Property Expo
×

ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္က သူေဌးႀကီး တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူက ”ေန႔တိုင္း ကုသိုလ္ျဖစ္ေစရမယ္” လို႔ အဓိ႒ာန္ၿပီး ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို အိမ္မွာ ဆြမ္းခံၾကြေစပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဆြမ္းေလာင္းလွွွွွွွွွွွွွွွွွွဴလာလိုက္တာ ကာလတစ္ခုမွာေတာ့ သူတို႔ ရပ္ကြက္ကို သူခိုးသူ၀ွက္ေတြ မၾကာခဏ လာလာကပ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇနီးလုပ္သူက အိမ္ ၿခံ ၀င္းတံခါးကို အၿမဲပိတ္ခိုင္းထားလိုက္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြက ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးကိုၾကည့္ၿပီး ျပန္လွည့္သြားၾကပါတယ္။ ပထမေတာ့ အိမ္ရွင္သူေဌးႀကီးက စီးပြားေရးအလုပ္ေတြနဲ႔ ရႈပ္ေနတဲ့အတြက္ သတိမထားမိပါဘူး။ တစ္ေန႔ အလုပ္အားတဲ့ရက္ သံဃာေတာ္ေတြ ၾကြမလာတာ ေတြ႕တာနဲ႔ အိမ္ရွင္ဇနီးကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။

“ရွင္မေရ အိမ္မွာ သံဃာေတာ္ေတြေကာ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းခံၾကြရဲ႕လား”

“အခုတေလာ မၾကြျဖစ္ၾကပါဘူး”

“ဟင္…. ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“အခုတေလာ ရပ္ကြက္မွာ သူခိုးေတြ ကပ္ကပ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္တံခါးကို အၿမဲေသာ့ခတ္ထားရတယ္”

“အို.. ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ေစာေစာကေျပာေရာေပါ့။ ဆြမ္းဒါနကုသိုလ္ကေတာ့ မရလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ဆြမ္းေလာင္းႏိုင္ေအာင္ေတာ့ စီစဥ္ေပးပါဦးမယ္”

အိမ္ရွင္သူေဌးႀကီးက အိမ္ရွင္မကို အဲဒီလိုေျပာၿပီး သူနဲ႔သိကြ်မ္းတဲ့ လူငယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ဆီ သြားပါတယ္။ လူငယ္ေလးကိုေတြ႕ေတာ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး

“ေမာင္ရင္ေလးရယ္ ဦးတို႔တံခါးကို အထူးလံုၿခံဳေအာင္ ေစာင့္ေပးပါ။ ရဟန္းသံဃာေတြ ၾကြလာတဲ့အခါ တံခါးဖြင့္ေပးၿပီး၊ သံဃာေတြ အိမ္ထဲေရာက္တဲ့အခါ တံခါးကို ေသခ်ာျပန္ပိတ္ေပးပါ။ ေမာင္ရင္ေလးအတြက္လည္း လခမ်ားမ်ား ေပးပါ့မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

လူငယ္ေကာင္းေလးကလည္း “ကြ်န္ေတာ္ ဦးတို႔ စိတ္တိုင္းက် ေဆာက္ရြက္ေပးပါ့မယ္” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ လူငယ္ေလးဟာ သူေဌးႀကီးအိမ္မွာ တံခါးေစာင့္ရာထူး ရသြားေရာပဲ ဆိုပါေတာ့ အလုပ္၀င္ကတည္းက လူငယ္ေလးဟာ သူ႔ရဲ႕စိတ္ကို အထူးပဲ ေစာင့္ေရွာက္ထားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္အမူအရာတိုင္းကို သတိကပ္ထားပါတယ္။

ရဟန္းသံဃာေတြ ၾကြလာလို႔ တံခါးဖြင့္ရၿပီဆိုရင္ လူငယ္ေလးက “ငါ့ရဲ႕ တံခါးဖြင့္ေပးမႈေၾကာင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ဆြမ္းခံၾကြ ဘုဥ္းေပးႏိုင္ပါေစ။ အိမ္ရွင္ မိသားစုေတြလည္း ကုသိုလ္၀တ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာနဲ႔ ျပဳႏိုင္ၾကပါေစ” လို႔ ေမတၱာစိတ္ကေလး ညြတ္ၿပီး ျပန္ပိတ္္ပါတယ္။

သံဃာေတာ္ေတြ အိမ္ထဲေရာက္တဲ့အခါမွာလည္း ဆြမ္းစားဖို႔အတြက္ ကူလုပ္ေပးျပန္ပါတယ္။ ကူလုပ္ေနတဲ့အခါတိုင္း အလုပ္တစ္ခုလို သေဘာမထားဘဲ၊ ကုသိုလ္ေတြလို႔ပဲ သေဘာထားၿပီး ေမတၱာစိတ္ကေလးကို အထူးညြတ္ညြတ္ၿပီးကူပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြ ဆြမ္းစားၿပီးလို႔ သရဏဂံု သီလေပးတဲ့အခါ ၀င္ယူသလို၊ တရားေဟာၿပီးလို႔ အလွဴရွင္ျဖစ္တဲ့ အိမ္ရွင္ေတြက ေရစက္ခ် အမွ်ေပးေ၀တဲ့အခါမွာလည္း စိတ္ကေလးကို အထူးပဲ သတိကပ္ၿပီး ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ သာဓုေခၚပါတယ္။

အလုပ္တိုင္းကို အလုပ္လို သေဘာမထားဘဲကုသိုလ္ေတြလိုပဲ ႏွလံုးသြင္းထားမိတဲ့အတြက္ လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ကို ပင္ပန္းတယ္လို႔ အာရုံမျပဳမိေတာ့သလို “ငါက ဒီအိမ္မွာ တံခါးေစာင့္ရတဲ့ အနိမ့္ဆံုး ရာထူးပဲ” ဆိုၿပီးလည္း သိမ္ငယ္မေနေတာ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေသလြန္တဲ့အခါမွာေတာ့ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားႀကီးဟာ ယာမာနတ္ျပည္မွာ သြားျဖစ္ပါတယ္။ တံခါးေစာင့္လူငယ္ေလးကေတာ့ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ အလြန္လွတဲ့ ေရႊဗိမာန္ႀကီးနဲ႔ သြားျဖစ္ပါတယ္။ အလြန္လွတဲ့ နတ္သမီးေတြကလည္း တစ္ဖက္ငါးရာနဲ႔ပါ။ နတ္သမီးေလးေတြက သူ႔ကို ဘယ္လိုေခၚၾကသလဲဆိုေတာ့ “ကိုကို တံခါးေစာင့္နတ္သားေလး” တဲ့။ လူ႔ျပည္က တံခါးေစာင့္ဘ၀ကေန ေရာက္လာတဲ့အတြက္ “ကိုကို တံခါးေစာင့္ နတ္သားေလး” လို႔ ေခၚၾကတာပါ။

က်န္တဲ့၀န္းက်င္က နတ္သားေတြကလည္း တံခါးေစာင့္ နတ္သားေလးလို႔ပဲ ေခၚၾကပါတယ္။ နတ္သားတစ္ျဖစ္လဲ လူငယ္ကေလးကလည္း သူ႔ကို တံခါးေစာင့္နတ္သားေလးလို႔ ေခၚၾကတာကို လံုး၀စိတ္မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီလိုေခၚတဲ့အတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ ပိုေတာင္ဂုဏ္ယူပါသတဲ့။ သူ႔ရဲ႕ သာမန္ တံခါးေစာင့္အလုပ္ကေလးက ဒီဘ၀ေရာက္ေအာင္ ပို႕ေပးလိုက္လို႔ပါတဲ့။ ဒီစာေရးေနဆဲ၊ ဒီစာဖတ္ေနဆဲမွာ တံခါးေစာင့္ နတ္သားကေလးကေတာ့ နတ္သမီးတစ္ဖက္ငါးရာနဲ႔ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္အထိ ေပ်ာ္ရႊင္ဆဲရွိခ်င္ရွိဦးမွာပါပဲ။

*************

ခႏၶာရွိေနတဲ့အတြက္ မိသားစုရွိေနတဲ့အတြက္ အရြယ္ေရာက္လာရင္ ၀န္တမ္းေတာ့ လုပ္ရမွာပါ။ ပုဂၢလိက၀န္တမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အစိုးရ၀န္တမ္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုေပါ့။

ဒီေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္လို၀န္ထမ္းပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျဖတ္သန္းမလဲ။

ကိုးနာရီခြဲ ဆယ္နာရီေလာက္ ရုံးတက္၊ ေလးနာရီခြဲေလာက္ ရုံးဆင္း၊ ရုံးခ်ိန္ အလုပ္အားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ စုစု, စုစုနဲ႔ သူတစ္ပါးအတင္းေျပာ၊ ကိုယ့္ထက္သာသြားတဲ့လူကို မနာလို ဣႆာမစၦရိယျဖစ္၊ ၀န္ထမ္းဘ၀ကို အဲဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျဖတ္သန္းမလား ……?

…………………………………

အဲဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ျဖတ္သန္းရင္ေတာ့ ေသတဲ့အခါ အထက္မတက္ဘဲ ေအာက္စိုက္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ရင္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ လူ႔ဘ၀ကို ရထားတာပါ။ နိဗၺာန္မရေသးရင္ေတာင္ ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္ရွိရွိေလးေတာ့ ေနသြားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

အဲဒီအတြက္ အဓိက,ကေတာ့ စိတ္ကေလးပါပဲ။ ေကာင္းတာျပဳခ်င္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ၊ မေကာင္းတာျပဳခ်င္တာလည္း ဒီစိတ္ပဲ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ကေလးကို ျမင့္ျမတ္တဲ့လမ္းေၾကာင္းေလးေပၚကို တင္ေပးလိုက္ရုံပါပဲ။

အသိေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူက ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ လုပ္ပါတယ္။ သူက ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခုကို အေသလက္ကိုင္ထားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္က “ေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရင္ ေကာင္းတဲ့အက်ိဳး ေပးမယ္၊ မေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရင္ မေကာင္းတဲ့အက်ိဳး ေပးမယ္” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးပါ။

ဒီေဆာင္ပုဒ္ကေလးကို သူက တစ္ေန႔သံုးႀကိမ္ေလာက္ ရင္ထဲေရာက္ေနေအာင္ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ပါသတဲ့။ အဲဒီေဆာင္ပုဒ္ကေလးနဲ႔ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ပါသတဲ့။

ဒီေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ ရာထူးေလးေတြ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ တိုးတိုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုမၸဏီရဲ႕စရိတ္နဲ႔ပဲ အျပင္သင္တန္းေတြပါ တက္ခြင့္ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူနဲ႕အတူတူ အလုပ္၀င္ဖက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕အေပၚ အၿမဲ၀န္တိုေနပါသတဲ့။

အဲဒီ၀န္တိုေနတဲ့ သူနဲ႔လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မိတ္ေဆြဟာ ရာထူးက တိုးတိုးမလာဘဲ ဒံုရင္းဒံုရင္းအတိုင္းပါပဲတဲ့။

ဒါကိုၾကည့္ၿပီး သူက ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းျပန္သလဲဆိုေတာ့ “ေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရင္ ေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးေပးတယ္၊ မေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရင္ မေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးေပးတယ္” လို႔ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ပါသတဲ့။ ႏွလံုးသြင္းတဲ့ေနရာမွာ သူတစ္ပါး ရာထူးမတက္တာကို ၀မ္းသာစိတ္နဲ႔ ႏွလံုးသြင္းတာမဟုတ္ဘဲ မေကာင္းတဲ့စိတ္ရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးကို သံေ၀ဂစိတ္နဲ႔ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္တာပါတဲ့။

ေကာင္ေလးက သူ႔ရဲ႕လက္ေတြ႕ဘ၀နဲ႔ အသံုးတည့္ေနလို႔ ဆင္ျခင္ေနေပမယ့္ သူ ျခင္ဆင္ေနတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးက ဘယ္ပါဠိက လာတယ္ဆိုတာေတာ့ သူ မသိပါဘူးတဲ့။ တကယ္ေတာ့ ပါဠိကို သိတာမသိတာက သိပ္ၿပီးအေရးမႀကီးလွပါဘူး။ ကိုယ္နားလည္တဲ့ ဘာသာစကားနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာ အသံုးတည့္ေနရင္ ၿပီးတာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ စာဖတ္သူေတြကေတာ့ ပါဠိေလးကို ဗဟုသုတအျဖစ္ မွတ္ထားလိုက္ပါဦး။

ကုသလံ အန၀ဇၨ သုခ ၀ိပါက လကၡဏံ

ကုသိုလ္ဟာ အျပစ္ကင္းၿပီး ေကာင္းက်ိဳးကိုေပးျခင္း လကၡဏာရွိတယ္။

အကုသလံ သာ၀ဇၨ ဒုကၡ ၀ိပါက လကၡဏံ

အကုသိုလ္ဟာ အျပစ္ႏွင့္တကြ မေကာင္းက်ိဳးကိုေပးျခင္း လကၡဏာရွိတယ္

ဒါက ပါဠိရွိတဲ့အတိုင္း တိုက္ရိုက္ ျမန္မာျပန္ ေပးတာပါ။ တကယ္လို႔ ကိုယ္က ပါဠိေလးပါတြဲၿပီး ဆင္ျခင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဆင္ျခင္လို႔ရေအာင္ပါ။

ဘယ္လိုပဲဆင္ျခင္ဆင္ျခင္ ကိုယ့္ရဲ႕လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာ အသံုးတည့္ေနဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။

ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္မွာ သိဖို႔ရယ္၊ က်င့္ဖို႔ရယ္ ဆိုၿပီး အဆင့္ႏွစ္ဆင့္ ရွိပါတယ္။ ပထမ သိေအာင္ ေလ့လာရပါမယ္၊ ဒုတိယအသိကို အေျခခံၿပီး လက္ေတြ႕ က်င့္သံုးၾကည့္ရပါမယ္။

ကဲ… ဥပမာပဲ ထားပါေတာ့။ ျမန္မာ့အသံက ေဆးပညာရပ္ဆိုင္ရာ တစ္ခုကို ထုတ္လႊင့္ေတာ့မယ္ ဆိုပါစို႔။ အသံလႊင့္ဖို႔အတြက္ တစ္ေယာက္တည္း လႊင့္လို႔ မရပါဘူး။ အနည္းဆံုး ၀န္တမ္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ လုပ္ၾကရေတာ့မွာပါ။ အသံလႊင့္ဖို႔ ေဆးပညာဆိုင္ရာစာစုကို ကြန္ျပဴတာ စာစီမယ္၊ စာစီတဲ့သူကလည္း “ငါစီလိုက္တဲ့ စာေလးဖတ္ၿပီး ျပည္သူ ျပည္သားေတြ ေဆးဗဟုသုတေလးေတြရၿပီး ကိုယ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ၊ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ” ဆိုၿပီး ေမတၱာစိတ္ညြတ္ၿပီး စာစီမယ္ဆိုရင္ ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။

ဒီလိုပါပဲ အသံလႊင့္ခ်က္ကို ဖတ္ၾကားမယ့္သူ၊ အသံဖမ္းမယ့္သူ၊ စက္ကိုႀကီးႀကပ္မယ့္သူ၊ မီးကိုဂရုစိုက္ၿပီး ၾကည့္ေပးမယ့္သူ၊ အသံလႊင့္ေနတုန္း ၀င္းတံခါးကို ေစာင့္ေပးေနမယ့္သူ စသည္ျဖင့္ အမ်ားႀကီးပါပဲ။

အသံလႊင့္ဖို႔ စီစဥ္အားထုတ္သူအားလံုးဟာ အလုပ္လုပ္ေနၾကဆဲမွာ “ငါတို႔ထုတ္လႊင့္တဲ့ ေဆးပညာ ဗဟုသုတေလးေတြကို နားေထာင္ၿပီး ျပည္သူျပည္သားေတြ ေဆးပညာဗဟုသုတေတြ ရၾကပါေစ၊ ကိုယ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ။ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ” လို႔ ေမတၱာစိတ္ကေလးညြတ္ၿပီး လႊင့္ေနရင္ ေမတၱာကုသိုလ္ေတြ တစ္ေလွႀကီး ရေနတာပါ။

ဒီလို ေကာင္းတဲ့စိတ္ကေလး ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြကလည္း ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ ျဖစ္ေနမွာျဖစ္သလို ေသလြန္တဲ့အခါမွာလည္း နတ္ျပည္မွာ နတ္သမီး တစ္ဖက္ငါးရာက အသင့္ႀကိဳေနဦးမွာပါ။ ကိုယ္က အမ်ိဳးသမီးဆိုရင္လည္း နတ္သမီးလွလွေလး ျဖစ္ဦးမွာပါ။

ေနာက္အက်ိဳးတစ္ခုကေတာ့ အဘိဓမၼာ သေဘာတရားအရ စိတ္ဆိုတာ အာရုံႏွစ္ခု ယူလို႔ရတာ မဟုတ္ေတာ့ ေမတၱာစိတ္ကေလး ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ၀န္ထမ္းအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး မနာလို၀န္တိုတတ္တဲ့ ဣႆာမစၦရိယစိတ္လည္း ျဖစ္မေနေတာ့ပါဘူး။ မေကာင္းတဲ့စိတ္က ကိုယ့္သႏၱာန္မွာ ရွိမေနတဲ့အတြက္ ေနရထိုင္ရ လုပ္ရကိုင္ရတာလည္း ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ပါတယ္။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ အလုပ္လုပ္ရတာလည္း ပင္ပန္းတယ္လို႔ မထင္ေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီအရသာဟာ ဘာနဲ႔မွလဲလို႔ မရပါဘူး။

အလုပ္အားေနတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာလည္း အပိုအဆစ္အေနနဲ႔ ရုံးမွာ တံျမက္စည္းလွည္းေနလိုက္မယ္၊ ျပတင္းေပါက္တံခါးေတြကိုလည္း အ၀တ္စုတ္ကေလးတစ္ခုနဲ႔ ဖုန္လိုက္သုတ္ေပးေနလိုက္မယ္၊ ေသာက္ေရအိုးေတြကို ေရျဖည့္မယ္၊ ေသာက္ေရခြက္ကေလးေတြကို တိုက္ခြ်တ္ေဆးေၾကာမယ္၊ အမ်ားသံုး အိမ္သာကိုလည္း သန္႔ရွင္းေရး သြားလုပ္ေပးေနလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ပိုက္ဆံမကုန္ဘဲနဲ႔ ကုသိုလ္ေတြ ရေနတာပါ။

ေနာက္ အပိုအဆစ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ရုံးဆင္းခါနီးမွာလည္း “ဒီေန႔ျပဳေသာ ကုသိုလ္အဖို႔ကို ဤရုံးကို ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကေသာ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္အေပါင္းအား လည္းေကာင္း၊ ဤမဟာပထ၀ီေျမႀကီးကို ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကေသာ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္အေပါင္းအား လည္းေကာင္း၊ အမွ် အမွ် အမွ် ေပးေ၀ငွပါ၏။ အမွ် အမ်ွ အမွ် ယူေတာ္မူၾကပါ” လို႔ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြကိုလည္း အမွ်ေပးေ၀လိုက္ပါဦး။

တကယ္လို႔ ဘ၀မွာ အခက္အခဲတစ္စံုတစ္ရာနဲ႔ ႀကံဳလာတဲ့အခါ ကိုယ္ေန႔စဥ္ အမွ်ေပးေ၀ခဲ့တဲ့ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြကို တိုင္တည္ၿပီး အကူအညီ ေတာင္းလို႔လည္း ရပါတယ္။ အမွ်ေပးေ၀ထားတဲ့ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြကလည္း ကူညီမစမွာပါ။

ေရေသာက္တဲ့အခါတိုင္း “ဤေရေအးျမသလို ငါ့ရဲ႕လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ရုံးသူရုံးသားေတြလည္း စိတ္ေကာ ရုပ္ေကာ ေအးျမၾကပါေစ” လို႔ ေမတၱာပို႔ ေသာက္မယ္။ အားတဲ့အခါေလးေတြမွာလည္း မ်က္လံုးေလးမွိတ္ၿပီး “ဒီရုံးမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ ရုံးသူရုံးသားအားလံုး ကိုယ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ၊ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ၊ အစစအရာရာ အဆင္ေျပၾကပါေစ” လို႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ရုံးသူရုံးသားေတြကို သီးသန္႔ သီးျခားေလး ၀တ္တစ္ခုလိုထားၿပီး ေမတၱာပို႔ေပး ေနလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနတာပါ။ ကိုယ္က သူတို႔ရဲ႕ ေမတၱာကို လိုခ်င္ရင္ ကိုယ္က အရင္ေပးရမွာပါ။

ေတြ႕ၾကဆံုၾကတယ္ဆိုတာလည္း တကယ့္ခဏေလးပါ။ တစ္သက္လံုး ေတြ႕မေနၾကပါဘူး။ အခ်ိန္ေစ့ေတာ့လည္း ခြဲၾကရမွာပါ။ ေတြ႕ခိုက္ဆံုခိုက္ေလးမွာ ေမတၱာနဲ႔ေနၾကတာေတာ့ အေကာင္းဆံုးေနထိုင္မႈပါပဲ။

အဲဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ မထားသင့္တဲ့ စိတ္ေတြထားၿပီး ေသသြားရင္ ေရာက္ရာဂတိက သိပ္ၿပီးမေကာင္းႏိုင္ပါဘူး။

ကုသိုလ္ဆိုတာ ရွင္တစ္ေထာင္ ရွင္တစ္ေသာင္းျပဳေပးမွ၊ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ေဆာက္လွဴမွ ကုသိုလ္မဟုတ္ပါဘူး။ စာ၀တ္ေနေရးအတြက္ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြဟာလည္း စိတ္ထားတတ္ရင္ ကုသိုလ္ေတြပါပဲ။ ဘာမွ မခက္လွပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ကေလးကို အမည္ေလး ေျပာင္းတပ္ေပးလိုက္ရုံပါပဲ။ စိတ္ကို စိတ္နဲ႔ပဲ ျပန္ေျပာင္းေပးရတာဆိုေတာ့ ဘာမွလည္း မပင္ပန္းပါဘူး။

အရာ၀တၱဳေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စိတ္ကပဲနာမည္ေတြ လိုက္တပ္ထားတာပါ။ စိတ္တပ္ထားတဲ့ နာမည္ေလးေတြကို ကိုယ္က သတိနဲ႔ျပန္ၿပီး နာမည္ေလး ျပန္ေျပာင္းတပ္လိုက္ရုံပါပဲ။ ရုံးမွာလုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြကို ဒါေတြဟာ ကုသိုလ္ေတြလို႔ နာမည္ေျပာင္းတတ္လိုက္ရုံပါပဲ။ မခက္ပါဘူး။

အဲဒီလိုသာ ကိုယ့္စိတ္ကေလးကို က်င့္က်င့္ေပးသြားရင္ မၾကာခင္မွာ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမွာပါ။ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္တဲ့သူကို ေနရာတိုင္းက လိုခ်င္ၾကပါတယ္။

ဒီလိုပါပဲ။ အက်င့္ဆိုတာ က်င့္က်င့္ၿပီး ယူသြားရတာပါပဲ။ အက်င့္ဆိုတာ က်င့္ပါမ်ားသြားရင္ အထံု ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ အထံုျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အထူးေၾကာင့္ၾကစိုက္စရာ မလိုေတာ့ဘဲ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အလိုလို ေမတၱာစိတ္ကေလး ညြတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေမတၱာစိတ္ရွိေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာဟာၾကည္ၿပီး သိပ္သိသာေနတတ္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာၾကည္ေနတဲ့အတြက္ ျမင္ရတဲ့လူတိုင္းကလည္း အလိုလိုခ်စ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေသတဲ့အခါက်ရင္လည္း နတ္ျပည္ကို ေရာက္ရဦးမွာပါ။

***********

ကဲ …. စာဖတ္သူ၊ မနက္ျဖန္ကစၿပီး ရုံးတက္ရင္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေမတၱာစိတ္ကေလးညြတ္ၿပီးလုပ္ေတာ့ေနာ္။ ရာထူးေတြ ျမန္ျမန္တိုးၿပီး လူခ်စ္လူခင္မ်ားသြားေအာင္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေသတဲ့အခါမွာလည္း တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ ……………လို႔ပါ။


ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit:ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ)

#Unicode Version
မြတ်စွာဘုရားလက်ထက်တော်က သူဌေးကြီး တစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ သူက ”နေ့တိုင်း ကုသိုလ်ဖြစ်စေရမယ်” လို့ အဓိဋ္ဌာန်ပြီး ရဟန်းသံဃာတော်တွေကို အိမ်မှာ ဆွမ်းခံကြွစေပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ဆွမ်းလောင်းလှှှှှှှှှှှှှှှှှှူလာလိုက်တာ ကာလတစ်ခုမှာတော့ သူတို့ ရပ်ကွက်ကို သူခိုးသူဝှက်တွေ မကြာခဏ လာလာကပ်လာပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဇနီးလုပ်သူက အိမ်ခြံဝင်းတံခါးကို အမြဲပိတ်ခိုင်းထားလိုက်ပါတယ်။

ဒီတော့ ဆွမ်းခံကြွလာတဲ့ ရဟန်းသံဃာတော်တွေက ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကိုကြည့်ပြီး ပြန်လှည့်သွားကြပါတယ်။ ပထမတော့ အိမ်ရှင်သူဌေးကြီးက စီးပွားရေးအလုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်နေတဲ့အတွက် သတိမထားမိပါဘူး။ တစ်နေ့ အလုပ်အားတဲ့ရက် သံဃာတော်တွေ ကြွမလာတာ တွေ့တာနဲ့ အိမ်ရှင်ဇနီးကို မေးကြည့်ပါတယ်။

“ရှင်မရေ အိမ်မှာ သံဃာတော်တွေကော နေ့စဉ် ဆွမ်းခံကြွရဲ့လား”

“အခုတလော မကြွဖြစ်ကြပါဘူး”

“ဟင်…. ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အခုတလော ရပ်ကွက်မှာ သူခိုးတွေ ကပ်ကပ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် အိမ်တံခါးကို အမြဲသော့ခတ်ထားရတယ်”

“အို.. ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ စောစောကပြောရောပေါ့။ ဆွမ်းဒါနကုသိုလ်ကတော့ မရလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဆွမ်းလောင်းနိုင်အောင်တော့ စီစဉ်ပေးပါဦးမယ်”

အိမ်ရှင်သူဌေးကြီးက အိမ်ရှင်မကို အဲဒီလိုပြောပြီး သူနဲ့သိကျွမ်းတဲ့ လူငယ်ကောင်လေးတစ်ယောက်ယောက်ဆီ သွားပါတယ်။ လူငယ်လေးကိုတွေ့တော့ အကျိုးအကြောင်းပြောပြပြီး

“မောင်ရင်လေးရယ် ဦးတို့တံခါးကို အထူးလုံခြုံအောင် စောင့်ပေးပါ။ ရဟန်းသံဃာတွေ ကြွလာတဲ့အခါ တံခါးဖွင့်ပေးပြီး၊ သံဃာတွေ အိမ်ထဲရောက်တဲ့အခါ တံခါးကို သေချာပြန်ပိတ်ပေးပါ။ မောင်ရင်လေးအတွက်လည်း လခများများ ပေးပါ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

လူငယ်ကောင်းလေးကလည်း “ကျွန်တော် ဦးတို့ စိတ်တိုင်းကျ ဆောက်ရွက်ပေးပါ့မယ်” လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ လူငယ်လေးဟာ သူဌေးကြီးအိမ်မှာ တံခါးစောင့်ရာထူး ရသွားရောပဲ ဆိုပါတော့ အလုပ်ဝင်ကတည်းက လူငယ်လေးဟာ သူ့ရဲ့စိတ်ကို အထူးပဲ စောင့်ရှောက်ထားပါတယ်။ အထူးသဖြင့်တော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်အမူအရာတိုင်းကို သတိကပ်ထားပါတယ်။

ရဟန်းသံဃာတွေ ကြွလာလို့ တံခါးဖွင့်ရပြီဆိုရင် လူငယ်လေးက “ငါ့ရဲ့ တံခါးဖွင့်ပေးမှုကြောင့် ရဟန်းသံဃာတော်တွေ စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ချမ်းသာနဲ့ ဆွမ်းခံကြွ ဘုဉ်းပေးနိုင်ပါစေ။ အိမ်ရှင် မိသားစုတွေလည်း ကုသိုလ်ဝတ်ကို စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ချမ်းသာနဲ့ ပြုနိုင်ကြပါစေ” လို့ မေတ္တာစိတ်ကလေး ညွတ်ပြီး ပြန်ပိတ်ပါတယ်။

သံဃာတော်တွေ အိမ်ထဲရောက်တဲ့အခါမှာလည်း ဆွမ်းစားဖို့အတွက် ကူလုပ်ပေးပြန်ပါတယ်။ ကူလုပ်နေတဲ့အခါတိုင်း အလုပ်တစ်ခုလို သဘောမထားဘဲ၊ ကုသိုလ်တွေလို့ပဲ သဘောထားပြီး မေတ္တာစိတ်ကလေးကို အထူးညွတ်ညွတ်ပြီးကူပါတယ်။ သံဃာတော်တွေ ဆွမ်းစားပြီးလို့ သရဏဂုံ သီလပေးတဲ့အခါ ဝင်ယူသလို၊ တရားဟောပြီးလို့ အလှူရှင်ဖြစ်တဲ့ အိမ်ရှင်တွေက ရေစက်ချ အမျှပေးဝေတဲ့အခါမှာလည်း စိတ်ကလေးကို အထူးပဲ သတိကပ်ပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ သာဓုခေါ်ပါတယ်။

အလုပ်တိုင်းကို အလုပ်လို သဘောမထားဘဲကုသိုလ်တွေလိုပဲ နှလုံးသွင်းထားမိတဲ့အတွက် လုပ်နေရတဲ့အလုပ်ကို ပင်ပန်းတယ်လို့ အာရုံမပြုမိတော့သလို “ငါက ဒီအိမ်မှာ တံခါးစောင့်ရတဲ့ အနိမ့်ဆုံး ရာထူးပဲ” ဆိုပြီးလည်း သိမ်ငယ်မနေတော့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ့ သေလွန်တဲ့အခါမှာတော့ အိမ်ရှင်အမျိုးသားကြီးဟာ ယာမာနတ်ပြည်မှာ သွားဖြစ်ပါတယ်။ တံခါးစောင့်လူငယ်လေးကတော့ တာဝတိံသာနတ်ပြည်မှာ အလွန်လှတဲ့ ရွှေဗိမာန်ကြီးနဲ့ သွားဖြစ်ပါတယ်။ အလွန်လှတဲ့ နတ်သမီးတွေကလည်း တစ်ဖက်ငါးရာနဲ့ပါ။ နတ်သမီးလေးတွေက သူ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ကြသလဲဆိုတော့ “ကိုကို တံခါးစောင့်နတ်သားလေး” တဲ့။ လူ့ပြည်က တံခါးစောင့်ဘဝကနေ ရောက်လာတဲ့အတွက် “ကိုကို တံခါးစောင့် နတ်သားလေး” လို့ ခေါ်ကြတာပါ။

ကျန်တဲ့ဝန်းကျင်က နတ်သားတွေကလည်း တံခါးစောင့် နတ်သားလေးလို့ပဲ ခေါ်ကြပါတယ်။ နတ်သားတစ်ဖြစ်လဲ လူငယ်ကလေးကလည်း သူ့ကို တံခါးစောင့်နတ်သားလေးလို့ ခေါ်ကြတာကို လုံးဝစိတ်မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီလိုခေါ်တဲ့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ပိုတောင်ဂုဏ်ယူပါသတဲ့။ သူ့ရဲ့ သာမန် တံခါးစောင့်အလုပ်ကလေးက ဒီဘဝရောက်အောင် ပို့ပေးလိုက်လို့ပါတဲ့။ ဒီစာရေးနေဆဲ၊ ဒီစာဖတ်နေဆဲမှာ တံခါးစောင့် နတ်သားကလေးကတော့ နတ်သမီးတစ်ဖက်ငါးရာနဲ့ တာဝတိံသာနတ်ပြည်မှာ ဒီနေ့ ဒီအချိန်အထိ ပျော်ရွှင်ဆဲရှိချင်ရှိဦးမှာပါပဲ။

*************

ခန္ဓာရှိနေတဲ့အတွက် မိသားစုရှိနေတဲ့အတွက် အရွယ်ရောက်လာရင် ဝန်တမ်းတော့ လုပ်ရမှာပါ။ ပုဂ္ဂလိကဝန်တမ်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစိုးရဝန်တမ်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုပေါ့။

ဒီတော့ ကိုယ်က ဘယ်လိုဝန်ထမ်းပုံစံမျိုးနဲ့ ဖြတ်သန်းမလဲ။

ကိုးနာရီခွဲ ဆယ်နာရီလောက် ရုံးတက်၊ လေးနာရီခွဲလောက် ရုံးဆင်း၊ ရုံးချိန် အလုပ်အားတဲ့အချိန်တွေမှာ စုစု, စုစုနဲ့ သူတစ်ပါးအတင်းပြော၊ ကိုယ့်ထက်သာသွားတဲ့လူကို မနာလို ဣဿာမစ္ဆရိယဖြစ်၊ ဝန်ထမ်းဘဝကို အဲဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဖြတ်သန်းမလား ……?

…………………………………

အဲဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဖြတ်သန်းရင်တော့ သေတဲ့အခါ အထက်မတက်ဘဲ အောက်စိုက်သွားနိုင်ပါတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာပြန်ကြည့်ရင် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ လူ့ဘဝကို ရထားတာပါ။ နိဗ္ဗာန်မရသေးရင်တောင် ဘဝကို အဓိပ္ပါယ်ရှိရှိလေးတော့ နေသွားဖို့ ကောင်းပါတယ်။

အဲဒီအတွက် အဓိက,ကတော့ စိတ်ကလေးပါပဲ။ ကောင်းတာပြုချင်တာလည်း ဒီစိတ်ပဲ၊ မကောင်းတာပြုချင်တာလည်း ဒီစိတ်ပဲ။ ဒီတော့ ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ကလေးကို မြင့်မြတ်တဲ့လမ်းကြောင်းလေးပေါ်ကို တင်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။

အသိကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ သူက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ လုပ်ပါတယ်။ သူက ဆောင်ပုဒ်တစ်ခုကို အသေလက်ကိုင်ထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဆောင်ပုဒ်က “ကောင်းတဲ့စိတ်ထားရင် ကောင်းတဲ့အကျိုး ပေးမယ်၊ မကောင်းတဲ့စိတ်ထားရင် မကောင်းတဲ့အကျိုး ပေးမယ်” ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ်ကလေးပါ။

ဒီဆောင်ပုဒ်ကလေးကို သူက တစ်နေ့သုံးကြိမ်လောက် ရင်ထဲရောက်နေအောင် နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်ပါသတဲ့။ အဲဒီဆောင်ပုဒ်ကလေးနဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ပါသတဲ့။

ဒီတော့ သူ့အနေနဲ့ ရာထူးလေးတွေ ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ တိုးတိုးသွားခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကုမ္ပဏီရဲ့စရိတ်နဲ့ပဲ အပြင်သင်တန်းတွေပါ တက်ခွင့်ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သူနဲ့အတူတူ အလုပ်ဝင်ဖက်တစ်ယောက်ကတော့ သူ့အပေါ် အမြဲဝန်တိုနေပါသတဲ့။

အဲဒီဝန်တိုနေတဲ့ သူနဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မိတ်ဆွေဟာ ရာထူးက တိုးတိုးမလာဘဲ ဒုံရင်းဒုံရင်းအတိုင်းပါပဲတဲ့။

ဒါကိုကြည့်ပြီး သူက ဘယ်လိုနှလုံးသွင်းပြန်သလဲဆိုတော့ “ကောင်းတဲ့စိတ်ထားရင် ကောင်းတဲ့ အကျိုးပေးတယ်၊ မကောင်းတဲ့စိတ်ထားရင် မကောင်းတဲ့ အကျိုးပေးတယ်” လို့ နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်ပါသတဲ့။ နှလုံးသွင်းတဲ့နေရာမှာ သူတစ်ပါး ရာထူးမတက်တာကို ဝမ်းသာစိတ်နဲ့ နှလုံးသွင်းတာမဟုတ်ဘဲ မကောင်းတဲ့စိတ်ရဲ့ ဆိုးကျိုးကို သံဝေဂစိတ်နဲ့ နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်တာပါတဲ့။

ကောင်လေးက သူ့ရဲ့လက်တွေ့ဘဝနဲ့ အသုံးတည့်နေလို့ ဆင်ခြင်နေပေမယ့် သူ ခြင်ဆင်နေတဲ့ ဆောင်ပုဒ်ကလေးက ဘယ်ပါဠိက လာတယ်ဆိုတာတော့ သူ မသိပါဘူးတဲ့။ တကယ်တော့ ပါဠိကို သိတာမသိတာက သိပ်ပြီးအရေးမကြီးလှပါဘူး။ ကိုယ်နားလည်တဲ့ ဘာသာစကားနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ လက်တွေ့ဘဝထဲမှာ အသုံးတည့်နေရင် ပြီးတာပါပဲ။

ဒါပေမယ့် စာဖတ်သူတွေကတော့ ပါဠိလေးကို ဗဟုသုတအဖြစ် မှတ်ထားလိုက်ပါဦး။

ကုသလံ အနဝဇ္ဇ သုခ ဝိပါက လက္ခဏံ

ကုသိုလ်ဟာ အပြစ်ကင်းပြီး ကောင်းကျိုးကိုပေးခြင်း လက္ခဏာရှိတယ်။

အကုသလံ သာဝဇ္ဇ ဒုက္ခ ဝိပါက လက္ခဏံ

အကုသိုလ်ဟာ အပြစ်နှင့်တကွ မကောင်းကျိုးကိုပေးခြင်း လက္ခဏာရှိတယ်

ဒါက ပါဠိရှိတဲ့အတိုင်း တိုက်ရိုက် မြန်မာပြန် ပေးတာပါ။ တကယ်လို့ ကိုယ်က ပါဠိလေးပါတွဲပြီး ဆင်ခြင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဆင်ခြင်လို့ရအောင်ပါ။

ဘယ်လိုပဲဆင်ခြင်ဆင်ခြင် ကိုယ့်ရဲ့လက်တွေ့ဘဝထဲမှာ အသုံးတည့်နေဖို့ပဲ အရေးကြီးပါတယ်။

ပုထုဇဉ်တစ်ယောက်မှာ သိဖို့ရယ်၊ ကျင့်ဖို့ရယ် ဆိုပြီး အဆင့်နှစ်ဆင့် ရှိပါတယ်။ ပထမ သိအောင် လေ့လာရပါမယ်၊ ဒုတိယအသိကို အခြေခံပြီး လက်တွေ့ ကျင့်သုံးကြည့်ရပါမယ်။

ကဲ… ဥပမာပဲ ထားပါတော့။ မြန်မာ့အသံက ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်တော့မယ် ဆိုပါစို့။ အသံလွှင့်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်တည်း လွှင့်လို့ မရပါဘူး။ အနည်းဆုံး ဝန်တမ်းနှစ်ဆယ်ကျော်လောက်နဲ့ လုပ်ကြရတော့မှာပါ။ အသံလွှင့်ဖို့ ဆေးပညာဆိုင်ရာစာစုကို ကွန်ပြူတာ စာစီမယ်၊ စာစီတဲ့သူကလည်း “ငါစီလိုက်တဲ့ စာလေးဖတ်ပြီး ပြည်သူ ပြည်သားတွေ ဆေးဗဟုသုတလေးတွေရပြီး ကိုယ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ၊ စိတ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ” ဆိုပြီး မေတ္တာစိတ်ညွတ်ပြီး စာစီမယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်တွေ ဖြစ်နေတာပါ။

ဒီလိုပါပဲ အသံလွှင့်ချက်ကို ဖတ်ကြားမယ့်သူ၊ အသံဖမ်းမယ့်သူ၊ စက်ကိုကြီးကြပ်မယ့်သူ၊ မီးကိုဂရုစိုက်ပြီး ကြည့်ပေးမယ့်သူ၊ အသံလွှင့်နေတုန်း ဝင်းတံခါးကို စောင့်ပေးနေမယ့်သူ စသည်ဖြင့် အများကြီးပါပဲ။

အသံလွှင့်ဖို့ စီစဉ်အားထုတ်သူအားလုံးဟာ အလုပ်လုပ်နေကြဆဲမှာ “ငါတို့ထုတ်လွှင့်တဲ့ ဆေးပညာ ဗဟုသုတလေးတွေကို နားထောင်ပြီး ပြည်သူပြည်သားတွေ ဆေးပညာဗဟုသုတတွေ ရကြပါစေ၊ ကိုယ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ။ စိတ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ” လို့ မေတ္တာစိတ်ကလေးညွတ်ပြီး လွှင့်နေရင် မေတ္တာကုသိုလ်တွေ တစ်လှေကြီး ရနေတာပါ။

ဒီလို ကောင်းတဲ့စိတ်ကလေး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ကောင်းကျိုးတွေကလည်း ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ ဖြစ်နေမှာဖြစ်သလို သေလွန်တဲ့အခါမှာလည်း နတ်ပြည်မှာ နတ်သမီး တစ်ဖက်ငါးရာက အသင့်ကြိုနေဦးမှာပါ။ ကိုယ်က အမျိုးသမီးဆိုရင်လည်း နတ်သမီးလှလှလေး ဖြစ်ဦးမှာပါ။

နောက်အကျိုးတစ်ခုကတော့ အဘိဓမ္မာ သဘောတရားအရ စိတ်ဆိုတာ အာရုံနှစ်ခု ယူလို့ရတာ မဟုတ်တော့ မေတ္တာစိတ်ကလေး ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဝန်ထမ်းအချင်းချင်း တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး မနာလိုဝန်တိုတတ်တဲ့ ဣဿာမစ္ဆရိယစိတ်လည်း ဖြစ်မနေတော့ပါဘူး။ မကောင်းတဲ့စိတ်က ကိုယ့်သန္တာန်မှာ ရှိမနေတဲ့အတွက် နေရထိုင်ရ လုပ်ရကိုင်ရတာလည်း ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းလေးနဲ့ ပျော်ရွှင်နေတတ်ပါတယ်။ စိတ်ပျော်ရွှင်နေရင် အလုပ်လုပ်ရတာလည်း ပင်ပန်းတယ်လို့ မထင်တော့ပါဘူး။

အဲဒီအရသာဟာ ဘာနဲ့မှလဲလို့ မရပါဘူး။

အလုပ်အားနေတဲ့အချိန်လေးတွေမှာလည်း အပိုအဆစ်အနေနဲ့ ရုံးမှာ တံမြက်စည်းလှည်းနေလိုက်မယ်၊ ပြတင်းပေါက်တံခါးတွေကိုလည်း အဝတ်စုတ်ကလေးတစ်ခုနဲ့ ဖုန်လိုက်သုတ်ပေးနေလိုက်မယ်၊ သောက်ရေအိုးတွေကို ရေဖြည့်မယ်၊ သောက်ရေခွက်ကလေးတွေကို တိုက်ချွတ်ဆေးကြောမယ်၊ အများသုံး အိမ်သာကိုလည်း သန့်ရှင်းရေး သွားလုပ်ပေးနေလိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း ပိုက်ဆံမကုန်ဘဲနဲ့ ကုသိုလ်တွေ ရနေတာပါ။

နောက် အပိုအဆစ်တစ်ခုအနေနဲ့ ရုံးဆင်းခါနီးမှာလည်း “ဒီနေ့ပြုသော ကုသိုလ်အဖို့ကို ဤရုံးကို စောင့်ရှောက်နေကြသော နတ်ကောင်းနတ်မြတ်အပေါင်းအား လည်းကောင်း၊ ဤမဟာပထဝီမြေကြီးကို စောင့်ရှောက်နေကြသော နတ်ကောင်းနတ်မြတ်အပေါင်းအား လည်းကောင်း၊ အမျှ အမျှ အမျှ ပေးဝေငှပါ၏။ အမျှ အမျှ အမျှ ယူတော်မူကြပါ” လို့ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေကိုလည်း အမျှပေးဝေလိုက်ပါဦး။

တကယ်လို့ ဘဝမှာ အခက်အခဲတစ်စုံတစ်ရာနဲ့ ကြုံလာတဲ့အခါ ကိုယ်နေ့စဉ် အမျှပေးဝေခဲ့တဲ့ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေကို တိုင်တည်ပြီး အကူအညီ တောင်းလို့လည်း ရပါတယ်။ အမျှပေးဝေထားတဲ့ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်တွေကလည်း ကူညီမစမှာပါ။

ရေသောက်တဲ့အခါတိုင်း “ဤရေအေးမြသလို ငါ့ရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရုံးသူရုံးသားတွေလည်း စိတ်ကော ရုပ်ကော အေးမြကြပါစေ” လို့ မေတ္တာပို့ သောက်မယ်။ အားတဲ့အခါလေးတွေမှာလည်း မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး “ဒီရုံးမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြတဲ့ ရုံးသူရုံးသားအားလုံး ကိုယ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ၊ စိတ်ဆင်းရဲ ကင်းကြပါစေ၊ အစစအရာရာ အဆင်ပြေကြပါစေ” လို့ ကိုယ့်ရဲ့ ရုံးသူရုံးသားတွေကို သီးသန့် သီးခြားလေး ဝတ်တစ်ခုလိုထားပြီး မေတ္တာပို့ပေး နေလိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း ကုသိုလ်တွေ ဖြစ်နေတာပါ။ ကိုယ်က သူတို့ရဲ့ မေတ္တာကို လိုချင်ရင် ကိုယ်က အရင်ပေးရမှာပါ။

တွေ့ကြဆုံကြတယ်ဆိုတာလည်း တကယ့်ခဏလေးပါ။ တစ်သက်လုံး တွေ့မနေကြပါဘူး။ အချိန်စေ့တော့လည်း ခွဲကြရမှာပါ။ တွေ့ခိုက်ဆုံခိုက်လေးမှာ မေတ္တာနဲ့နေကြတာတော့ အကောင်းဆုံးနေထိုင်မှုပါပဲ။

အဲဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ မထားသင့်တဲ့ စိတ်တွေထားပြီး သေသွားရင် ရောက်ရာဂတိက သိပ်ပြီးမကောင်းနိုင်ပါဘူး။

ကုသိုလ်ဆိုတာ ရှင်တစ်ထောင် ရှင်တစ်သောင်းပြုပေးမှ၊ ကျောင်းဆောင်ကြီးတွေ ဆောက်လှူမှ ကုသိုလ်မဟုတ်ပါဘူး။ စာဝတ်နေရေးအတွက် လုပ်နေရတဲ့ အလုပ်တွေဟာလည်း စိတ်ထားတတ်ရင် ကုသိုလ်တွေပါပဲ။ ဘာမှ မခက်လှပါဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ကလေးကို အမည်လေး ပြောင်းတပ်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။ စိတ်ကို စိတ်နဲ့ပဲ ပြန်ပြောင်းပေးရတာဆိုတော့ ဘာမှလည်း မပင်ပန်းပါဘူး။

အရာဝတ္တုတော်တော်များများကို စိတ်ကပဲနာမည်တွေ လိုက်တပ်ထားတာပါ။ စိတ်တပ်ထားတဲ့ နာမည်လေးတွေကို ကိုယ်က သတိနဲ့ပြန်ပြီး နာမည်လေး ပြန်ပြောင်းတပ်လိုက်ရုံပါပဲ။ ရုံးမှာလုပ်နေရတဲ့ အလုပ်တွေကို ဒါတွေဟာ ကုသိုလ်တွေလို့ နာမည်ပြောင်းတတ်လိုက်ရုံပါပဲ။ မခက်ပါဘူး။

အဲဒီလိုသာ ကိုယ့်စိတ်ကလေးကို ကျင့်ကျင့်ပေးသွားရင် မကြာခင်မှာ စိတ်ထားမြင့်မြတ်တဲ့ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ။ စိတ်ထားမြင့်မြတ်တဲ့သူကို နေရာတိုင်းက လိုချင်ကြပါတယ်။

ဒီလိုပါပဲ။ အကျင့်ဆိုတာ ကျင့်ကျင့်ပြီး ယူသွားရတာပါပဲ။ အကျင့်ဆိုတာ ကျင့်ပါများသွားရင် အထုံ ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ အထုံဖြစ်သွားပြီဆိုရင် အထူးကြောင့်ကြစိုက်စရာ မလိုတော့ဘဲ ဘာပဲလုပ်လုပ် အလိုလို မေတ္တာစိတ်ကလေး ညွတ်ပြီးသား ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ မေတ္တာစိတ်ရှိနေတဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာဟာကြည်ပြီး သိပ်သိသာနေတတ်ပါတယ်။ မျက်နှာကြည်နေတဲ့အတွက် မြင်ရတဲ့လူတိုင်းကလည်း အလိုလိုချစ်ပြီးသား ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ သေတဲ့အခါကျရင်လည်း နတ်ပြည်ကို ရောက်ရဦးမှာပါ။

***********

ကဲ …. စာဖတ်သူ၊ မနက်ဖြန်ကစပြီး ရုံးတက်ရင် ဘာပဲလုပ်လုပ် မေတ္တာစိတ်ကလေးညွတ်ပြီးလုပ်တော့နော်။ ရာထူးတွေ မြန်မြန်တိုးပြီး လူချစ်လူခင်များသွားအောင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ သေတဲ့အခါမှာလည်း တာဝတိံသာနတ်ပြည်မှာ ……………လို့ပါ။


ဖိုးသူတော် (www.phothutaw.com)
Credit:ဆရာတော် အရှင်ရာဇိန္ဒ (ရဝေနွယ်-အင်းမ)
 
 
ေန႔စဥ္သတင္းအသစ္မ်ားကို Email ပို႔ေပးပါမည္။
သင္၏ Gmail ကို ေအာက္တြင္ ျဖည့္စြက္၍ Submit လုပ္ပါ။
 
 
Top