလက္ခန်ဋီကာသစ်၊ ဒုတိယအုပ်၊ စာမျက်နှာ(၁၈)၊ (မဟာသုတဒီပနီကျမ်း၊ ပထမတွဲ)

ယခု ဖော်ပြခဲ့တဲ့ ရှိခိုးနည်းများကတော့ ကျမ်းဂန်လာ ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ကျင့်သုံးတဲ့နည်းများ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ ရှိခိုးနည်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြည့်စုံလောက်ပြီမို့ ဒီမျှနဲ့ပဲ နိဂုံးချုပ်ရင်း ရှိခိုးနည်းလေး မှန်ကန်စွာ လိုက်နာကျင့်သုံးနိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုလျှက်..........။

အရှင်ကောမလ ဆန်နီနေမင်း ငသိုင်းချောင်းကျေးရွာ၊ အိုက်စောက်ကျေးရွာတွင် ဟောကြားခဲ့သောတရားမှ အွန်လိုင်းစာဖတ်ပရိတ်သတ်များအတွက် ပြန်လည်တင်ပြပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဖိုးသူတော် (www.phothutaw.com)
Credit: Myawady
 
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top